Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Xuño 2007

Lecer na FWFF: Gérard de Nerval

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:47 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Lectura dramatizada

nerval.gif

Gérard de Nerval

O sábado, día 30 de Xuño, despedimos o mes do San Xoán cunha lectura dramatizada de textos da novela do poeta e prosista francés Gerardo de Nerval (Montefontaine, 1808-París, 1855) titulada A man encantada.

Intregrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, serán os encargados de levar a cabo esta lectura adicada a unha das figuras singulares do romantismo francés.

Será a partir das sete do serán e a entrada gratuíta.

E o domingo, día 1 de xullo, abrimos o novo mes cunha tertulia adicada á figura do galeguista Vicente Risco. Será a partir das cinco da tarde na sesión de Té con historias.

28 Xuño 2007

De portería a portería 4

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:14 am

De portería a porteria

cp iv m.jpg

Deseño de Mingote.

Cap. IV

Continuamos coa presentación da obra futbolística de W. Fernández Flórez, traducida para o galego, onde se recollen as crónicas máis metafísicas da historia do deporte rei. Deixámolos hoxe co capítulo número 4, onde se reflexiona, entre outras cousas, sobre a violencia deportiva e sobre o fútbol como unha necesidade social.

Presten especial atención ás ilustracións, pois tanto un como outro deseños presentan unhas imaxes moi representativas… Dous estilos diferentes amosando unha mesma situación, un lugar común. Observen a sensibilidade particular de cada un deles, o xogo gráfico, a captación do momento… a psicoloxía…

cp iv.jpg

Deseño de Ismael Cuesta.

Se quere ler o capítulo titulado ”A temible loita polo gol”, pinche aquí:

A TEMIBLE LOITA POLO GOL (4).doc

27 Xuño 2007

O verán chega a Villa Florentina!

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 5:51 pm

DIARIO DE ACTIVIDADES NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

TÉ CON HISTORIAS

Estimados amigos, velaquí lles presentamos a nosa programación prevista para os vindeiros meses de Xullo e Agosto na Fundación W. Fernández Flórez.

wfflo.jpg

En calquera caso, PINCHE AQUÍ:

07 xullo agosto.doc

Lembrámoslles que as actividades do programa sabatino Tardes de lecer na FWFF teñen lugar a partir das sete do serán, salvo casos excepcionais, mentres que as tertulias do primeiro domingo de mes, Té con historias, son sempre a partir das cinco da tarde. En calquera caso, a entrada é gratuíta.  

O verán chega á FWFF!

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 5:51 pm

DIARIO DE ACTIVIDADES NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

TÉ CON HISTORIAS

Estimados amigos, velaquí lles presentamos a nosa programación prevista para os vindeiros meses de Xullo e Agosto na Fundación W. Fernández Flórez.

En calquera caso, PINCHE AQUÍ:

Tardes de lecer XULLO.ppt

Tardes de lecer AGOSTO.ppt

Lembrámoslles que as actividades do programa sabatino Tardes de lecer na FWFF teñen lugar a partir das sete do serán, salvo casos excepcionais, mentres que as tertulias do primeiro domingo de mes, Té con historias, son sempre a partir das cinco da tarde. En calquera caso, a entrada é gratuíta.

25 Xuño 2007

Noite de San Xoán na FWFF!

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:54 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

A noite máxica dos aquelarres e das meiguerías pasou por Villa Florentina sen deixar caer nin unha gota de auga! Pois vese, entón, que o ano pasado conxuramos ben…

A Fundación W. Fernández Flórez quixo conmemorar esta noite de San Xoán en boa compaña. Así as cousas, recibíu en Villa Florentina moita xente, nenos e adultos, con ganas de ter unha boa xuntanza. E velaí o grande número de infieis que se deron cita a partir das nove da noite para disfrutar dunha tarde de lecer ancestral envolta na maxia do solsticio de verán. Foi xa case entre o lusco e fusco, despois dun solpor máxico en que os raios solares se debatían cunhas nubes agoirentas que nada puideron facer contra as lapas do lume de San Xoán. Abríu este acto o gaiteiro Raúl Galego, amigo e habitual colaborador da FWFF.

Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 024.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 027.jpg

  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 048.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 034.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 050.jpg 

Entre outras cousas, e como xa ven sendo costume ano tras ano, Manuel Vázquez, amigo e colaborador da FWFF, fixo entrega dun bonsai para conmemorar o aniversario de apertura da casa de Wenceslao: un fermoso loureiro que, nesta noite máxica, pasou a formar parte xa da Fraga de Cecebre. E despois deste fermoso momento, o grupo de teatro Fas-que-fas acompañou este evento cunha dramatización de vellas lendas populares recollidas por Leandro Carré Alvarellos, tamén cun poema de Otero Pedrayo adicado á Queimada e, para remate uns consellos extraídos directamente do libro de San Ciprián, rico en bebedizos espiritosos como a propia Queimada, que fixo que os participantes desen chimpos fantásticos, propios da nosa raza brava, da que tanto e tan ben falaba A. Cunqueiro, sobre o lume purificador desta noite.

Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 051.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 053.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 054.jpg 

Os asistentes puideron troulear e disfrutar dos sabrosos froitos do bravío mar de Sada, sardiñas frescas preparadas a fogo e afumado, estilo propio de Massó, polos mestres de brasa Xenaro e Antón, que brindaron aos presentes unhas sardiñas cal auténticos manxares propios do máis exquisito sibarita. E, mentres isto acontecía na parte baixa, aló arriba, na lareira que se pode atopar ao final do carreiro que decorre pola fraga, eran sometidas á quentura das brasas unhas tiras de carne, raíñas da corte, da man da afamada cociñeira do Bosque Animado, Tareixa.

Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 060.jpg  noite san xoán fwff07.jpg  noite san xoán 07 fwff.jpg 

E entre unhas cousas e outras, eran transportadas as viandas de abaixo para riba, ou de arriba para abaixo, segundo a demanda o esixía, mentres os viños da afamada adega Fariña axudaban nos menesteres da dixestión. Como non podía ser doutro xeito, velaí aparece a augardente que, bendecida axeitadamente pola bruxa da fraga, animou aos presentes a queimar os seus agoiros nas lapas da lumeirada.

E, de socato, soaron as doce badaladas da media noite no campanario da igrexa! Ah, amigos, que hora idónea para comezar a saltar a fogueira!

Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 067.jpg

Noite de San Xoán FWFF 07 081.jpg  chimpo de san xoán.jpg  Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 078.jpg 

Que momento singular para mover as carnes tolendas! Despedida foi tan intensa xornada con ledos cánticos e bailes propios da Noite de San Xoán. Mais todo rito de purificación e catarse precisa un complemento que aporte sosego as ánimas terrenais. E que mellor, preguntámonos nós, que un agasallo de Herbas de San Xoán para ser sumerxidas na auga de sete fontes a fin de que, despois de pasada a noite baixo o influxo da lúa, limpen corpo e alma??

Copia de Noite de San Xoán FWFF 07 070.jpg 

MOITAS GRACIAS A TODOS OS AMIGOS DA FUNDACIÓN QUE COLABORARON NESTE DÍA!

23 Xuño 2007

Columna de Opinión nº3, El Pueblo Gallego 1.01.1926. Palabras del gran humorista gallego Fernández Flórez.

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:40 am

Wenceslao Fernández Flórez remite ao diario El Pueblo Gallego, o día 1 de Xaneiro de 1926, un artigo que aínda hoxe podería ser recoñecido como real, ou actual, buscando semellanzas, precisamente, co non feito ata hoxe e pensando no camiño que aínda queda por percorrer. O escritor insiste na necesidade de sumar esforzos e facer demandas conxuntamente, de unir todas as forzas, e creo que, aínda así, os tempos non son chegados e que os exemplos dos desencontros que vemos son moitos e variados. Deixamos ao lector que extraia as súas propias conclusións e mesmo, si quere, que nolas faga chegar.

Antón Montero

__________________

El pueblo gallego enero 26.jpg

Palabras del gran humorista gallego Fernández Flórez.

“Galicia dispone de una gran fuerza, pero no lo sabe. Le sucede algo semejante a lo del Cangrejo, según aquel profesor de Historia Natural, que decía a sus discípulos:

   -El cangrejo es un crustáceo, pero él lo ignora abslutamente.

A Galicia le gusta aparecer sentimental, romántica y vagamente inclinada a la melancolía. Colectivamente, ama el tono de la queja blanda y llorosa;  el único que emplea desde hace mucho tiempo. Como en el fondo, Galicia no es así, este carácter postizo que adopta por parecerle más interesante, le lleva a lamentaciones absurdas. Se duele, por ejemplo, de la emigración, fingiendo no saber que la emigración, está en el alma de la raza y es utilísima para ella. Se angustia cuando se entera de que un regimiento va a ser llevado a León, o una batería a Astorga… Para sus verdaderos problemas no tiene aún actitud alguna, ni dolorida ni enérgica.

Sin embargo, yo creo que la nuestra es la región que más pronto y mejor podría imponer su voluntad. La irresistible fuerza de Galicia está en su capacidad para el sarcasmo. En Galicia, el chiste no abunda, pero el más tosco patán es capaz de la burla intencionada. Creo que no hay pueblo en el mundo del que se pudiera citar, como del gallego, tantas anécdotas de ingenio tendencioso, arraposado y sutil. Y de esta fuerza nos damos cuenta, ya que siempre que ideamos historias en que aparecemos en pugna con hombres de otras procedencias, hacemos depender nuestro triunfo de un rasgo socarrón.

Pero esa potencia está desperdigada y, por lo tanto, perdida. Es como si se hubiese repartido entre todos los gallegos una montaña de pólvora. A cada uno toca una partícula, y cada uno la quema debajo de la nariz del vecino, para darle un susto. Si todos juntásemos nuestra provisión, volaría hasta las estrellas aquello que quisiéramos hacer volar.

Y esto puede ocurrir algún día. La violencia puede fracasar; y la astucia; pero el ridículo nada resiste. Será preciso, no obstante, que antes cada gallego firme la paz con todos los demas gallegos, porque hasta hoy -y seguirá siendo así mucho tiempo- si le dais al gallego un puñal para que se defienda del extraño, lo cambiará por un alfiler para mortificar a los de casa.”

W. Fernández-Flórez

20 Xuño 2007

Noite de San Xoán!

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 10:43 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

cachela.jpg

Deseño de Castelao.

Conmemoración da Noite de San Xoán na FWFF.

O vindeiro sábado 23, a partir das nove da tarde, terá lugar en Villa Florentina a conmemoración da Noite de San Xoán. Coma todos os anos, teremos sardiñas, teremos augardente e, como non podía ser doutro xeito, esconxuraremos as meigas e bruxas malignas valéndonos de todas as artimañas posibles. E todo isto sen esquecernos das herbas de San Xoán, que poden facerlle a unha moza casadeira saber quen será o seu mozo ou á familia ter novas dos seus parentes de fóra, poñemos por caso. Aproveitamos a ocasión que nos brinda este blog para facerlles saber que as herbas de San Xoán, que deben quedar a remollo na noite do 23 para o 24, han de bañarse en auga recollida en sete fontes diferentes…

E para aqueles que non se lembren, velaquí as palabras que cómpre pronunciar ao saltar por riba das lapas de San Xoán:

“Salto por enriba do lume de San Xoán pra que non me trabe nin cobra nin can!!”

E un remedio: se estamos por facer conxuros ao pé do lume para librar dalgún mal a algún neno:

“Dios te dou, Dios te criou, Dios che saque esta ollada se alguén cha botou. Antes que o mal sexa visto, naceu Cristo. Morra este mal e viva Cristo!”.

E non esquezan vostedes que…

… na fogueira de San Xoán todos caen ao chan…

e que as mañanciñas de San Xoán, unhas corren e outras van…

e xa para rematar, que… os allos postos no San Xoán, son dentes de can!

19 Xuño 2007

Columna de opinión. Nº2. El Pueblo Gallego.

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 12:51 am

EL HILO DEL APÓSTOL
Para El Correo Gallego
“En el Apóstol Santiago debemos apreciar antes que nada, nosotros, los gallegos, una originalidad: fue el primero en sentir la morriña. Por lo menos yo no conozco ninguna persona de relieve que, antes que él, haya advertido tan fuertemente la atracción de nuestra tierra que se decidiese a solicitar y obtener de Dios un milagro para reposar
eternamente en ella. Estos pobres paisanos que vienen de América destrozados, agonizantes, con la ilusión del agro nativo, no hacen más que parodiar el viaje de los restos del Santo sobre las aguas, con rumbo a las costas gallegas.
El Apóstol fue también el primer fomentador del turismo. Todas las agencias del mundo juntas, no movilizarían tanta gente como la que el hizo llegar a Galicia, después de los lugares más remotos de la cristiandad. No sólo quiso edificar a los peregrinos en la austeridad y quebrantos de un largo viaje, sinó que también fue su intención
aproximar a Dios los espíritus con la contemplación de esa obra insuperable belleza que es el Noroeste de la Península.
El Apóstol, al atraer a millares y millares de peregrinos, quiso darnos a entender a los gallegos, ya en aquella remota edad:

- Organizar el Turismo que no ha de pesaros.
Hizo algo más: el descubrir a los gallegos su arraigado espíritu de aventuras, al verlos siempre con la maleta dispuesta para emigrar, se le ocurrió la idea de atarles un hilo a las piernas. En cuanto nace un gallego, el Apóstol le ata un hilo a la pierna; y lo deja ir. El gallego marcha a Buenos Aires, Nueva York… a los lugares más lejanos…. El Santo advierte la tensión del hilo; tira de él. Allá,
lejos el gallego comienza a sentir un fuerza irresistible que le empuja hacia su patria. Suspira, canta el “Adios a Mariquiña”, da a su cocinera la receta del caldo gallego, procura atrincherarse en estas complacencias para no volver, porque sus negocios padecerían. El Santo sigue tirando del hilo. Y un buen día ¡zas…¡, el gallego lo abandona todo, vederá a cualquier precio su hacienda, coge a sus hijos debajo del brazo y se precipita en el primer buque que parte para Vigo o para La Coruña. El Apóstol lo ve llegar.
- Pero claro,  hombre - murmura- ¿Donde habías de estar mejor? ¿Por qué crees tú que yo he elegido esta tierra ?
Si Santiago no fuese lo que es, un Santo, tendría muchos motivos para estar disgustado con nosotros. Verdaderamente, no hemos sabido
aprovechar el amplio horizonte que nos abrió para atracción de turistas. El continúa haciendo todo lo que puede, pero nadie le ayuda. Este Año se enteró de que algunas Ciudades de Galicia habían gestionado la organización de los antiguos trenes botijo que llevaban al litoral a casi  todos los porteros y los oficiales quintos de los Ministerios. Y rió, con risa gallega, pensando:
- ¡Esta gente….! ¡ Ahora con estos trenes botijos….!¿Cómo no saben que esto tiene categoría para que lo visiten los millonarios? Se contentan con las cadeliñas de los “botijistas”, cuando si ellos quisieran organizar bien las cosas… 
- ¡Boh!, terminó diciendo el Apóstol; esperaremos dos o tres siglos más. No tengo prisa. Wenceslao Fernández Flórez
EL PUEBLO GALLEGO
Año Santo de 1926

