Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Outubro 2007

Novembro na FWFF

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 12:55 pm

Velaquí presentamos a programación prevista para o vindeiro mes de Novembro na Fundación W. Fernández Flórez.

TARDES DE LECER NA FWFF

Tarde de Samaín

O vindeiro sábado, día 3 de Novembro, terá lugar en Villa Florentina a celebración dun MAGOSTO POPULAR para nenos e maiores. Contaremos coa presencia especial do grupo de acordeóns Os Diplomáticos de Forcarei, amigos da FWFF que xa teñen estado con nós en anteriores ocasións amenizando os nosos Bailes de Antroido. Tamén contaremos coa presencia de Raul Galego, unha das máis destacadas figuras entre os nosos gaiteiros, asíduo colaborador da FWFF. E, á marxe do elemento musical, como xa ven sendo habitual nestas datas, o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, tamén quere participar activamente nesta fermosa xornada coa lectura de contos populares.

Para remate deste día de carácter festivo, afastaremos os diaños malignos coa axuda dunha espiritosa auga purificada, axeitadamente conxurada por unha meiga de idade indeterminada, mais certamente experimentada. Hum… Despois deste ripio non queremos rematar este anuncio sen un pequeno aviso… Non sería de extrañar que a Santa Compaña fixese acto de presencia nesta noite… Para aqueles que non o saiban, adoita aparecer por estas datas tocando a súa campaíña e rosmando a súa monótona ladaíña por entre os vellos carballos da fraga, e non sería a primera vez que alguén de entre os presentes acaba sendo condenado a penar de noite coa estadea na man, á frente da marcha, traballando arreo durante o día nas súas ocupacións cotiás e consumíndose de hora en hora ante os ollos da xente… En fin. Cada quen que faga o que considere oportuno. Nós dar…, demos aviso…

Para ver o arquivo, por favor, PINCHE AQUÍ: NOVEMBRO.pdf

 

28 Outubro 2007

Sabios consellos e ben feitas fábulas

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:07 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF

Un sábado máis, por volta das sete do serán, a FWFF recibíu en Villa Florentina un singular grupo de ouvintes dispostos a disfrutar dunha agradable tarde de lecer a carón dun lume reparador. E así tamén inauguramos a tempada de invernía, pois os fríos propios deste tempo, que xa se estaban a facer de rogar, comezan a notarse ao caer da tarde cecebrense.

arcipreste.jpg

“Son, las de Buen Amor, razones encubiertas; / medita donde hallares señal y lección ciertas,

si la razón entiendes y la intención aciertas, / donde ahora maldades, quizá consejo adviertas.”

(Juan Ruíz, Libro de Buen Amor, copla 68)

Da Biblioteca de WFF saíu, nesta ocasión, unha fermosa obra mestra de especial relevancia dentro do conxunto das que compoñen o amplo abano da literatura española e, máis puntualmente, a desenvolta na época medieval. A man de Juan Ruíz, Arcirpreste de Hita, compuxo no seu día, alá polo século XIV, un interesantísimo texto, en verso, cheo de fábulas e de vivencias (máis ou menos persoais) que se reúnen no chamado Libro del Buen Amor. As intencións que persegue o autor móstranse nas primeiras estrofas: provocar alegría nos corpos e nas almas.

buen amor 1.jpg

Un momento da lectura.

O espírito picaresco está presente ao longo desta peza, sen que isto exclúa a introdución de fábulas moralizantes empregadas, segundo a situación e o personaxe o requiren no momento, con grande habilidade. A riqueza expresiva e a musicalidade da obra fan dela un texto magnífico para a lectura en alta voz e para a súa difusión ante un público atento e curioso. Resulta totalmente satisfactorio, en pleno século XXI, poder dar saída ás aventuras do Arcipreste, tan cheas de humor, precisamente, na casa do que é un dos grandes humoristas do século XX.

27 Outubro 2007

Cando se perde o respeto á natureza

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:05 am

Asistimos ao debate tardío da defensa da Natureza. ¿Que defensa pode facer da Natureza o Nobel Al Gore, un ex-vicepresidente dun país que nin sequera adoita estampar a súa sinatura referendando o movemento que deu pé ao chamado portocolo de Kioto, protocolo que simplemente pretende, acertadamente ou non tanto, reducir as emisións de CO2? Digo isto, pola sinxela razón de que non está cientificamente demostrado que sexa o CO2 o responsable último, senón esas outras emisións das que non se fala. Resulta curioso nun país que acapara a maior concentración de coches de grande cilindrada, que ten o maior número de cazas supersónicos, que ten o maior número de superbombardeiros en activo ou de transportes aéreos, cuxa emisión de gases se produce xa por riba dos 10.000 a 15.000 pés de altura, permanecendo xa a carón da estratosfera; nun país que produce e consume a maior cantidade de aerosoles ou utiliza a maior cantidade de pesticidas ou produce a maior cantidade de dióxido de nitróxeno ¿Como pode crer alguén nos milagres a esta altura da película? A min paréceme un chiste de mal gusto, algo así como “fai ti de bo que a min me dá a risa, e a ver si eses parvos pican”. E picaron, claro que si.

A causa ecoloxista sempre disfrutou dun privilexio curioso: o que eles din non pode ser cuestionado, teñen dogma de fe. Outro día falarei de como se manipulan estes grupos ou movementos.

Estes días, e lamentablemente para moitas persoas afectadas, estase a falar de máis de 1.000.000 de habitantes californianos, onde residen varios amigos meus, que están a sufrir unha manchea de incendios. Quero lembrar aos mortais que producen semellantes catástrofes, que o incendio produce, ademais da propia destrución, grande cantidade de CO2 e tamén dioxinas, dióxido de nitróxeno, substancias tremendamente canceríxenas que ao sedimentar sobre as nosas plantas, froitas ou vexetais, teñen a potencialidade de non ser destruídas nin pola auga, nin por nada que non sexa queimalas por riba dos 1.200ºC. Ninguén está a falar deste posible efecto dañino e perxudicial para a saúde dos seres vivos deste planeta. Fiquei alarmado cando, onte pola noite, vin as fotografias emitidas por unha canle de televisión: desde un dos satélites apreciábase a intensidade da emisión de fume cara ao Atlántico e a tremenda superficie afectada.

¿Pode alguén imaxinar que o ciclo deses fumes que levan dioxinas poidan chegar ás nosas costas ou á nosa cadea alimenticia? Pois verán, antes ou despois esas partículas en suspensión van sedimentar por efecto do enfriamento e das choivas, depositándose sobre o mar. ¿E quen vive no mar? Pois peixes. ¿E quen come eses peixes? Os humanos ou, en certos casos, os propios animais que comen fariña de pescado producida con peixes non comerciais neses países do Pacífico. Como poden ver, a cadea é facil de estabelecer.

En Galicia houbo un desastre ecolóxico de tremenda magnitude, como foi o provocado polo Prestige. Eu lembro ter recomendado ao goberno, naqueles intres inmediatos á chegada das primeiras olas de galletas ás nosas praias, que non permitise aos voluntarios tocar directamente aquela substancia que chegaba, por decoñecemento dos efetos que sobre os manipuladores podería ter, e que identificasen a todo o mundo, mesmo que se lles fixese un seguro. Naqueles momentos eu poñía impedimentos á libre circulación do voluntariado. Os meus argumentos non eran entendidos. Estábamos ante o que se chama un biohazard, unha substancia de risco biolóxico potencialmente descoñecido. Anos despois están a aparecer os primeiros efetos secundarios no voluntariado.

En conclusión: temos que amosar un maior respeto pola Natureza, máxime si pensamos que o noso corpo é materia orgánica, que se nutre de substancias orgánicas e de auga nun 80%, e que se continuamos a destruir o que respiramos, a contaminar o que comemos e o que bebemos ¿que nos vai quedar…?

Non sei se Al Gore coñece a Wenceslao Fernández Flórez, mais como estamos en Internet, e en Internet todo é posible, voulle dedicar unhas frases entresacadas dun libriño escrito por Wenceslao, que non logrou o premio Nobel, nin de literatura, nin pola defensa da Natureza, nin por, simplemente, aplicar o sentidiño.

bosque animado 1943.jpg

“La Desgracia -que conoce todos los caminos del mundo- pone también, a veces, sus lentos pies en los senderos del bosque. Es cuando los leñadores con sus hachas de largos mangos o cuando el furioso vendaval apoya su espalda en la tupida fronda y empuja hasta sentir el crujido mortal del tronco, o cuando el ascua desprendida de la locomotora hace nacer entre la hierba seca una lengüecilla roja que después se multiplica, crece y corre y se eleva hasta colgarse de las ramas que se retuercen y chisporrotean y abaten. Pero todo esto es infrecuente y la calma feliz es la habitual moradora de la Fraga.

Los árboles ejercitan distracciones, tan inocentes como ellos mismos que no conocen el mal. Especialmente les gusta cantar, y cantan a coro las pocas canciones que han logrado comprender. Como todas las plantas, aman intensamente el agua y a ensalzarla dedican sus mejores sinfonías, que son dos y las podéis oír en todos los bosques del mundo; una imita el ruído de la lluvia sobre el ramaje y la otra copia el rumor de un mar lejano…..”

Os bosques son inocentes, pasivos. Eles colaboran na síntese e transformación do CO2 en osíxeno, na liberación de vapor de auga que se transformará en humidade para que, finalmente, se condense e pase, en forma de choiva, á terra ou ao mar. Un ciclo estudado cientificamente en que o único ser vivo capaz de introducir cambios, e sempre para peor, é e será o home.

Temos que pensar que a poboación humana da Terra aumenta en cantidades alarmantes, e que a superficie cultivable vai sendo comida polo home para ser transformada en zonas habitables; que a poboación humana cada día posúe unha maior constitución e aliméntase mellor.

