Arumes da Fraga en Mera

O pasado domingo, día de Santiago, o Coro Arumes da Fraga, da FWFF, actuou en Mera,  nas festas de Santa Ana, convidado polo grupo organizador desta xuntanza: A Marola. Ante un numeroso auditorio, o coro da Fundación interpretou varias pezas do seu repertorio e, como mostra e agradecemento, foille entregado un agasallo, recordo da súa participación.

Arumes 1.jpg   Arumes 2.jpg   publicoarumes3.jpg

Velaquí ven varias imaxes da actuación. 

E onte, dentro do taller creativo Xogando coa Natureza en Villa Florentina, os nenos que están anotados nesta actividade realizaron unha nova obra: un verme de noces. A continuación, algúns dos presentes, fixeron unha espontánea lectura de varios contos ante o resto participantes.

taller2.jpg   taller3.jpg

O Pobo Pardo

O pasado sábado foi representado na FWFF o monólogo da mosca Hu-hu ante o Pobo Pardo. Máis que monólogo, foi arenga e resultou ser do agrado do noso público.

MOSCA 2.jpg   MOSCA 1.jpg

Velaquí vemos algunhas imaxes do pasado sábado, durante a representación do texto de Fernández Flórez, que levou a cabo Alicia Longueira como mosca Hu-Hu.

Reproducimos agora o fragmento inicial do texto que se pode ler na novela El Bosque Animado, de WFF, no capítulo titulado “El Pueblo Pardo”:

“Hermanas, el Pueblo Pardo celebra ahora una de sus grandes concentraciones para estimularse a sí mismo en la lucha que sostiene. En todos los establos, en todas las cocinas, en las casas todas de la comarca, sobre los campos y sobre los caminos, en los ámbitos de la fraga, millones y millones de compañeras zumban con entusiasmo nuestro viejo himno, cuya única estrofa dice:

¡Uuuuh: la tierra es nuestra!

¡Uuuuh: de norte a sur!”….

Santiago de Compostela

“La cabeza”
Por Wenceslao Fernández Flórez, en La conquista del horizonte

WFF - A CASTILLO.jpg

En mis anteriores divagaciones acerca del carácter de las tres principales ciudades coruñesas atribuí a Santiago de Compostela la función que la cabeza ejerce en el cuerpo humano. Esta afirmación es exacta en cuanto se refiere a la razón de la existencia santiaguesa. Podría decirse que Santiago vive exclusivamente del espíritu y para el espíritu. La catedral y la Universidad son sus sostenes. El comercio santiagués no se refiere a ningún objeto, a nada material; y lo mismo ocurre con la industria. A Santiago se va a buscar un buen diagnóstico médico, a ganar indulgencias plenarias, a adquirir conocimientos de Derecho romano, o canónico, o penal. De todo esto hay allí más y mejor que en parte alguna de Galicia. Médicos ilustres abren diariamente en canal a numerosas personas, buscan y rebuscan en sus vísceras y les extirpan el mal como quien sacude un zapato para que caiga la arena molesta; sabios catedráticos vierten chorros de ciencia jurídica en muchedumbres de estudiantes para que puedan andar por el mundo, como se vierte gasolina en un auto; las almas pecadoras se nutren de gracia divina en las innumerables iglesias… Si algo más puede adquirirse en Santiago es relacionándolo con la vida espiritual: medallas benditas que nos defienden contra las tentaciones; paraguas gratos a los filósofos, porque a su cobijo se medita mejor; vino del Rivero de Avia, que estimula la propensión discutidora… En suma: cuanto en Compostela existe es o espíritu puro o fomento de lo espiritual.

SANTIAGO 1.jpg

Pero en otro sentido no podría asegurarse que Santiago fuese la cabeza principal, porque ni ejerce función directa, ni se consentiría que la ejerciese. Galicia padece desde hace mucho tiempo un grave mal: la cefalofobia. Allí donde intenta aparecer una cabeza, todos tunden en ella. Han pasado muy pocos años desde que ocurrió un suceso representativo. En los límites del municipio coruñés fueron colocados unos postes, en los que se avisaba: “La Coruña, capital de Galicia.” Suscitóse inmediatamente un verdadero conflicto diplomático.
Numerosas ciudades gallegas hicieron saber a La Coruña que ni acataban su capitalidad ni le reconocían el menor derecho a ella. Se escribieron artículos, se cruzaron telegramas, y si no se hubiese retirado la inscripción indicadora, es muy probable que veinte o treinta pueblos de Galicia hubiesen movilizado su Guardia municipal contra la ciudad de María Pita.