Trátase, desde logo, dun adianto da Política de Turismo que nestes momentos, seguindo o rebufo da proxección do Xacobeo, está a emprender a Dirección Xeral de Turismo baixo a man do seu director, Rubén Lois, quen visitou a casa do escritor e quen, descoñecendo este artigo de Wenceslao de fai máis de 80 anos, proxecta o turismo galego en mercados de América e de Xapón, buscando un de máis calado que o dos “botijeros” dos que falaba Fernández Flórez.
É para nós un orgullo poder descubrir estes traballos feitos a conciencia e con sentido práctico polo noso escritor, amosando o seu sentimento por Galicia e a constante presenza da terra no seu pensamento máis profundo.
Unha demostración máis da súa galeguidade.

Antonio Montero

Director da FWFF

Así foi a lectura da familia Gomar…

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:39 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

Benqueridos amigos, o pasado sábado tivo lugar en Villa Florentina, sede da FWFF, a lectura dramatizada de textos da obra La familia Gomar, da autoría do máis singular cronista parlamentario que teña dado a nosa terra ao mundo xornalístico.

Gomar Pondal FWFF 16 VI 07.jpg

O grupo de teatro Fas-que-fas, reducido nesta ocasión, á súa mínima expresión, na figura da Dirección, foi quen levou a cabo a esta lectura ante un concurrido grupo de espectadores que escoitaron con grato benestar a narración de Virxilio Gomar, protagonista da historia.

Gomar FWFF 16 VI 07.jpg

Sobre as diferentes formas en que se pode interpretar a paternidade aquí preséntase catro. A primeira delas, defendida polo paralítico Xacobe de Olano, ten a ver co feito de que se fai necesario proveer de fillos á Patria, de tal xeito que, cantos máis fillos se traian ao mundo, máis se enriquecerá o país. A segunda é totalmente oposta e o seu defensor é un dos hóspedes da casa da familia Gomar. Este home considera que se un matrimonio non ten cartos abondo para poder soster máis de X fillos, entón non debe, baixo ningún concepto, cargarse cunhas rendas que non vai poder pagar. A señora Dona Andrea, outra das hóspedes, narra, á súa vez, o caso dunha familiar súa, Octavia, que despois de ser forzada por un home do que ten un fillo, despois de odiar ata o extremo a ambos os dous, as circunstancias da vida condúcena a pensar que, aínda así, a recompensa que dá un fillo agradecido é a máis valiosa que unha nai poida obter. Finalmente, despois de casar, ter sete fillos, vivir na precariedade máis absoluta durante grande parte da súa vida, perder un fillo na Guerra e case perder unha filla que antes que deixar ao home da súa vida por petición dos pais prefire morrer… despois de todo isto, decimos, Virxilio chega á conclusión de que, realmente, o máis grato de todo o proceso é o que a continuación transcribimos:

Pero yo te digo, pobre mujer mía: hay una gran alegría y una fuerza consoladora en la paternidad. Y yo sé cual es, y a ella debo la calma de mis últimos años y el poder pensar serenamente en la muerte. Es la seguridad de sobervivirse. Cuando mi cuerpo sea ya polvo impalpable, yo seguiré existiendo en mis hijos, y en mis nietos, y en mis bisnietos…”

Que cada quen faga agora, en base á súa propia experiencia, a reflexión oportuna…

E, para remate desta sesión, lembramos unha composición de E. Pondal recollida por R. Carvalho Calero, que está dedicada ao noso Río Barcés e que di así:

“O Barcés é montañés,

ten o berce na montaña.

Quem bebe auga do Barcés,

saudiña o acompaña.

Río Barcés, Río Barcés,

fillo da Barcia barciana,

eu tamén son montañés,

eu tamén son da montaña”.

16 Xuño 2007

Columna de opinión nº1. El Pueblo Gallego. 01/01/1925. Por WFF.

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 10:38 pm

Con esta cabeceira iniciamos unha nova andaina polos diferentes artigos de opinión que o noso escritor, Wenceslao Fernández Flórez, verteu na prensa da época.

Trataremos os diversos temas e publicarémolos en función do interés que poidan ter en cada momento. Trátase de artigos aparecidos nos diferentes medios xornalísticos que recuperamos ou mesmo aqueles outros inéditos existentes na Fundación. Respetaremos a lingua en que se editaron.

O de hoxe titúlase: En el nuevo camino. Foi publicado no xornal galego EL PUEBLO GALLEGO no ano 1925. Está tomado do exemplar depositado e conservado, no Museo de Pontevedra.

WFF en Madrid2.jpg

W. Fernández Flórez no seu gabinete de traballo en Madrid. Fondo fotográfico de A. Montero.

“Los años restan vigor a las personas, pero multiplican el de los periódicos. Si en algún caso es oportuna la felicitación de aniversario es en esta. Yo se la envió muy cordialmente a EL PUEBLO GALLEGO.

Quiero anotar en estas cuartillas el hecho de que de cierto tiempo a esta parte se haya registrado en Galicia el fenómeno gratísimo de la aparición de publicaciones inspiradas preferentemente - como esta en que escribo - por una desinteresada preocupación de los asuntos regionales. Conozco bien el periodismo de mi tierra y creo poder decir sin que nadie me rectifique que todo él (con excepciones tan insignificantes, numéricamente, que sería terrible exageración contarlas por los dedos de una mano) fué creada por las necesidades de un ataque y de defensa de los políticos. Nunca se podrá negar que el caciquismo debe a Galicia dos progresos: carreteras y prensa. Que las carreteras vayan por donde no deberían ir y que la prensa naciese para ensalzar y sostener a quien acaso no lo merecía, son cuestiones aparte. En rigor de la verdad tampoco puede negarse que, al cabo de los años, esos caminos crearon alguna riqueza y esos periódicos evolucionaron hacia una mayor elevación.

Yo soy joven aún, pero cuando evoco el recuerdo de la prensa gallega en los tiempos que comencé a escribir, advierto que el avance es tan grande que parece haber transcurrido una centuria. Si hemos de hablar con franqueza, convendremos en que la característica de nuestros periódicos, hace un puñadito de años era el antigalleguismo más vergonzoso y funesto. Todo lo que fuese espíritu regional, tradición regional, interés regional, no solo no era estimulado por la prensa, sinó que era perseguido con el arma que con tanta facilidad se esgrime en el país: la chacota - broma o burla -. El enxebrismo era para los diarios de entonces una cursilería sentimental de tipo patológico. Se dudaba de la salud mental de quienes escribían o hablaban en gallego sin ser aldeanos, se les perseguía con burlas, se les consideraba como a delirantes sistematizados.

La generación de nuestros padres, la que sucedió a aquella otra generación -tan vigorosa- de los Pondal, de los Añón, Rosalía, fue incomprensiblemente xenófila (renegada, además de ser tosca, vulgar, pancista y sin ideales ni capacidad creadora). Entre aquellos gloriosos gallegos y nosotros puede decirse que el poder creador de Galicia descansó.

Fué en ese descanso cuando una legión de políticos sin altura, de mediocridades audaces, hirvió en nuestra tierra y se desbordó y ocupó el Poder Central. Y esta fue la principalísima causa de desamor que a Galicia manifestaban los periódicos gallegos. Como ninguno de esos hombres debía a su región su encumbramiento, como en ella no tenían más que feudos electorales y como esos feudos se mantenían por el apoyo de Madrid (los nombramientos de jueces, de alcaldes, de magistrados, de médicos, hasta de curas) no precisaban ocuparse de Galicia ni tener hacia ella la menor solicitud. Algunas veces por vanidad o por egoísmo, hacían a sus distritos opulentos regalos que… en rara ocasión eran útiles. Un puente suntuoso allí donde pasaba un regato, espléndido edificio para escuelas donde no había alumnos…  Regalos deslumbrantes…. y estúpidos que aseguraban un recibimiento triunfal , un banquete y tema para muchos años de elogios en su diario. Pero nada se hacía teniendo en cuenta el armónico interés de Galicia. Así no hay trenes, asi hay una riqueza minera sin explotar y un tesoro forestal mal aprovechado; así Vigo no tiene el puerto que debería tener, así no está aún resuelta la cuestión de los foros…

Naturalmente los periódicos creados para defender a esos hombres (siempre con dinero de sus amigos, de los amigos que esperaban de él un encumbramiento) tenían su interés puesto en Madrid, no en Galicia. Una crisis política les afectaba más que la libre importación del maíz, y el feliz suceso de que su cacique fuese admitido en casa Silvela o de Montero Ríos, les emocionaba más gratamente que les notificasen que iba a ser construído el ferrocarril de la Costa. Yo sé -y lo repetirán cuantos periodistas quieran ser sinceros- que en las redacciones jamás se hablaba de Galicia, sinó de la menuda política de la Corte. Y esta actitud tenía que ser lógicamente sostenida con un real o fingido desdén hacía los problemas de la tierra y hacia quienes en ellos se ocupasen.

Por fortuna todo ha variado. La juventud gallega ama y siente a Galicia. En ella hay hombres que se han hecho ilustres en España y fuera de España sin abjurar del espíritu regional; por el contrario, afirmándose en él. En pintura y escultura tenemos representantes de fama creciente; hay una manera gallega en dibujo, en la estatuaria; y un gran crítico, Gabriel Alomar, reconocía y proclamaba, hace poco más de un año, que existe una escuela galleguista en literatura, un espíritu galleguista  que se revela no ya en la clara referencia a nuestros sentimientos y nuestras costumbres (que es bien notorio que cuelquiera sin ser gallego o ruso, pueda escribir acerca de Galicia o de Rusia) sinó en la esencia y en la visión del arte. Fué escribiendo a propósito de mi novela “El secreto de Barba Azul”, cuando hizo esta afirmación. Y en “El Secreto de Barba Azul” no hay, precisamente, ni una remota alusión a Galicia.

Debo reconocer que antes que Alomar, Ramón Fernández Mato había proclamado esta misma verdad.

Todo ha variado. La juventud gallega sabe que no necesita buscar fuera de si misma su fuerza y su inspiración; sabe que la originalidad se encuentra mirando hacia dentro y que en el espiritu de la raza hay un inmenso tesoro intacto. Es bien fácil profetizar que Galicia no tardará mucho tiempo en necesitar de todos esos entusiasmos y de todas esas capacidades, y que será para algo más importante de lo que suponen los hombres de la generación que nos ha antecedido. Un momento solemnísimo se acerca a nosotros desde las tinieblas del futuro.

Para esa juventud yo quiero ahora enviar un abrazo de camarada. La esperaba y la veo acudir con alborozo. La esperaba amigo Aboin; no es que la siga. ¿Está claro? En el amable artículo que ha dedicado Vd. a la aparición de una novelita mía en LAR me presentaba Vd. como un hombre que, al fin, se había convencido. “No fue Wenceslao -dice Vd.- de los últimos en oír el grito del alma de Galicia”.. .. ¿De los últimos? No, ciertamente. Estoy gritando yo mismo hace quince años. Creo en conciencia que precedí a todos ustedes y que mi larga campaña en “El Noroeste”, de La Coruña desde Madrid, algo influyó en toda esta orientación de ahora”.

Wenceslao Fernández Flórez

Madrid

Estimados amigos e interesados na escrita de Wenceslao, aquí lles presento un dos documentos básicos para afirmarlles o galeguismo e o amor a Galicia do noso escritor.

A. Montero. Director da FWFF.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress