Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Xullo 2006

Tardes de lecer na FWFF… Sábado día 12.

Arquivado en: Eventos — magago @ 6:27 pm

  GRAN BAILE ANOS 20!

fachada pr1.jpg

Será unha tarde adicada á música e ao baile ambientada nos ledos anos vinte, cunha selección de temas axeitados a esta época. Todos aqueles que queiran vir vestidos ao uso poden facelo.

Para levar a cabo este evento contaremos co noso locutor habitual David Meier, quen xa en anteriores ocasións se brindou para levar a cabo o anuncio das pezas coas que amenizaremos esta xornada.

Por outra banda, no descanso do baile todos aqueles que sintan a necesidade poderán tomar un refrixerio a base de doces caseiros e refrescante limonada no espacio habilitado a tal efecto.

Será en Villa Florentina, por volta das sete do serán. A entrada é libre.

NOTA: Admítense peticións e adicatorias sempre que se fagan cunha antelación mínima de catro días.

Tardes de lecer na FWFF… Sábado 5 de agosto…

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:57 pm

Este sábado a FWFF inaugura a chegada do mes de agosto, en plena canícula, con dúas interesantes actividades.

Dunha banda, contaremos coa presecia do Profesor Takekazu Asaka, quen visitará Villa Florentina como profesor de galego en Xapón para facer unha introdución sobre o seu país e tamén para falarnos sobre

O aspecto sociolingüístico da lingua galega

fachada pr.jpg

Por outra banda, o grupo de teatro Fas-que-fas levará a cabo unha lectura de algúns textos publicados na obra La conquista del horizonte (editorial Pueyo, 1932), de Wenceslao Fernández Flórez. Nesta obra, o escritor recolle algunhas das súas impresións despois de percorrer diversos países europeos como Francia, Checoslovaquia, Noruega, Suecia, Dinamarca, Alemania, Bélxica ou Holanda. Para alén diso, Fernández Flórez tamén pisou terras marroquíes, o que tamén queda reflectido nesta obra que ven sendo unha amena recopilación de crónicas de viaxes.

Será en Villa Florentina o sábado 5 de agosto por volta das sete do serán. Entrada libre.

Así foi o sábado 29… De música e… literatura.

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:13 am

Lectura dramatizada de textos da novela de Manuel Halcón…

Monólogo de una mujer fría

Copia de Lectura sáb 29 de xullo 06 FWFF 003.jpg     Copia de Lectura sáb 29 de xullo 06 FWFF 007.jpg

Os integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, pertencente á FWFF, levaron a cabo a lectura dramatizada dalgúns capítulos da novela Monólogo de una mujer fría, do escritor sevillano M. Halcón. Por vez primeira estiveron acompañados ao piano polo xoven Alberto Roca Moro. Combinouse así, en perfecta harmonía, a xuntanza de tres ricas disciplinas artísticas: música, literatura e teatro.

24 Xullo 2006

A adolescencia poética de WFF.

Arquivado en: Poemas de xuventude — magago @ 11:49 pm

ADOLESCENCIA POÉTICA 

Nos seus anos de adolescencia, Fernández Flórez compuxo unha serie de poemas de marcada inspiración romántica e, sobre todo, de influencia becqueriana. Sobre a súa poesía el mesmo a vía como un modo de expresión cando realmente non se ten nada que dicir.

Sobre o xénero poético, así escribía o autor de El bosque animado no prólogo do tomo I das súas Obras Completas: 

“Una pequeñísima parte de ella [refírese á súa produción literaria] está –más que oculta, aniquilada y sin resurrección posible- en los estratos inferiores de mi labor, y consiste en los versos que escribí en la adolescencia. Ni yo mismo los recuerdo; pero estoy satisfecho de haber comenzado así, porque –y en esto coincido con la opinión de la condesa de Pardo Bazán- no me parece posible llegar a ser un buen prosista sin haber realizado durante algún tiempo la maravillosa gimnasia de la poesía. Se educa en ella el oído para descubrir la música de las palabras, y se aprende también a dar a la prosa lo que es de la prosa y no lo que pertenece al verso, equidad de la que carecen algunos escritores que, cuando intentan elevar su tono, llenan inconscientemente de octosílabos o endecasílabos las páginas de sus novelas. Por otra parte, el verso es la expresión que más conviene cuando no se tiene más que decir, como a mi me ocurría a los quince años.” 