santiago 2.jpg

En Galicia no habrá nunca separatismo, por una razón paradójica: por exceso de separatismo. Y esto, que cualquier turista indiferente puede apreciar en un rápido paseo por nuestras cuatro provincias, no es tan sólo una pugna entre los pueblos, sino entre los individuos. La región, xenófila por excelencia, cordial, acogedora de todo lo forastero y lo extranjero, tiene su mirada fría y burlona vuelta hacia las propias entrañas. La consigna es no admirar, no ayudar, no exaltar. Hizo emigrar a Curros Enríquez, regateó el emplazamiento de la estatua a la Pardo Bazán, desdeña su propia e interesantísima historia, hasta el punto de ignorarla, y siente una invencible pereza para los movimientos colectivos.

DSCF0424.JPG 

A Santiago de Compostela le correspondería ir corrigiendo esta funesta idiosincrasia regional, ya que es la ciudad intelectual por excelencia; es más fuerte para ella que para las demás el deber de enseñar que la admiración es un sentimiento noble, porque lleva aparejada la comprensión, porque excluye la envidia, porque es la única moneda en que podemos cumplir nuestra obligación de pagar ciertas deudas. Pero Santiago es, en estas cuestiones, como cualquier otra ciudad de Galicia.

Talleres de verán e o fin de semana que nos ven…

TALLERES DE VERÁN 

Xa comezaron na Fundación W. Fernández Flórez os talleres de verán para os nenos. Este ano os traballos dos nenos vannos ofrecer moi diversos resultados. Dunha banda, a natureza xogará un importante papel nas tardes dos martes, pois elementos de diversa índole que podemos atopar na propia fraga servirán para crear, levados pola imaxinación, sosprendentes resultados artísticos: de terribles monstros a delicados perfumadores.

TALLER PERFUMADOR.JPG   PIÃ?AMONSTERS.JPG   TALLER PIÃ?AMONS.JPG

Os xoves, pola contra, centrarémonos no mundo teatral, de tal xeito que os rapaces poderán construír a súa propia máscara e, así, o seu propio personaxe, facendo uso da súa ilimitada fantasía.

TALLER BARRO.jpg

Estas actividades están tendo lugar martes e xoves, respectivamente, ás cinco da tarde, e contan cunha grande participación infantil.

TARDES DE LECER

Doutra banda, adiantamos xa que o próximo sábado día 24 terá lugar en Villa Florentina actividade teatral, pois será respresentado un monólogo extraído do Bosque Animado onde a mosca Hu-Hu, líder aparente do Pobo Pardo, será a protagonista. Convidámolos, pois, a vir zumbar con nós ás sete da tarde.

EXPEDICIÓN LITERARIA

E o domingo, día 25, o último deste mes, sairá de Villa Florentina ás once da mañá a primeira expedición literaria do ano arredor do Bosque Animado, con lecturas da novela en diversos puntos do camiño.

Parzival

O pasado sábado foron lidos algúns fragmentos do Perceval ou o conto do Graal, de Christién de Troyes, con grande éxito.

PERCEVAL 1.JPG 

Foi completada esta lectura cunha modesta mostra bibliográfica relacionada coa vida medieval e con algunhas espadas da época, unha delas do propio Fernández Flórez que representa á Tizona, famosa compañeira do Cid.

