O pasado domingo reuniuse o noso Club de Lectura para falar do Amor nos poemas do Dolce Stil Novo e, por extensión, nos diversos ámbitos da vida.
Desde os máis remotos tempos é este un sentimento que levou á meditación, á felicidade ou á desesperación a filósofos, poetas, novelistas… a homes e mulleres… Desde o amor nos filósofos gregos ata o amor entre home e muller, tal e como describíu Ovidio na súa Arte de Amar, pasando polo amor a Deus explicado por Santo Tomás, ofrécese ao ávido lector un amplo abano de posibilidades literarias para afondar en tan misterioso e inexplicable sentimento: podemos achar amores puros, amores platónicos, amores carnais, amores impúdicos, amores románticos e amores fraternais…

Velaquí a sinatura de Camões quen, seguindo nun algo aos teóricos poetas do Dolce Stil Novo (Dante, Bocaccio, Guinizelli…), escribíu versos tan fermosos como estes:
Transforma-se o amador na cousa amada,
Por virtude do muito imaginar;
Não tenho logo mais que desejar,
Pois em mim tenho a parte desejada.
-
Se nela está minha alma transformada,
Que mais deseja o corpo de alcançar?
Em si somente pode descansar,
Pois consigo tal alma está liada.
-
Mas esta linda e pura semideia,
Que, como um acidente em seu sujeito,
Assim coa alma minha se conforma,
-
Está no pensamento como ideia;
[E] o vivo e puro amor de que sou feito,
Como a matéria simples busca a forma.
E é que entre o amor ideal e o amor terrenal… hai un treito por percorrer… Tamén WFF meditou sobre o amor na súa obra El secreto de Barba-Azul. Mauricio Dosart, protagonista da novela, reflexionaba sobre o seu matrimonio. A voz do narrador describe a súa incerteza ante a transformación do Amor:
“La fuerza de su propio cariño había sido capaz de producir un extraño desdoblamiento o una extraña creación, y admiraba como real un fantasma que no existía más que en su optimista deseo.
Verdaderamente, era una mujer vulgar. Después de dos años de matrimonio, Mauricio se veía forzado a reconocerlo. Sólo su amor había podido presentársela de otro modo. Pero esta misma reflexión hacía nacer un sobresalto en el espíritu del joven. Si el amor le ocultaba la realidad, ahora que esta realidad se hacía para él notoria, ¿ya no estaba enamorado de Marta?
Enamorado… sí… El había hecho meticulosamente un análisis de sus sentimientos. Enamorado…, sí; pero de una manera muy distinta. Enamorado sin exaltación, sin éxtasis, sin arrebatos líricos, sin aquellas emociones tan difícilmente explicables de la época del noviazgo. Iba viendo salir lentamente de aquella mujer que él había amado otro mujer, la que realmente era, con sus defectos, con sus imperfecciones, ya humanizada, y la quería más humanamente, más imperfecta y defectuosamente también, sin deliquios.”
Velaquí como aquela deusa adorada polos poetas do Dolce Stil Novo se transforma en muller de carne e óso, humanízase e faise próxima.
Mais, este fin de semana, tivemos outros amores distintos: os amores dos contos a carón do lume…