Velaí unha mostra correspondente ao ano 1901:

Copia de Poema SOÃ?ANDO.jpg     Copia de Poema SOÃ?ANDO.jpg

Reproducimos un fragmento do início do poema.

Soñando

Soñé que te murieras y te veía

recostada en un fúnebre ataud,

te vi en medio de achones que esparcían

una amarilla y muribunda luz.

El silencio remaba en aquel cuarto,

todo, Elisa, era calma en tu redor,

solo se oía en débiles latidos

en continuo batir mi corazón…..

[…]

23 Xullo 2006

Así foi o sábado 22 na FWFF: Supera a ficción á realidade?

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:30 pm

“A Historia na novela: novelar a Historia” foi o título da tertulia que reuníu en Villa Florentina a Xabier P. Docampo, Bernardo Máiz, Sérgio Luís de Carvalho e Xavier Alcalá para, a través da última novela deste último, Nas catacumbas, disertar sobre o proceso literario na construción da novela histórica: novela de ficción vs. novela histórica, credibilidade vs. veracidade, obxectividade vs. subxectividade.

Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 013.jpg

Xabier P. Docampo, profesor ata este ano de Ensino Medio e autor de recoñecidos libros de literatura infantil e xuvenil, fixo unha disertación sobre o concepto teórico de novela e sobre ese curioso e necesario pacto que ten que haber entre autor e lector para levar a bon fin a creación literaria.

Bernardo Máiz falou, desde o seu punto de vista de historiador, acerca do uso que se fai da Historia na novela e apuntou a dificultade que supón levar a cabo a reconstrución do pasado para o propio estudoso desta materia. Ao mesmo tempo, matizou a diferencia existente entre a linguaxe obxectiva e precisa do investigador que traballa no campo científico fronte á linguaxe literaria empregada polos escritores, linguaxe dotada de maior capacidade para engadir elementos subxectivos que fagan reaccionar o sentimento do lector.

Pola súa banda, o escritor Xavier Alcalá foi, como autor da novela Nas catacumbas, o motor desencadeante desta prolífica tertulia na que quedou patente o difícil labor de investigación ao que se ve sometido o autor de novelas de carácter histórico á hora de crear unha obra verosímil e rigurosa ou, en definitiva, para ficcionar a Historia con verosimilitude. Velaí tamén, polo tanto, o grao de responsabilidade do escritor.

Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 018.jpg

Deu moito de si esta xornada enriquecida coa presencia do escritor portugués Sérgio Luís de Carvalho, quen pernoctou estes días en Villa Florentina como convidado da Fundación despois de ter asistido ao acto organizado por Biblos para a entrega do 2º Premio Biblos - Pazos de Galicia para menores de 25 anos. Sérgio Luís de Carvalho é historiador, Profesor de Ensino Medio e director do Museu do Pão da Serra da Estrela ademais de ser autor de diversas obras de carácter histórico e novela. Esta visita supuxo unha nova mostra da cordial relación existente entre Galicia e o país veciño, marchando o escritor, quen veu acompañado pola súa dona, moi satisfeito polo tempo pasado en Villa Florentina, así como polo coñecemento dalgunhas das máis relevantes figuras literarias do noso país, e máxime tendo en conta a estreita vinculación habida entre Fernández Flórez e Portugal.

Lembremos que Wenceslao foi un dos grandes tradutores do tamén escritor e xornalista portugués Eça de Queiroz, autor do que tamén se falou durante a tarde. Ao tempo, as novelas de Fernández Flórez tiveron moi boa acollida en Portugal, sendo traducidas en grande medida á lingua portuguesa.

O director e anfitrión da FWFF, Antonio Montero, recibíu atentamente aos convidados e entregoulles ao remate do acto un agasallo como recordo desta amena tarde de lecer e cultura.

Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 032.jpg

O público asistente a este evento puido disfrutar do privilexio escoitar unha interesante charla nun contexto idóneo para o debate e a interacción que, como cada tarde, rematou nos xardíns da casa cun biscoito e un café entre conversa e conversa.

Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 020.jpg

Mais isto non foi todo… Despois do evento tivo lugar outra improvisada tertulia na lareira que coroa a fraga que proxecta Villa Florentina cara o lugar de Piñeiro. Alí, a carón do lume, a conversa fluíu xa entre as sombras da noite e o cantar dos grilos, mentres unha doce brisa nocturna acariñaba ao seu paso pola Fraga de Cecebre as pólas dos vizosos carballos e…

Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 036.jpg   Copia de X- Alcalá 22 xullo 06 FWFF 037.jpg

21 Xullo 2006

Tardes de lecer na FWFF… Sábado día 29…

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:31 pm

fachada pr.jpg

Este sábado terá lugar unha lectura dramatizada de textos da novela de Manuel Halcón titulada

Monólogo de una mujer fría.

O escritor e xornalista Manuel Halcón naceu en Sevilla no ano 1900. Comeza a súa andaina literaria publicando en 1925 El hombre que espera, pola que o Ateneo de Sevilla lle concede o Premio Izquierdo. Como fixera nos seus inicios madrileños Fernández Flórez, tamén el colabora co diario El Liberal (dirixido polo santiagués Alfredo Vicenti a partir de 1907), ou con El Noticiario Sevillano, entre outros, ou revistas como Mediodía ou Papel de Aleluyas. Son moitos os paralelimos existentes profesionalmente entre Manuel Halcón e Fernández Flórez, pois á marxe das colaboracións feitas para El Liberal tamén o diario ABC os tivo en plantilla: nun caso como subdirector e noutro como cronista parlamentario, respectivamente e tamén a RAE pode banagloriarse de telos tido entre os seus membros. Por outra banda, se Wenceslao foi galardonado anteriormente co Premio Nacional de Literatura por Las siete columnas, a obra que imos ler este sábado, Monólogo de una mujer fría, obtívoo no ano 1960. Destaca nesta obra unha característica común a varias outras publicacións de M. Halcón. Referímonos á súa especial sensibilidade para captar e retratar a psicoloxía feminina, algo que xa fixera anteriormente con Los treinta años de una mujer ou Los pasos de Mary. Así, en palabras de José Vallecillo López, nesta obra ”aunque el verdadero protagonista de este relato es un hombre, Jesús Vargas, el mérito principal de la novela consiste en que este se halla estructuralmente encerrado en el monólogo de la mujer que intenta “fijarle” para ella, Anita Peñalver, un personaje femenino a la altura en su introspección psicológica, por lo menos, de los salidos de la pluma de Valera.” Manuel Halcón morre traxicamente dun disparo o 29 de xullo (paradoxicamente cadrando coa data da lecutura na FWFF) de 1989 despois de ter colleitado inúmeros éxitos coa súa produción literaria.

A cargo do grupo de teatro Fas-que-fas.

Será en Villa Florentina por volta das sete do serán. Entrada gratuíta.

Apeadeiro, 14 ~ Cecebre (Cambre) Telf.: 981 676 052

19 Xullo 2006

Tardes de lecer na FWFF… Sábado, día 22…

Arquivado en: Eventos — magago @ 6:16 pm

Este sábado terá lugar unha tertulia na que intervirán Xabier Docampo, Bernardo Máiz, Antón Riveiro Coello e Xavier Alcalá. O título da charla será

“A Historia na novela: novelar a Historia”

fachada pr.jpg

En Villa Florentina, por volta das sete do serán.

Así foi o sábado 15…

Arquivado en: Eventos — magago @ 6:09 pm

Conmemorando o Día Internacional das Xentes do Mar levouse a cabo unha lectura de contos de Calleja relacionados co elemento mariño…

Copia de Lect 15-VII-06 FWFF 005.jpg     Copia de Lect 15-VII-06 FWFF 004.jpg

16 Xullo 2006

W. Fernández Flórez e o idioma portugués, por MANUEL RODRIGUES LAPA

Arquivado en: "Interviús" a WFF — magago @ 6:37 pm

No número 69 da revista GRIAL, publicado no ano 1980, aparecía un artigo onde o Profesor Rodrigues Lapa lembraba unha entrevista feita en 1929Fernández Flórez polo xornalista Novais Teixeira, quem publicaba os seus traballos no lisboeta “Diário de Notícias”. Nesa entrevista Fernández Flórez marcaba algunhas das pautas para unha reconsideración e recuperación da lingua galega a través dun maior achegamento ao idioma portugués.  