Pregunto eu: ¿Como imos facer para darlle de comer a toda esta xente?

A. Montero

25 Outubro 2007

El libro del Buen Amor

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:50 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF

Como xa vimos facendo nos últimos meses, este sábado, día 27 de Outubro, continuaremos explorando a Biblioteca de WFF para dar a coñecer os tesouros que se agochan nos anaqueis do seu gabinete de traballo, en Villa Florentina.

O texto elexido para esta sesión é unha obra do século XIV, un clásico da literatura española da Idade Media. Trátase de El libro del Buen Amor, chamado anteriormente Libro de los cantares, da autoría de Juan Ruíz, Arcipreste de Hita. Estamos, pois, ante unha significativa peza popia do Mester de Clerecía. Trátase dunha obra moi heteroxénea tematicamente, composta por 1728 estrofas onde se narra unha imaxinaria biografía do autor. Dado que sobre este non se conserva unha gran cantidade de información, non é posible afirmar canto hai de real na historia. Moitos foron os estudosos que intentaron explicar este amplo texto, entre eles Menéndez Pidal, Menéndez Pelayo, Leo Spitzer, Américo Castro… As conclusións obtidas por todos eles son diverxentes, distinguíndose dúas marcadas tendencias: unha interpretación que defende o carácter didáctico da obra fronte a outra que ve menos moral que cinismo.

A edición que se encontra na biblioteca de WFF pertence á Editorial Castalia, ano 1954, colección Odres Nuevos. Desde esta colección preténdese achegar ao gran público obras de difícil acceso polo seu contido ou por estar sempre máis perto do ámbito erudito que do lector común.

Este evento terá lugar o día 27, por volta das sete do serán, en Villa Florentina. A entrada é gratuíta.

21 Outubro 2007

Entrevista a Wenceslao Fernández Flórez en Xaneiro de 1946, Madrid

Arquivado en: "Interviús" a WFF — magago @ 1:45 pm

Con motivo do ingreso de WFF na Real Academía Española,14 de Maio de 1945, a Gaceta Literaria de Madrid fixolle unha entrevista ao escritor, dirixida por F. Valle de Juan, que foi publicada no número extraordinario de Xaneiro de 1946, que procedemos a relatar pola importancia que amosa ao referirse a Cecebre.

Foron moitas as notas de prensa xeradas arredor do seu nomeamento como Académico, que iremos relatándolles en sucesivas entregas.

O autor da entrevista di no seu relato:

“Hoy por hoy (y mañana por mañana), Wenceslao Fernández Flórez es uno de los mejores humoristas contemporaneos. Y si no se me atribuyera a apasionamemiento patriótico (aunque se me atribuya he de decirlo), me atrevería a afirmar que es el mejor del mundo, el de temperamento más regular, el de más fina gracia, el mas sincero y el de mayor ternura de todos. Dickens, a juicio mío, se llega a olvidar en sus novelas de la gracia necesaria para producir el humorismo; Stevenson, desde luego, es violento y agrio la mayoria de las veces al poner en ridículo a sus personajes, para los que apenas tiende una mano de compasión; Mark Twain, es un viejo adusto, cuya chispa irónica a veces hace reir; Jonhatan Swift concede demasiada importancia a las trivialidades, queriendo buscar la grandeza en la pequeñez, que no siempre es transcendental, Oscar Wilde, humorista a ratos, no puede conservar su actitud serena a lo largo de toda una obra, porque es un esclavo de la paradoja, que, a veces, consigue con detrimento del buen gusto; el mismo Chesterton, modelo de humoristas, como Sterne, suele ser latidifuso; a Eça de Queiroz le perjudica la reminiscencia volteriana de sus novelas, cuyo sabor avinagrado, en ciertas ocasiones, hace pensar que no son humorísticas, como la gente se figura. Y, sobre todo, el autor de “Visiones de Neurastenia” gana a la mayoría de los humoristas por su originalidad.

Yo voy ahora a casa de Wenceslao Fernández Flórez. Si quieres lector, admirador como yo de nuestro gran homorista, acompáñame a su domicilio. Fernández Flórez es un correctísimo “gentleman” y nos recibirá cordialmente, con una sonrrisa en los labios que es una llamarada de su espíritu juvenil, bondadoso y tolerante. ¿Vamos querido lector?…

A juzgar por lo insistentemente que suena el teléfono, la casa de Wenceslao Fernández Flórez parece una clínica de urgencia o un centro de información. Son innumerables las personas que han hablado con él en menos de cinco minutos. Voces mate, de hombres que perdieron el metal de su habla pidiendo favores por teléfono; voces apagadas, de tímidos admiradores que se sienten sobrecogidos al escuchar al maestro; voces de cristal, de muchachas que adivinan bonitas al través del negro antifaz que es el microteléfono; algunas de cristal roto, por el nerviosismo que las produce la ingratitud de Wenceslao Fernández Flórez, que es soltero y está, por si fuera poco, en la edad peligrosa, en esa edad en que se platean las sienes y que tanto cautiva a las jovencitas. Para que nos dejen hablar tranquilos, decide descolgar el aparato teléfonico, cuyo leve zumbido triunfa un momento en la calma del despacho.

En seguida le dirigimos la primera pregunta:

-Ante todo, maestro, ¿qué opina usted de las entrevistas destinadas a la letra de molde?

-En general, me parece que se abusa de las entrevistas. A veces están justificadas, pero en muchas ocasiones se reducen a plantear un tema para que el interrogado discurra acerca de él, lo que se parece mucho a escribir un artículo con mano ajena.

Como habrás podido apreciar, querido lector, nuestro entrevistado no se ha mordido la lengua. Yo, al oír sus palabras, me siento (como el hubiera dicho) “anegado en la futileza y tan descontento de mi mismo como si me dedicara a tallar huesos de aceituna”. Pero a un gesto de Fernández Flórez, comprendo lo precoz de mi juicio y que conmigo no van esas. El autor de “El ilustre Cardona” me alarga un excelente cigarrillo de Virginia y me dice que está dispuesto a contestarme una por una todas mis preguntas. Y yo no me hago esperar:

- De todos cuantos han escrito acerca de su obra, ¿qué autor cree usted que ha profundizado mas en ella?…

- En España Gómez de Baquero. Pero fuera de aquí es donde se han hecho comentarios más amplios y más interesantes. ¿Conoce usted el artículo que escribió Mariano Daranas, cuando la Semana del libro, enjuiciando la crítica que de mis obras se hizo en España?…

- ¿El que publicó “ABC” y en el cual Daranas aseguraba que la crítica no ha auscultado hasta ahora el mecanismo estético de su obra de usted?…

- El mismo… Me parece lo mas exacto que se ha dicho y -dejando aparte lo que hay de afectuoso en aquel trabajo- me encanta que alguien lo haya afirmado, al fin.

- ¿Cre usted en la influencia de la crítica sobre el autor? ¿Ha influido en usted la opinión ajena?…

- Creo en la influencia de la crítica sobre el público. Es decir: La crítica no conseguirá hacer lo malo, bueno; pero es capaz de guiar un gusto, de prestar ojos para ver. Esa crítica consiste en acumular adjetivos sobre un autor, ni es crítica ni sirve más que para el deleite de vanidosos. Me inclino a creer que la opinión ajena no puede lograr que se modifique nada menos que un temperamento artístico. Si esa especie de cirujía estética se pudiese operar, todo sería mucho mas sencillo…

Y Fernández Flórez sonríe con cierta malicia al pronunciar las últimas palabras. En seguida le hablo de una de sus obras mas bellas, de esa novela en que los pájaros dialogan con las hormigas, los mastines con los rebaños, y no se sabe si Fernández Flórez se hizo árbol para pulsar la vida de los animales y los vegetales vecinos, o si el mundo vegetal se hizo escritor para contar su biografía. Me refiero naturalmente a “El Bosque Animado”.

- ¿Como concibió usted El bosque animado?

- La idea y los episodios de “El bosque animado” fueron naciendo en mi lentamente, en el transcurso de los muchos años en que pasé consecutivas temporadas en Cecebre. Porque la “Fraga” de Cecebre existe en realidad y con ese nombre. Cada una de esas páginas fue antes un sueño entre la luz verde del bosque. Durante la guerra, viví un año entero en aquellos lugares, y entonces cuajó la obra y tuvo continuidad…

-¿Y es cierto, como se dice por ahí, que su protagonista “Geraldo”, ese pobre cojo de pupilas lacrimosas y de alma enamorada, existe en la vida real en Cecebre?…

- ¡Oh, no ¡ … -replica bondadosamente - . Alguno de los personajes (”Pilara”, por ejemplo, y la bruja, y los gatos que se van al monte, y hasta el fantasma de “Fiz de Cotovelo”), allí están todavía y puede conocerlos cualquiera. “Geraldo”, no. Pero no hay uno que no esté en las posibilidades de la “fraga”.

“El bosque animado” uno de de los mas bellos poemas que en prosa se ha escrito en nuestro tiempo, es la obra plenamente lograda por un hombre -poeta, tal vez, a su pesar- en íntima comunión con la naturaleza, que se desborda en las páginas del libro con una extraordinaria riqueza cromática y lírica. A la manera de Swift en “los viajes de Gulliver” -aunque, claro está, con un asunto diametralmente opuesto- Fernández Flórez ha eligido esta fábula de “El bosque animado” para poder condensar en ella “referencias a nuestros actos erróneos sin mezclarlas con el farrago insignificante de una vida contada al modo muy meticuloso y muy pasado de moda de Paul Bourget“. La ternura es el aroma de “El bosque animado”.

 - ¿A qué hijo de la imaginación engendró usted con mas cariño, maestro? ¿Acaso a Marica da Fame, la niña pálida y desgraciada de la “fraga”? ¿Tal vez a aquel desventurado personaje de “Silencio”, que llevaba consigo el cadáver de su voluntad? ¿O quizás a ese bonachón de “El malvado Carabel”?…

- Supongo que el personaje mas completo de todas mis novelas es Volvoreta. Lo compuse en los años en que el realismo exigía un meticuloso cuidado en los ambientes y en las figuras. Pero aquello quedó muy atrás y es notorio que mis procedimientos son hoy completamente distintos. Prefiero el esquema que condensa a la observación que desparrama…

- ¿Qué defectos o excesos encuentra usted en la novelística española de hoy?…

- No se puede hablar de una “novelística española de hoy”, aunque es posible citar casos aislados de novelistas.

- ¿Qué aconseja usted a los nuevos candidatos a la Gloria?

Fernández Flórez se sonríe:

- Que no se fien de lo que les digan los demás candidatos a la Gloria…

- ¿Puede ser tal lo que la gente llama “Humorismo duro”?

- Por mi… Pero, ese “humorismo duro”, ¿no será lo que ya se llamaba ironía y sátira?

Hay una pausa, durante la cual vuelve a oirse el runruneo de abeja que produce el teléfono tendido sobre la mesa del despacho. Parece que duerme.

- ¿Y el chiste puede ser humorístico, tiene carta de naturaleza en el humorismo?

- Ya he dicho en alguna otra ocasión que el chiste me parece el mas próximo pariente de las cosquillas. Hay ciertos resortes en nuestra alma -estudiosos por muchos, y entre ellos, y muy sabiamente por Bergson- que obedecen a la mecánica del chiste y nos mueven a reir. Pero esto nada vale. El chiste está muy abajo en el subsuelo literario, y, desde luego, no hay que incluirlo en la categoría del humor…

La negación del chiste como factor humorístico pone fin a nuestra charla. Llevamos más de media hora en casa del maestro. Dejemos en paz en su despacho, lleno de cuadros y de objetos queridos, al autor de “Huella de Luz”. Dejémosle en su espacio creador, en su calma laboriosa, si no queremos ver interrumpida o trastornada la publicación de sus artículos periodísticos, de sus crónicas en qu diariamente nos ofrece su especial visión de la vida, el mejor humorista contemporáneo…”

______________________

Nota: Como poden ver reflectido na entrevista, o escritor creou no espacio da aldea de Cecebre a súa magna obra. Temos constancia de que xa polos anos vinte andaba con apuntamentos de zooloxía e de botánica, que se mantiveron agochados durante máis de vinte anos, ata que lle chegou o momento creativo propicio, afastado o escritor do mundo de Madrid e da política, o que lle permitiu o sosego e a paz necesarios para volver ás orixes da terra e dos paisanos.

A. Montero

Variedade na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:37 am

Comezamos este artigo cunha reseña sobre a visita que, procedente do IES Xosé Neira Vilas, ubicado en Perillo, fixo un alto na sede da FWFF. Este grupo, composto por 39 rapaces de 1º da ESO, tivo ocasión de coñecer de perto a obra de Wenceslao Fernández Flórez e facer unha achega á relación existente entre o escritor e a Fraga de Cecebre e, xunto con isto, á súa obra cimeira, O bosque animado.

 Visita a Villa Florentina.jpg

Os profesores que acompañaban aos alumnos recalcaron o importante valor didáctico da nosa colección de fotografías así como do conxunto de obras que compoñen a exposición permanente do interior, pertencente ao fondo bibliográfico de A. Montero.

__________________________________

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

Doutra banda, na tarde do sábado día 20, tivemos o gusto de poder comentar un interesantísimo relato de WFF: El hombre que se quiso matar, peza levada ao cine en dúas ocasións por Rafael Gil.

Cine e literat FWFF.jpg   Cine e literatura.jpg

Aquí vemos dous momentos da sesión fílmico-literaria.

A breve historia de Federico Solá servíu de base para que o público presente disertase agradablemente sobre unha variada serie de temáticas, inducidas por diversos aspectos do relato. Debemos sinalar que a película, baseada no mesmo, presenta certos matices, engadidos, que non forman parte do texto literario orixinal. Isto obedece a unha cuestión cronométrica que contribúe a aumentar o tempo de duración do film.

Unha serie de fallidas tentativas para pasar desta vida á outra, despois dun estrepitoso fracaso laboral, dan comezo á versión cinematográfica. O motivo do fracaso non é alleo á realidade laboral e política actual: o propietario dunha importante empresa de cemento armado toma a determinación de ocupar unha praza vacante concedéndolla a un parente próximo, un tipo totalmente incapaz, cando xa lla tiña apalabrada ao pobre Federico, que fica desolado por tal evidente mostra de favoritismo.  

Así mesmo, tamén nos vemos na obriga de resaltar o comportamento abusivo, de ética dubidosa, amosado por certo publicista. Falamos dopropietario da firma Vermut La Pardala, quen negocia con Solá para que, no intre en que este vaia disparar a bala que acabe coa súa vida, realice tal labor portando, colgado do pescozo, un cartel propagandístico sobre a súa espiritosa bebida, tendo en conta que o suicidio resultará ser un fenómeno social con eco en todos os xornais.

Feitos coma estes, certamente cuestionables, serviron de punto de partida para unha interesante conversa que se prolongou con reflexións acerca das razóns laborais que poden conducir a un home a tomar a determinación de acabar coa súa vida. Porén, Solá, o protagonista, remata por xogar astutamente as súas cartas ao achar nunha moza fermosa, filla dun importante empresario, unha razón para vivir.

Este faladoiro prolongouse na cociña, onde Tareixa xa tiña preparado o ambigú a tal efecto.

18 Outubro 2007

El hombre que se quiso matar

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:40 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

Falando de cine e literatura: El hombre que se quiso matar

O próximo sábado, día 20 de Outubro, dedicaremos a xornada a un relato de Fernández Flórez que foi levado ao cine en máis dunha ocasión: falamos de El hombre que se quiso matar.

Federico Solá, o protagonista desta historia, comproba con tristura como a súa vida está condenada ao fracaso sexa cal for a tarefa emprendida. Abatido por tantas decepcións, despois de trinta e cinco anos de existencia, un bo día toma unha drástica determinación no momento de ir dar unha conferencia sobre “O formigón armado e as construcións modernas” no Círculo Científico e Recreativo da súa cidade, anunciando, con firme resolución, que se vai matar en breve espazo de tempo.

A tal ouvir, todos os asistentes ás conferencias desa tarde, socios  “boquexantes” do Círculo Científico, espertan do amodorramento provocado polas charlas previas. Federico Solá toma a palabra, que lle concede o Presidente, e comeza dicindo:

Señoras y señores, vuestro presidente, que ni aun sabe quién soy, ha dicho acerca de mí bastantes tonterías (movimiento de cabeza en el presidente); las mismas que dirá de todos y cada uno de los conferenciantes. Estoy seguro, porque no parece ser hombre de facundia ni aún para las bobadas. En cuanto a vosotros, basta veros para comprender que presentís un tedio abrumador y que estáis dispuestos a refugiaros en vuestras propias preocupaciones mientras yo hable. No será así.”

E, en efecto, non sería así. Ningún dos presentes deixou de prestar atención ás palabras de Solá en todo o tempo que durou a súa disertación, que para nada tivo a ver co cemento armado. O feito de ter tomado a firme resolución de acabar coa súa vida nun breve período de tempo, conferíulle un valor e un poder inusuais que, á súa vez, non tendo nada que perder, lle permitiron falar cunha absoluta sinceridade ante o auditorio alí congregado. Exemplifiquemos:

Si yo os dijese ahora lo ridículos que os encuentro, enfermaríais de risa; pero acaso no hallase palabras suficientemente expresivas para esta sensación nueva y maravillosa. Abreviaré, señoras y señores: Este hombre joven aún y perfectamente sano, que está ante vosotros, va a matarse.”

Pois este é o inicio dunha serie de andaduras e determinacións que o levarán a efectuar as máis pintorescas accións.

De todo isto, falaremos o vindeiro sábado 20, por volta das sete do serán, en Villa Florentina.

16 Outubro 2007

Aire de muerto

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:30 am

Aire de muerto, relato previamente titulado El gran Chaco… 

Se acerca el mes de Noviembre. Se acerca la noche de Difuntos. Entre los múltiples personajes que revolotean por las novelas y relatos de Wenceslao Fernández Flórez, debemos destacar de modo particular la aparición de espectros, almas en pena y fantasmas de usos y costumbres muy diversos, presentados de un modo especialmente cercano. Una interesante colección de relatos de fantasmas es la que se reúne en la obra que lleva por título, como no podía ser de otra manera, Fantasmas. Aquí aparecen títulos como Siglo XX, La carretera, El fantasma (obra a la que ya dedicamos aquí un apartado especial no hace mucho), Mi mujer, Aire de muerto y El ejemplo del difunto Pedroso. Pero a esto aún debemos añadir, entre otras, la figura de Fiz de Cotovelo, entrañable alma en pena que pululaba (y seguramente aún pulula) entre la espesura de la Fraga de Cecebre, en noches como esta en la escribo, impregnada de unha niebla densa y fría, desde cuya profundidad muy bien pudiese aparecer para buscar la compañía de Xan de Malvís, bandido también conocido en estos contornos por el sobrenombre de Fendetestas.

Hoy vamos a mostrarles un fragmento de Aire de muerto, pero en una versión especial. Se trata de una traducción al portugués, ahijado del gallego, realizada en la década de los años 40, por Rogério Pérez, para Livraria Civilização, de Porto. Aprovechamos también para recordar la estrecha relación existente entre nuestro escritor y el país vecino, relación que contribuyó en buena medida a que su obra fuese traducida a la lengua de, entre otros muchos, Gil Vicente, Camões, Fernando Pessoa y el propio Eça de Queirós, autor tan admirado por Fernández Flórez y al que éste tradujo al español.

Ar de morto

“Os senhores estão no seu direito de não acreditar nesta história, ainda que, no fim de contas, não sei que ganharia eu engadanando-os; mas, se duvidam, uma vaigem a Rias-Baixas não é desagradável, e se em Rias-Baixas procurarem a loja de roupas feitas para emigrantes, “O grande Chaco”, Sociedade Anónima de Responsabilidade Limitada, poderão comprovar fàcilmente esta narrativa.

O caso foi que, numa chuvosa noite outonal, o espírito do português João Pinto, há três anos livre da sua envoltura carnal, se dirigia de Évora a Estocolmo, para acudir sabe Deus a que entrevista misteriosa, quando sentiu entorpecida a extraorinária rapidez do seu vôo. O espírito de João Pinto ia tão alto como alta pode ir uma águia, e conservava uma absoluta indiferença entre o negro pavor nocturno, as imensas nuvens que se esfrangalhavam sôbre a terra invisìvel e aquèle galopar sonoro do vento, ao qual respondiam as ondas batendo, como um tambor retumbante, nos picos e alcantilados da chamada Costa da Morte.

O espírito de João Pinto tinha pressa. Assim, quando se notou, como prêso, numa rêde que dificultava o seu avanço vertiginoso, experimentou grande contrariedade. Olhou para baixo e viu, aqui e acolá, os grandes focos de luz de uns faróis que pesquisavam o denso segrêdo das sombras sôbre o mar, e distingiu, muito distantes, as lanternas verdes e vermelhas de alguns vapores, que dansavam solenemente, e viu a franja de fosfórica tenuïdade que a espessura criava nos confins da terra. Nada disto explicava o singular fenómeno. A alma de João Pinto, cada vez mais alarmada, observou que não só não podia continuar a sua marcha, mas até que descia sensìvelmente, atraída por uma força superior à sua. Então dirigiu a atenção para o que acontecia verticalmente debaixo do lugar em que flutuava. Achava-se sôbre uma aldeiazinha, cujas ruas estavam apenas indicadas pelo débil e amarelado resplendor de umas velhas lâmpadas. Nem uma sombra humana era visível fora das casas, onde o sono e o temporal tinham encerrado todos os habitantes. Mas o olhar de um espírito atravessa os telhados, e mesmo os muros mais fortes, mais fàcilmente do que o olhar humano atravessa o vidro, e João Pinto pôde ver, sinceramente desesperado, os culpados de que lhe fôsse impossível chegar a Estocolmo com pontualidade…”

W. Fernández Flórez

Pues con esto vamos abriendo camino de cara al próximo mes de Noviembre, en el que el día 3 dejaremos abierta la puerta de Villa Florentina para recibir a todo aquel que quiera venir a liberar un alma del purgatorio comiéndose una castaña en el Magosto que celebraremos, tal y como ya es tradición, a partir de las siete de la tarde.

15 Outubro 2007

Rapunzel, Milagros e Dna. Lilí na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:14 am

A CAIXA DOS CONTOS FAVORITOS

Como tiñamos previsto, o pasado sábado visitaron Villa Florentina, despregando a ondeante bandeira do seu encanto, a señorita Milagros Domínguez e a súa amiga e inefable colaboradora Dna. Lilí Pasquale, para contar o conto dos irmáns Grimm, Rapunzel. A feliz conxuntura tivo lugar nunha espléndida tarde de sol, ante un público verdadeiramente difícil, sincero e esixente como é o público infantil.

Copia de Out 07 FWFF Rapunzel 002.jpg

Vemos aquí varias imaxes da sesión de lectura. Abaixo, no centro, un momento da intervención da amiga Lucía.

Copia de Out 07 FWFF Rapunzel 004.jpg   Copia de Out 07 FWFF Rapunzel 012.jpg   Copia de Out 07 FWFF Rapunzel 003.jpg

Ante unha numerosa concurrencia en que se misturaron pais e fillos, as lectoras optaron por buscar entre o público infantil unha colaboración especial para levar a cabo o papel de Rapunzel, habida conta do grande número de personaxes que aparecen na historia e co fin de converter a sesión nun evento máis interactivo. Lucía, amiga e veciña de San Salvador de Cecebre, asídua participante nas lecturas infantís, foi a voluntaria que se ofreceu para interpretar o papel da fermosa rapaza de longas trenzas loiras secuestrada pola malvada bruxa. Esta interpretación espontánea resultou ter moi boa acollida, sendo moi aplaudida polo público en xeral.

Rematado o conto, e despois da pertinente votación, obtivemos un resultado singularísimo, pois producíuse un quíntuple empate entre os seguintes títulos: Xan Senmedo, Aladín, Polgariño, A ratiña presumida e A caixa de Iesca. Así as cousas, quedaron xa determinados os contos que o Fas-que-fas representará nos seguintes cinco meses, na orde aparecida nas liñas anteriores.

Para remate desta intensa tarde, os rapaces disfrutaron xogando nos xardíns de Villa Florentina, despois de tomar un bo chocolate quente para recuperar enerxías. E é que o inverno está aquí e, como é natural, xa as tardiñas van indo algo frías.

Quedamos, pois, coa Caixa dos Contos Favoritos cargadiña, cargadiña!!

 

14 Outubro 2007

Como se contemplaba a imaxe de Wenceslao no seu tempo -1

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 2:32 am

A revista La Esfera, no nº 784, ano XVI, Madrid, 12 Enero 1929, na sección “Autores y Libros”, no resumo do Año Literario, o autor do artigo, Cristóbal de Castro, escribía:

El Relato Inmoral, de Wenceslao Fernández Flórez, marca el punto de transición entre el humorista y el satírico, entre la juventud y la madurez, entre la flor y el fruto. En Relato Inmoral, escrito con el fluído y personal donaire del celebrado ingenio, se cumple el dístico de Fedro:

Duplex libeli dos est; quod risum movet et, quod prudetem vitam consilio monet

Mueve a risa pero también a meditar. Los cuadros, entre grotescos y patéticos, de nuestro tartufismo erótico, hállanse plenamente logrados. Esta España de tapadillo conventual y garbancera, tan viva en Relato Inmoral como en La Pícara Justina, suministra a Fernández Flórez un copioso museo hipócrita.

La novela, en fin, un dechado de una realidad española tanto como de un acierto literario. Y acaso sea el mejor libro de Fernández Flórez. ”

Relato Inmoral Ed Atlántida.jpg   Relato Inmoral NOVELAS Y CUENTOS.jpg   Relato Imoral Ed Século.jpg

Velaquí vemos tres edicións da novela Relato Inmoral. A primeira delas, do ano 1930, pertence á Editorial Atlátida e destacamos o deseño de Ribas, onde o debuxante captou con grande acerto a esencia da obra (o brazo firme da autoridade leva en volandas ao pobre Cupido, deus do Amor). A segunda imaxe correspóndese cunha publicación do ano 1933, da Revista Literaria. Por último, o terceiro deseño correspóndese cunha tradución para o portugués publicada na Editorial Século arredor dos anos 40.

Xunto coa análise de Wenceslao, dentro da subsección de “Contos e novelas”, atópanse entre outros, un sobre Julio Camba, cando puxo no mercado Sobre casi todo, sobre casi nada, dentro da subsección de  Humorismo y sátira; ou os comentarios feitos sobre a aparición da obra La mujer moderna y sus derechos, de Carmen de Burgos, na subsección de Feminismo, a quen sinala como a escritora con máis coñecemento sobre este tema en España.

Recomendamos a lectura da novela Relato Inmoral. Poderán comprobar a súa actualidade e vixencia, ou a súa frescura e descaro para a data da edición, 1928. O capítulo “Como entró y salió una tapada en un hotel de la Corte”, ou o capítulo XIII, onde di: “… España sufre colectivamente los transtornos de una larga y antigua serie de represiones sexuales. La obsesión más constante, profunda y generalizada es la sexual, y llena hasta tal punto las almas, que apenas puede ocuparse de otra idea. La violencia en la pasión, el piropo, los celos, la separación de hombres y mujeres, las duras sanciones que suelen ponerse a las faltas amorosas, el arraigo de lo que, más que sentimientos, pudiéramos llamar supersticiones eróticas, entre ellas el culto casi exclusivista de la virginidad, todos éstos son síntomas que me agradaría poder explicar a usted con calma…

Si el tímido Newton no fuese rechazado por su amada, es probable que su nombre no alcanzase la celebridad…”

Termina el relato nuestro escritor, dejando en el aire una serie de respuestas y aclaraciones para el buen uso del lector.

“Aquí termina este repugnante relato; pero no quiero abandonar la pluma sin aprovechar la ocasión que se me ofrece de desvirtuar algunas imputaciones que ha formulado contra mí el corrompido personaje.

No es cierto, como él propala, que yo fuese visto con una girl, en un Ford, por la Quinta Avenida. Yo soy un español serio y obediente a los principios de la ética. Además la girl se negó a entrar en el Ford, porque no le parecía confortable.

Tampoco es cierto que yo haya asentido a sus conclusiones declarando que en este país hemos convertido el amor en algo doliente y lúgubre. Sí con esto quiere indisponerme con las autoridades se estrellarán sus abominables propósitos contra mi firme reputación de buen patriota.

Por último miente el señor Varona al afirmar que yo escribo estaás cuartillas para indemnizarme de los whiskies que pagué por él. Si las doy a la publicidad, es para que se vea como en nuestras venerables costumbres fracasan los hombres como él, que opinan heréticamente no ser tan sólo el medio de producir en un hogar honrado hijos para el Cielo y para la Patria…”

Y esto siempre en un contexto de crítica y sátira muy bien acertada, incluso en los tiempos actuales. Localicen un ejemplar y les garantizo diversión con la lectura.

Antonio Montero

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress