Lectura dramatizada

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Villa Florentina.jpg

Mañá, sábado día 4 de xullo, terá lugar unha lectura dramatizada en Villa Florentina. O autor seleccionado nesta ocasión é Ramón Pérez de Ayala e a obra Tigre Juan.

Integrantes do Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, serán os encargados de ler algúns fragmentos da novela.

Será por volta das sete da tarde e a entrada gratuíta.

TÉ CON HISTORIAS

Doutra banda, o domingo 5, terá lugar unha nova sesión do faladoiro Té con Historias que nesta ocasión estará dedicado á figura do médico coruñés Roberto Novoa Santos (1885-1933).

Será a partir das SEIS da tarde. A entrada, gratuíta.

Vino Rojo (II)

“El vino rojo ardía en mi sangre como sangre nueva. Sobre el cuerpo voluptuoso, sobre mi cráneo envuelto en una atmósfera de deseo tranquilo, pero intenso, flotaba un ambiente extraño, pesado, dulce, que incitaba a pecar. Los crímenes salvajes del amor deben de haberse cometido así: bajo la acción del vino, en una estancia entenebrecida, con un velón oscilante, cuando fuera se acumula la nieve sobre la nieve y dentro arde una hoguera bien nutrida y cuidada.

Eva dejó que mi brazo rodease bajo su bata su cintura apretada y estrecha. Otras veces, ante su padre, ponía una muralla de hielo a mis atrevimientos de amante; aquella noche ni aún marcó un gesto de protesta. Sus manos pálidas y delgadas, aquellas manos que tanto gustaba yo  besar, continuaron jugando distraídas con las migajas sobre mi hombro. La ola negra de sus cabellos olorosos rozó mi rostro estremecido y secó mis labios en los que temblaba un beso tibio y piadoso, con la piedad de la pasión, que también es santa.

El anciano seguía:

- Está abajo, en la cueva, enterrado… No le llega la nieve… Todos los años bajo por Nochebuena a derramar un azumbre e la tierra, sobre su cuerpo… ¡Que beba, voto va!… Hoy bajaré también… Eva, dame ese velón… ¡Je, je! voy a ver a nuestro huésped…

Hizo un esfuerzo y su cuerpo, separado del sillón, rodó como una masa pesada bajo la mesa. De la copa cayó el rojo líquido, dejando en el mantel una extensa mancha sangrienta, y el cristal partiose en el suelo en cien pedazos que tintinearon un momento. Su sonido metálico, agudo, hizo correr un escalofrío de sobresalto por mis nervios. Aún se oyó un segundo el cuerpo del tabernero revolcarse en el suelo. Después calló todo.

Soy anciano ya, y para ese bagaje inútil de la vejez, que se llama recuerdos, he ido abriendo fosas en mi alma; pero la memoria de aquella noche extraña perdurará en mí hasta que la muerte me haga partícipe de su secreto temible y atrayente como un abismo.

Sé que al rodar el anciano, mis manos torpes desprendieron la cinta azul que abrazaba el pescuezo blanquísimo de Eva. Me acuerdo del mirar de sus ojos, brillante y lascivo, de la sonrisa levísima de sus labios tembladores y húmedos…

Fué un poder de sugestióni honda la que me hizo alzar la mirada. Yo creo en esas coacciones mudas que un espíritu ejerce en otro espíritu… En la puerta de la alcoba, destacándose sobre los oscuros cortinones, el moribundo esposo estaba, erguido, pálido, envuelto en sus blancas ropas, estertorando angustiado, pegados al rostro sus cabellos lacios, agarradas sus manos al amplio cortinaje.

……………………………

Fue el vino rojo; no fui yo.

Aun me parece estar viendo como corría sobre sus blancas ropas, sobre su cuerpo esquelético, el chorrito de sangre que salió de su herida.

Yo llevo otra incurable en esa vieja, descontenta y gritadora que llaman conciencia.”

Vino rojo (I)

En el mes de Diciembre de 1905 aparecía en la revista Coruña Moderna el siguiente relato breve de Wenceslao Fernández Flórez. Tenía el escritor 20 años.

wff por del castillo 2.jpg

VINO ROJO

“El anciano bebía y bebía. En sus manos temblaba la copa enorme y en la copa el líquido rojo como el vino de El alma del burgomaestre. Del velón de bronce, de extraña forma, caía hasta la mesa la luz amarilla y se desbordaba en la estancia e iba a morir en misterios de sombras en las paredes húmedas. A veces un soplo de viento, colado por alguna invisible rendija, movía las tres leguas de fuego que salían de las encendidas mechas, y rompía sus aureolas irisadas.

Eva, sentada a mi lado, frente a su padre, probaba los manjares distraída. Mi mirada encontraba la suya fija en el mascarón de caoba que aparecía contraído en gesto de dolor eterno sobre el gran reloj, coronando la esfera de metal amarillento en que se movían las manecillas lentas. De cuando en cuando, se alzaba el cuerpo arrogante de Eva, y escanciaba en nuestras copas vino de la jarra ventruda, de asa rameada y esbelta. De la manga floja, escapábase el brazo blanco y redondeado, que temblaba al sostener el peso del licor.

El anciano hablaba. Contaba una historia incongruente y macabra, en párrafos breves, cortados por un reir estúpido o por exclamaciones ininteligibles. Nos la narraba con el tono de un secreto encerrado en el alma mucho tiempo y libertado del cautiverio sombrío por la embriaguez.

- ¿Te acuerdas, Eva…? Fue otra Nochebuena cercana… A mí me pareció que había oro… oro…

Y al reirse batía su cabeza contra el trabajado cuero del alto respaldo del sillón. Sus barbas blancas y largas rozaban la mesa al compás de aquellas carcajadas fatigosas y crispantes. Después me miraba al través de sus peastañas abundantes, con sus ojillos que goteaban lágrimas arrancadas por el alcohol y la risa.

- ¿Usted no conoce el cuarto?… ¡Eva, Miguel dice que no conoce el cuarto!… Enséñaselo…; enséñale la mancha negra del piso… ¡Je, je!… La hemos estado fregando una ora… otra ora. ¡La condenada mancha!… El viajero tenía la sangre negra… ¡Je, je!…

El viejo tabernero no callaba. En el hogar las ramas crujían con miedo; el tric-tric de sus chispazos parecía rumor de pisadas de alguien que se alejase con cautela, andando sobre un piso enarenado. Faltos de apoyo, a veces, socavados por el fuego, se desmoronaban los troncos de la hoguera y despertaban una mirada de chispas que huían de la chimenea.

De la alcoba cercana, llegaba atravesando el cortinón oscuro y pesado, el estertor del enfermo, la respiración angustiosa del marido de Eva; y a veces, algún quejido ahogado y doliente que apenas alteraba los momentos de silencio profundo. Diríase que el moribundo temía alterar la alegría de la cena. Era un hombre infeliz: en el pueblo se aseguraba que moría envenenado lentamente, como los maridos inconvenientes en las tristes tragedias italianas.”

Ata aquí a primeira parte.

Prosper Mérimée e xuntanza de clubs

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de Wenceslao

DSCF2623B.jpg   DSCF2622B.jpg   DSCF2626B.jpg

O pasado sábado, día 27 de xuño, Prosper Mérimée (1803-1870) foi o protagonista da sesión literaria do mes. David Meier elexíu a obra Mateo Falcone y otros cuentos entre todas as opcións aínda posibles entre as que ofrece a singular e interesante biblioteca que Wenceslao formou en Cecebre.

Antes de entrar propiamente en materia, David Meier puxo ao público en situación facendo un percorrido polo tempo histórico que a Mérimée tocou vivir na súa Francia natal. O século XIX foi, non só no país veciño, un século de grandes convulsións sociais e políticas que contribuiron, dalgún xeito, ao nacemento do romantismo, do que Mérimée foi un singular practicante.

ProsperMerimee.jpg

Prosper Mérimée

Algunhas das súas primeiras obras abarcan xéneros diversos: son Teatro de Clara Gazul (1825), o poemario Guzla (1826), La Jacquerie (1827) e Crónica do reinado de Carlos IX (1828), estas dúas últimas dominadas por un marcado compoñente histórico. Escribe tamén relato breve e será precisamente este xénero o que o conduza cara a fama gracias a unha peza que leva por título Carmen, inspirada na lenda sevillana que narra, dun xeito novelesco, as vivencias de Carmen, a Cigarreira.  

Bizet coñecerá esta lenda nunha das súas viaxes a España. O trasunto do relato foi un escándalo no seu momento, pois a figura da protagonista feminina, ou máis ben, da protagonista absoluta, Carmen, ten un dominio de si mesma e dos homes cara os que tende as súas redes inusual para a época, cando menos, na novela. Mais quen levou esta historia ao comentario xeral foi Bizet coa ópera que leva o mesmo título. O cine apropiouse tamén en moitas ocasións deste dramático texto e, en contraposición, xa nos anos cuarenta, apareceu en España o pasodoble “Carmen de España”, reivindicando unha Carmen máis casta e honesta que a descrita no relato de Mérimée.

