La tristeza de la paz é unha colección de relatos publicada dentro da Biblioteca de Escritores Gallegos, no tomo VII, pola Librería Sucesores de Hernando en Madrid no ano 1910. Conta cun prólogo de Luis Antón del Olmet onde este fai unha lembranza de como coñeceu na Coruña a Fernández Flórez así como unha descrición do autor.
Este conxunto de relatos, curiosamente, non foi reeditado nunca máis nin aparece nas Obras Completas.
Outras autores tamén aparecidos anteriormente nesta biblioteca son Valle Inclán, o propio Luis Antón del Olmet, Manuel Murguía, Prudencio Canitrot, Manuel Linares Rivas, Puga y Parga, dona Emilia Pardo Bazán…
La tristeza de la paz inclúe, ademais do relato que dá título á obra, outros como Tragedia ridícula, Vino triste, A la hora del misterio, El muerto e Luz de luna. En todos eles unha das principais temáticas é o paso do tempo e a idea do carpe diem, impregnando parte do ambiente a esencia tenebrosa do romantismo e a descrición da paisaxe rural vista, neste caso, como un elemento favorecedor do tedio e da angustia vital da protagonista. Á marxe, aparecen tamén diversas personificacións dos elementos naturais, case sempre envoltos en esencias de muller. Sobre esta cuestión, tamén cabe sinalar que en todos eles as personaxes femininas cobran especial relevancia como víctimas dunha sociedade que nin asume nin é capaz de asumir a posibilidade dunha vida plena por parte da muller, relegada a un plano pasivo acollida na súa perpetua virxinidade á relixión e ao recollimento. É, precisamente, Esteban, en representación do mundo liberal, home separado da súa muller, quen ven a romper a monotonía da protagonista feminina, María Carlota, para levala con el na búsqueda dos efémeros praceres que, doutro xeito, ficarían anulados na tristeza da paz á que se vería sometida perpetuamente se non tivese arrestos abondo para fuxir.
Para Albert Phillip Mature, un dos estudosos do escritor, esta novela presenta certas influencias de Valle Inclán en certos aspectos morais relacionados con Esteban, o dandy protagonista, así como nalgunhas descricións da atmósfera e dos ambientes.
Debemos indicar que, sendo esta unha das primeiras obras de Fernández Flórez e tendo el lido as Sonatas valleinclanescas, non é de todo inexplicable esta influencia da que sairá tempo despois o seu estilo particular e a esencia humorística, irónica que caracterizará as súas obras. Como tamén indica Mature, é posible que o propio autor decidise non incluir este relato dentro das Obras Completas por considerar esa influencia de Valle Inclán. Mais deixando iso a un lado, cómpre non despreciar esta peza que presenta tamén rasgos característicos do propio Wenceslao e considerala como un nada despreciable exercicio iniciático.
Por outra banda, se ben La tristeza de la paz non foi reeditada, si que o foron, formando parte de outras recopilacións de relatos, algúns dos outros contos que aparecen no libro.