Perceval-Chretien.jpg

O cabaleiro Perceval 

Mais, á marxe do Perceval descrito por Christién de Troyes arredor do ano 1180, existen moitas versións de tal cabaleiro. Unha delas é a do alemán Wolfram von Eschenbach, quen compuxo un poema épico que servíu de inspiración anos máis tarde a Richard Wagner para compoñer a ópera Parsifal. O Perceval descrito polo poeta alemán ten moitos rasgos en común co de Christién de Troyes. O heroe é criado pola súa nai na soidade dunha foresta, descoñecendo as súas raíces: o seu pai foi un bo cabaleiro e a súa nai provén dunha nobre familia. Ignorando os costumes da cabeleiría, un bo día encóntrase na fraga cun grupo de homes que resultan ser cabaleiros do Rei Arturo, eaparece no seu espírito o desexo de realizar grandes proezas. Abandoa á súa nai e ponse en camiño. O cabaleiro Gurnemanz aconséllalle que nunca promova cuestións inútiles. Despois de pasar por diante do Santo Graal sen facer as cuestións pertinentes sobre a copa, vai á corte do Rei Arturo e é feito cabaleiro da Táboa Redonda. Unha mensaxeira do Graal chega nese intre e recrimínao por non ter feito a pregunta ante o Graal. Deste xeito, vai consagrar os cinco seguintes anos da súa vida á búsqueda sen concurso divino ata que o ermitán Travezent lle explica a natureza divina de Deus e do Graal e entón o noso heroe, despois de vencer en moitos combates, volve á relixión e chega a rey do Graal.

Para mostra, un botón

última cea.jpg

O Santo Grial na Última Cea: o paradeiro do Santo Grial, onde Xosé de Arimatea tería recollido o sangue de Cristo para levalo a Gran Bretaña, resulta un auténtico enigma. Os autores da literatura medieval teñen escrito moito sobre este misterio que foi, antes que nada, historia de tradición oral. Tamén Ramón Cabanillas, máis próximo a nós no tempo, traballou sobre o ciclo artúrico e vencellou o Santo Grial con Galicia, e máis concretamente co Cebreiro, no seu poemario Na noite estrelecida

Di un dos contos do Grial, tal e como Chrétien de Troyes nolo conta:

“Dinos a historia que Perceval perdeu a memoria de tal sorte que non se lembrou máis de Deus. Cinco veces pasaron abril e maio, ou sexa cinco anos enteiros, sen que entrara en mosteiro nin adorara a Deus nin a súa cruz. Así pasou cinco anos, mais non por isto deixou de buscar cabaleirías, e ia en demanda de extraordinarias aventuras, crueis e duras, e cando as atopou mostrouse digno delas. Enviou presos á corte do rei Artús e sesenta cabaleiros de mérito no transcurso de cinco anos. Ao cabo deses cinco anos sucedeu que ía camiñando, como adoitaba, por un deserto, armado con todas as súas armas, cando atopou a tres cabaleiros, e con eles ata dez damas, coas cabezas tapadas con capuchas, andando a pé e descalzos e vestidos de estameña. Estas damas, que pola salvación das súas almas e polos pecados cometidos, facían penitencia a pé, sorprendéronse moito ao velo vir armado e sostendo a lanza e o escudo; e un dos tres cabaleiros parouse e dixo…”

O sábado continuará a lectura deste conto do Grial que leva por título “Perceval e o ermitán”. A partir das sete da tarde en Villa Florentina.

 

Viaxe ao mundo medieval

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF2.jpg

Sábado 17 / 19.00h

O próximo fin de semana temos doble actividade na FWFF. Acaba de ter lugar en Betanzos a Feira Medieval, e Noia, a Coruña, Pontedeume, Pontevedra… e outras moitas vilas do noso entorno celebraron xa ou celebrarán aínda as súas propias.

Así é que nós, buscando nos catálogos da Biblioteca de Wenceslao en Cecebre, atopámonos cun exemplar que recolle as aventuras de Perceval e os contos do Santo Grial, aventuras escritas no seu momento (falamos do século XII) por Chrétien de Troyes, autor de quen poucos datos se coñecen. Os contos do Grial narran as aventuras do heroe Perceval e a súa evolución e madurez desde o momento en que, empuxado pola forza do sangue, abandoa á súa nai e chega á corte do Rei Arturo para ser armado cabaleiro.

Membros do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, darán conta da lectura dramatizada dalguns dos contos que forman parte desta obra.

Club de Lectura: LENDO CON WFF E OS SEUS CONTEMPORÁNEOS 

Domingo 18 / 18.00h

E o domingo, por volta das seis, o noso club de lectura reunirase para comentar a lectura que nos ocupa: A Pantasma de Canterville e outros contos, do escritor inglés Oscar Wilde, a quen Fernández Flórez incluíu na súa Antoloxía do Humor.

Los goles y la economía

Estamos vivindo momentos de gran emoción, de masiva emoción: a selección española de fútbol chegou onte de Sudáfrica e foi recibida por unha multitude abrumadora. A reacción do pobo ante a victoria do combinado español está a causar un furor que sobrepasa os límites do racional. ¿Que significado pode ter isto? ¿Cal pode ser a súa trascendencia? ¿Durante canto tempo durará esta euforia colectiva? ¿Hai unha relación directa entre este triunfo futbolístico e as economías dun país en crise? É dicir, ¿mellorará isto a vida dos petos españois? Hum…

WFF1.gif

O caso é que, sobre esta relación entre goles e economías, Wenceslao escribíu alá polo ano 1957 un artigo que titulou así: “Los goles y la economía”, con motivo dun encontro entre o Deportivo da Coruña e outro equipo foráneo nun momento en que o conxunto coruñés acaba de baixar a segunda división. Dialogando cun paisano seu, afecionado ao deporte rei, este explicáballe:

“El fútbol, querido señor, es algo mucho más complicado de lo que superficialmente parece. ¿Cómo lo juzga usted? ¿Como un deporte? ¿Como un espectáculo? ¿Como un desfogue de las masas? ¿Como un fenómeno social? Pues bien: es todo eso y mucho más. Resulta que hasta la prosperidad de los pueblos está relacionada con él. Antes se catalogaban las ciudades según la belleza de sus monumentos, la prosperidad de sus moradores, el encanto de sus paisajes… Ahora son de primera, de segunda o de tercera división, según la categoría de sus clubs de fútbol. Antes había alguna gente que tomaba el tren para admirar Toledo, al que escriores geniales, como Marañón, dedicaban un libro asombrosamente perfecto. Ahora millares de personas se desplazan, se angustian por el logro de plazas en trenes y autobuses y de billetes en el estadio, para asistir al encuentro de dos equipos renombrados.”

O afecionado continúa a súa disertación explicándolle a Wenceslao que a chegada masiva de forasteiros á cidade supón un grande movemento económico, como é natural: bares, tendas, cafés, restaurantes…: “dinero, amigo mío, mucho dinero, muchos miles de duros repartidos entre la población.”

A isto hai que engadir a propaganda: “Conseguir que un pueblo sea citado muchas veces equivale al regalo de grandes beneficios. ¿Y cómo se logrará mejor que con las reiteradas referencias de todos los periódicos a los desplazamientos y las competiciones en que intervienen sus jugadores de fútbol? Con grandes títulos, con frecuencia casi diaria y gratuítamente, la prensa nacional y aun extranjera nos recordará que existe tal o cual ciudad, y al ocuparnos de ella quizá nos enteremos de que, además de triunfar por cinco a uno o por tres a cero sobre equipos de diversas procedencias, esa ciudad posee -aunque no importa tanto- una catedral pasmosa y los mariscos más variados y substanciosos de toda la región.”

Aplicado este plantexamento á vida futbolística actual e, concretamente, a esta recentísima victoria da selección española, cabe agardar con impaciencia os beneficios que se derivarán de tal triunfo, á marxe do vibrante subidón emotivo do que foron testemuñas directas as rúas madrileñas na tarde-noite de onte. As penas, se van acompañadas de goles, lévanse moito mellor…

En calquera caso, desde aquí felicitamos moi sinceramente a todos os integrantes do equipo español que loitaron con tanto acerto neste mundial, guiados pola man dun discreto seleccionador que lles transmitíu con sabedoría a súa propia sensatez. Parabéns! 

O alambique máxico

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF1.jpg

A Caixa dos Contos Favoritos

Mañá, sábado día 10 de xullo, terá lugar en Villa Florentina unha nova sesión infantil. A Caixa dos Contos Favoritos ábrese para deixar sair unha historia fantástica protagonizada por un rapaz chamado Brandaríz, a quen acompañan varios amigos: Don Pedro o Moucho, Dona Veremunda a Curuxa, Don Azibeche o Corvo, o gato Felino e a fada Gudelia. Todos eles terán que facer frente aos meigallos da bruxa Rabichuda…

Será por volta das sete da tarde en Villa Florentina.

La frase del día

La frase del día

WFF.gif

“Hoy la gente está desesperada y necesita,  no la fórmula amable, la sonrisa, sino la violencia, el grito. Todo lo demás parece agua con azúcar.”

Wenceslao Fernández Flórez en una entrevista para Pueblo publicada en Madrid el 23 de Febrero de 1948.

Páxina seguinte »