De Carmen escoitamos un fragmento e, da obra Mateo Falcone e outros contos, lemos unha breve peza que foi do agrado do noso público.

Doutra banda, o domingo 28, visitaron a Fundación os membros do Club de Lectura de Cedeira que ofreceron aos integrantes do da FWFF unha lectura dramatizada de textos da peza teatral O segredo do faiado, da autoría de Fusa Guillén, coordinadora de dito Club.

DSCF2664b.jpg   DSCF2666b.jpg

Despois do encontro no club, todos os participantes puederon tomar unha infusión nos xardíns de Florentina e, xa para remate, visitaron a casa con grande interés.

O Bosque, de Marinhas del Valle

Velaquí presentamos algunhas imaxes da representación teatral que tivo lugar o venres 26 de xuño no Centro Sociocultural do Graxal nun acto organizado polo Concello de Cambre.

O Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, representou novamente a obra O Bosque, de Jenaro Marinhas del Valle, ante un público que recoñeceu o traballo actoral calificando a obra como un reflexo da vida mesma.

001.jpg   DSC00005b1.jpg   DSC00009b.jpg

Velaquí amosamos algúns momentos da representación.

002.jpg   DSC00014b.jpg   DSC00022b.jpg

Eventos fin de semana

Sábado, 27 de xuño de 2009
Villa Florentina, 19.00h

 
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Explorando a Biblioteca de WFF

Mañá, sábado día 27 de xuño, pechamos a nosa programación do mes cunha nova sesión literaria a cargo de David Meier. Nesta ocasión, o autor elexido para a súa análise é o francés Próspero Mérimée e a obra unha antoloxía de contos que figura na Biblioteca de Wenceslao en Villa Florentina.
Este evento terá lugar, como sempre, ás 19.00h e a entrada será gratuíta.

Club de Lectura
Lendo con WFF e os seus contemporáneos

Villa Florentina, 18.00h

O vindeiro domingo día 28 o Club de Lectura da FWFF recibirá a visita doutro grupo da mesma índole. Trátase dos integrantes do Club de Lectura de Cedeira, que se achegan a Villa Florentina para ofrecernos unha lectura dramatizada da última obra que leron, a peza teatral O segredo do faiado.

A autora é a coordinadora do grupo, Fusa Guillén, quen xa estivo con nós o pasado ano facendo unha lectura dramatizada cos nenos integrantes da nosa Compañía de Teatro Infantil “O Polo Saltón”.

Como sempre, a entrada será gratuita. Ás SEIS da tarde.

O San Xoán en imaxes…

O pasado martes, 23 de xuño, a maxia da noite de San Xoán encheu Villa Florentina desde a tarde ata ben entrada a noite. Moitos amigos da Fundación e moitos novos visitantes se achegaron á casa de Wenceslao para saltar a lumeirada e deixar así fóra de perigo as súas almas ata o próximo ano.

DSC00003b.jpg   DSC00004b1.jpg   DSC00005b.jpg

Velaquí vemos, nestas imaxes, algúns momentos da celebración, á que asistíu un bo número de persoas e que foi amenizada por gaiteiros e cantareiros.

DSC00007b.jpg   DSC00010b.jpg   DSC00045b.jpg

O Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, acolle a novos integrantes nestes días. Dous deles quixeron colaborar xa nesta noite. Do Libro de San Cipriano foron lidos algúns consellos e meigallos para obter o favor do home amado a muller e viceversa, mais tamén remedios para curar de lonxe ou ter boa sorte.

DSC00053b.jpg   DSC00052b.jpg   DSC00103b.jpg

DSC00131b.jpg   DSC00156b.jpg   DSC00159b.jpg

Ás doce da noite foi lido o Conxuro de San Xoán e foi prendido o lume na fogueira. As lapas de Xoán danzaron na escuridade da noite baixo a atenta mirada da xente hipnotizada polo atractivo e misterioso enigma do lume.

DSC00169b.jpg   DSC00026b.jpg   DSC00019b.jpg

E cando xa as chamas ían minguando, comezou a ronda de saltos. Uns tras outros, nenos e nenas, homes e mulleres, brincaron por riba da fogueira 3, 9, 11… veces, sempre, iso si, número impar.

DSC00022v.jpg

RITUAL DA QUEIMADA

Díaz Jácome; Enxebre Orde da Vieira

    Sobre o meu peito, vieira,

    quero facerche un cantar:

    ¡Relicario medieval,

    ensiña do pelegrino,

    santa concha bautismal!

    Oficiante: Espírito do lume, antergo deus misterioso, ceiba xa a túa forza milagreira e fúndea con sangue de vida. Mata canto ten de moñento.

    Coro: ¡Queima, queima, queima!

    Oficiante: Brincadora chama, dona xa do que foi solciño nos acios; fai que todo o que alumea sexa cousa sin lixo, venturanza dos corazós.

    Coro: ¡Queima, queima, queima!

    Oficiante: Polas meigas que queimaches e polas que queimarás. Polos máxicos segredos que alumeas na noite de San Xoán. Polas farturas que procuras nos fornos e nas lareiras. Pola legría que fas rubir nos foguetes. Porque fas fuxir as tebras e nos quentas no fogar…

    (O coro repetirá, pausadamente, como nun eco, as seguintes frases):

    … que San Lourenzo guíe o teu camiñar pola terra e te aparte de onde fagas mal.

    … que a Virxe do Carmio poña alivio na túa dureza: no Purgatorio e no Inferno.

    … que a Santa Xoana de Arco goberne a túa forza que Deus puxo no mundo pra nosoutros, e nonos doia.

    … porque axudas ó artista e colaboras coa cencia.

    … porque fuches, eres e serás forza vital do mundo.

    … porque a auga, túa meiga, conteña o teu furor de espanto.

    … porque os homes eviten a túa forza destructora na guerra.

    … porque a lembranza do teu paso sexa sempre propicia pro amor e pra paz.

    … porque as víctimas da Inquisición que ti douraches a conciencia nos alumen o espríto…

    ¡Purifica o mundo coa túa voz de fogo!

    Coro: ¡Queima, queima, queima!

    Oficiante: …Pra que poña San Xoán dozura na miña man.

    Coro: ¡E amor en nós!

    Oficiante: …Pra que a Virxen María deixe no cazo alegría.

    Coro: ¡E amor en nós!

    Oficiante: Pra que o Neno Xesús encha a lareira de lus.

    Coro: ¡E amor con nós!

    Oficiante: ¡Brinca, lume, no augardente, pra louvar con dozor a ista xente!

    Coro: ¡E amor con nós!

    Oficiante: ¡Rube, lapa-volvoreta, pra que baile a ledicia na festa!

    Coro: ¡E amor con nós!

    Oficiante: ¡Queima, miragreiro lume, a semente que non deixa fume! Polo poder que para todo Dios ten, que iste riso da terra faiga ben.

    Coro: ¡Amén, Amén, Amén!

    Oficiante: Xa se fixo o licor o teu bico de lume. Xa se espalla o seu cheiro de quentura feliz. Xa rube ós nosos beizos o teu alento doce. Xa estás no noso sangue, chama purificada.

    Coro: ¡E Deus con nós!

    Oficiante: …Que teñan bon proveito os siñores da casa: Galicia está en nosotros agora mesmo. Eiquí bulen moitos galegos, e outros que, sin selo, son amigos e admiradores da Terra. Por eso, todos, levantamos os pocillos de Queimada pra dicir…

    Oficiante e coro: ¡Ei, Carballeira! ¡Árdelle o eixo! ¡Meigas fóra! 
 
Fundación Wenceslao Fernández Flórez

NOITE DE SAN XOÁN 2009

NOITE DE SAN XOÁN

Esta noite, a que vai do 23 ao 24 de Xuño, é a noite das meigas, a noite ritual do lume. De incerta orixe, se cadra prehistórica, esta celebración latexa con forza nos nosos días. Esta noite é de maxia, de meigallos e de rituais. As meigas iranse reunir nos seus conciliábulos de Sevilla ou na praia de Coiro. Ás doce da noite haberá que saltar o lume un número impar de veces, haberá que ir tomar as nove augas salgadas do mar, haberá que deixar ao relente, en doce auga, as herbas milagreiras que sanarán os males da pel coa súa forza purificadora…

Castelao.jpg

A noite de San Xoán vista por Castelao.

Moito coidado, esta noite, quen teña que pasar por unha encrucillada, pois alí é ben seguro que se han de manifestar bruxas, espíritos da Santa Compaña, cobras e fadas… ¡Ai, do que mire desafiante a calquera destes seres! Pois é ben seguro que ha de ter un éxito grande ou que ha de morrer polo seu descaro…

Esta noite, a partir das sete do serán, comezará en Villa Florentina a celebración da Noite Máxica de San Xoán.

Doutra banda, o domingo pasado a Compañía de Teatro Infantil O Polo Saltón representou a obra El día que se incendió el cielo ante un concurrido auditorio con grande éxito. Nun improvisado escenario, coa correspondente tramoia, actores e actrices entregáronse con afán a un público atento e interesado. Velaquí van algunhas imaxes:

DSCF2595b.jpg   DSCF2597b.jpg   DSCF2593b.jpg

DSCF2600b.jpg   DSCF2603b.jpg   DSCF2607v.jpg

Reciclaxe de hábitos na FWFF… e teatro, teatro, teatro!

Na tarde de onte, sábado 20 de xuño, disfrutamos en Villa Florentina dunha interesante xornada.

Mercedes F. Gestido e Andrés Reboreda amosaron ao numeroso público asistente a esta conversa novos modos, prácticos e económicos, de levar a cabo unha vida sa e natural aplicando o bo uso do sentido común en cuestións tan cotiás como reciclaxe da materia orgánica para a produción de alimentos naturais na horta doméstica. O aproveitamento dos recursos existentes nas nosas casas, xerados por nós mesmos no transcurso dunha xornada, poden conducirnos cara a obtención duns beneficios nutritivos para o corpo, mais tamén (e isto é algo moi importante) para o espírito.

DSCF2570b.jpg   DSCF2571v.jpg

Un novo e eficaz sistema de reutilización dos restos orgánicos que diariamente producimos é o em-bokashi, nome xaponés que se aplica a unha técnica de fermentación de ditos residuos gracias a unha mistura de salvado cos chamados microorganismos eficaces. O uso como abono do produto resultante evita o abuso de abonos e insecticidas químicos que, mal empregados, conducen ao desequilibrio da terra, o cal, á súa vez, provoca un peor rendemento e malas colleitas. Como moi ben dicía Andrés na súa intervención, abonos e insecticidas son “medicamentos para a terra” e, do mesmo xeito que non é bo para o home abusar de medicacións sen control, o mesmo acontece coa terra.

Mais o em-bokashi no só favorece o bo rendemento das colleitas, senón que, dalgún xeito, sanea as tuberías liberándoas de bacterias nocivas e mesmo as fosas sépticas, aínda moi en uso no mundo rural.  

Esta didáctica e amena charla foi moi do agrado dos asistentes, que participaron activamente durante o tempo que durou a mesma, facendo preguntas, expoñendo dúbidas e experiencias particulares. Dado o interés suscitado por esta temática, non descartamos a posiblidade de recibir novamente a visita dos nosos convidados para poñer en práctica a través da FWFF o coñecemento desta técnica entre todos aqueles interesados nesta cuestión.

Agradecemos, pois, a moi boa disposición tanto do público, como dos nosos conferenciantes.

Doutra banda, no día de onte tamén tivo lugar a entrega de premios do XII Certame de Teatro Escolar do Centro Calvo Sotelo. Os dous grupos de teatro da FWFF, Fas-que-fas e O Polo Saltón, participaron con tres obras obtendo, como premio ao seu traballo seis mencións especiais, como actores destacados, repartidas entre as dúas formacións: Anais Buyo Collazo, Jorge Lema Otero e Lucía Cernadas Varela polo seu traballo na obra infantil El día que se incendió el cielo; e Anxo Hermida Otero, David Meier Cácharo e Óscar Sánchez Varela, polo seu labor na obra de Marinhas del Valle O Bosque. A FWFF felicita a recompensa obtida polas dúas agrupacións teatrais despois do intenso esforzo realizado.

E hoxe, como mostra ante o público da FWFF, a Compañía de Teatro Infantil O POLO SALTÓN, representará na FWFF, por volta das SEIS da tarde a obra El día que se incendió el cielo.

mayo_2009_patinaje_029[1].JPG

Imaxe tomada o día da estrea de El día que se incendió el cielo.

“Como elaborar un compost cos nosos residuos domésticos”

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ 

Villa Florentina1.jpg

“COMO ELABORAR UN COMPOST COS NOSOS RESIDUOS DOMÉSTICOS”
Un novo aproveitamento do noso refugallo e un aforro de enerxía doméstica.

Este é o título da conferencia que terá lugar mañá, sábado día 20 de xuño, por volta das sete da tarde en Villa Florentina.
Interveñen Mercedes Gestido, socióloga e experta en compost, e Andrés Reboredo, técnico experto en enerxías alternativas.
Cada día faise máis necesario optimizar os recursos e o aforro de combustibles orgánicos, ademais da posibilidade de aportar materia orgánica ás nosas hortas domésticas, evitando no posible o uso e abuso dos minerais de orixe química.

Páxina seguinte »