W. FERNÁNDEZ FLÓREZ E O IDIOMA PORTUGUÉS

“Não há muito tempo, um jornalista galego, Ánxel Padín, publicou um artigo muito interessante na “Hoja del Lunes”, no qual citava o exemplo de um prosador galego, Torrente Ballester, que foi publicamente censurado por não escrever em galego. Tal reprovação, injustíssima, abrangue figuras de alto nível literário que têm honrado a Galiza e as letras peninsulares: Emilia Pardo Bazán, Julio Camba, Valle-Inclán, Camilo José Cela. Para esconjurar este detestável terrorismo verbal, nada há como opor-lhe as armas da razão, explicando aos menos cultos o motivo fundamental por que a Galiza não tem, nem poderá ter grandes prosadores no galego actual. O caso é muito simples. O dialecto vai servindo para a poesía; mas a prosa literária exige uma língua de civilização. Isto porque prosa e poesia são géneros distintos, servidos por formas distintas de expressão. O discurso prosaico está sujeito a normas de precisão lógica, inteligibilidade, visão objectiva e prática, que a poesia generalmente põe de lado, para ser realmente poesia.

Se tivermos em conta esta definição geral, e a continuar tudo como de antes, a Galiza ver-se-á condenada a produzir poetas só para consumo interno, e a não ter ficcionistas em prosa que valha a pena ler, a menos que escrevam em castelhano, que é precisamente o que têm feito até agora. Mas isso envolve um problema de muita importância, que este nosso artigo pretende esclarecer através do testemunho de W. Fernández Flórez. Entrevistado em abril de 1929 pelo jornalista Novais Teixeira para o “Diário de Notícias” (Lisboa), o autor de Minha mulher teceu considerações surpreendentes sobre o humorismo galego e a dificuldade de o exprimir em castelhano:

“A composição específica do humor galego, matizes de “socarroneria” preventiva e certos esbatimentos suaves a realçar a intenção, não se harmoniza bem com o violento poder gráfico do castelhano, todo ele aberto, cortante, dominador. Requere um idioma mais doce, mais flexível, mais de meias tintas, cujas íntimas virtudes levem num simples traço à compreensão do leitor toda a trajectória da parábola. E como o humor se infiltra mais pelo que sugere do que pelo que diz, quanto menor for o traço de partida maior será a trajectória a percorrer. Ora o português é, quanto a mim, o idioma ideal para sugerir a máxima intenção dentro da mínima dicção. Com três reticências depois de um suspiro, coloca três balas no coração alvo. Negando, afirma, se preciso for; afirmando, nega, se mister se torna. Para implorar, não precisa de humilhação: ordena. E, se de ordenar se trata, não acode à voz de comando: roga. Tudo brando, convincente, sem grito nem imprecação, permitindo à intenção mais recta sinuosas elegantes e ao objectivo mais intencionado suspensões de impulso forte. Assim, quando me leio em português, a minha prosa e com ela o meu estilo -calor anímico- ganha em realce, em flexibilidade, em periferia, e eu tenho a impressão de que estou lendo o meu amigo mais íntimo. E quem me pode censurar a graça que o meu inseparável me produz?… As franquezas da amizade são sempre desculpáveis. O certo é que, se me fosse possível escrever em português, respiraria melhor…”

Ao lermos este passo do grande humorista galego, tão penetrante e rico de informação estilística, acode-nos logo à memória o nome de Eça de Queiroz. Em quem estaría ele a pensar a não ser no maior humorista português de todos os tempos? Diz-nos o nosso bom e querido Prof. Guerra da Cal que Fernández Flórez, de quem foi amigo, “conhecia de cor” Eça de Queiroz. Efectivamente, da obra monumental que é Lengua y Estilo de Eça de Queiroz,constam traduções de Eça feitas por Flórez: Uma Campanha Alegre, A Capital, O Conde de Abranhos e Alves & Cª. Sería deveras estimulante indagar como e até que ponto o tradutor galego respira pior no texto castelhano. E ninguém melhor do que Guerra da Cal poderia levar a cabo essa investigação estilística, tendente a esclarecer e justificar o pensamento do humorista galego.

Sobre o idioma galego e suas notórias e inevitáveis carências, também Fernández Flórez se pronuncia de forma acertada e actualíssima, como vamos ver: “É em Portugal que a nossa língua galaico-portuguesa tem hoje um sentido oficial e de difusão. Na Galiza está estacionada, em estado de cristalização, chamemos-lhe assim, desde o século XV, entre a gente do campo. Apesar disso, ainda hoje é rica em expressões populares, faltando-lhe porém termos científicos ou cultos, que adota do castelhano, enchendo-se assim de barbarismos inúteis. Se o portugês tem uma terminologia sua, perfeitamente em dia e a par das necessidades actuais, para que vamos ceifar en seara alheia?… Já que difícil se torna adotar o português de um dia para o outro, é preciso ir depurando o galego a pouco e pouco pela acção do seu idioma culto… Já se vai notando grande variedade de termos portugueses em substituição de barbarismos castelhanos, e eu confio que a minha língua, alentada agora pela acção evolutiva, há-de mais cedo ou mais tarde ceder a este inevitável fenómeno de incorporação natural”.

Julio Camba, em 1926, exaltava o poder mágico de uma língual (o galego), lírica por excelência, apta para falar com os passarinhos mas não com os ministros. Pensava que, para falar com estes últimos se usasse o português. Flórez, três anos depois, atacou  o problema pela raiz e, consciente dos defeitos e pobreza da fala popular, sustentou a necessidade de recorrer ao português, mais apto do que o castelhano para exprimir a complexidade dos jogos da ironia. Viu enfim no português a verdadeira expressão literária do galego. Sendo porém difícil adotá-lo imediatamente, achava ser preciso depurá-lo progressivamente pela acção da sua lingua culta, o português. Era, no fundo, a tese de Castelao, proposta mais tarde, em 1944, na carta a Sánchez-Albornoz; mas note-se que os termos de Flórez não excluem a possibilidade da adoção pura e simples do português como língua de civilização. Hoje, com a Autonomia à porta, essa dificuldade já não tem razão de ser.

Pertencendo à generação das Irmandades da Fala, cujo labor enaltecia, conhecendo sem dúvida os escritos de Viqueira sobre o idioma, Fernández Flórez equacionou o problema da língua em termos de futuro, colocando-se por isso mesmo acima das divagações poéticas de Camba. De qualquer maneira, esses dois pioneiros, relegados a injusto olvido, serão tidos de ora em diante como precursores de todos os que se batem pela reintegração das duas culturas e dos dois idiomas. Mais uma vez cumpre afirmar esta verdade indesmentível: nós não inventámos coisa nenhuma; tudo quanto dizemos já o tinham proclamado os devanceiros. Honra lhes seja por isso!”

MANUEL RODRIGUES LAPA (Amadís)

GRIAL, 1980

WFF en A Nosa Terra. O compromiso coa lingua.

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 5:43 pm

Velaí unha reflexión sobre a consideración do galego, reflexión que é aplicable á situación actual da nosa lingual.  

Nun artigo aparecido o 25 de Xullo de 1919 en A Nosa Terra, falaba Fernández Flórez deste xeito a propósito da lingua galega e da súa consideración a nivel social:

A DOCE FALA

“En Galicia fálase moito máis galego que castelán, e unha lingua que non é máis que unha simples derivación da nosa, a portuguesa, impera nos millóns de habitantes do Brasil, nas posesións portuguesas de África e de Asia. De certo, siñores nemigos do noso idioma, non teñen tanta estensión o rumano nin as lingoas dos países escandinavos, nin as de outras nazóns. Emporiso, ocurríuselles prescindir das suas por mor d’esa circunstacia?”

W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

A Nosa Terra, 25 de xullo de 1919.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress