Fundación Wenceslao Fernández Flórez

29 Novembro 2007

Conto de Nadal

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 11:01 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Carlos Dickens.jpg

Carlos Dickens

Conto de Nadal

Estimados amigos, o próximo sábado, día 1 de Decembro, día 1 de Nadal, inauguramos o mes cunha lectura moi especial: Conto de Nadal (ou Canción de Nadal), de Carlos Dickens, un dos autores preferidos de Wenceslao.

Lembrámoslles que unha das cualidades da obra de Dickens é a presencia dun humorismo que desborda nunha combinación maxistral de horror tráxico coa gracia máis hilarante, para alén dunha visión perspicaz de situacións cotiás, agudizada pola súa propia experiencia vital.

O Conto de Nadal é obra do ano 1843 (adiántase 100 anos a O Bosque Animado) e a súa concepción foi singular. Aproximábase o Nadal dese mesmo ano e C. Dickens non achaba o modo de rematar o libro que tiña comezado. Así foi como se lle ocurríu ensaiar unha novela corta, da que saíu o Conto de Nadal. El mesmo declaraba tempo despois:

… choraba e ría e voltaba a chorar e a excitarme dun xeito extraordinario…, camiñaba polas rúas oscuras de Londres ata vinte e trinta kilómetros moitas noites, cando todas as persoas sensatas xa se tiñan deitado.”

E, como na FWFF, tamén no Londres do século XIX se facían lecturas en alta voz. Esta obra de Dickens foi unha das máis lidas no seu tempo e, ante as multitudes de xente que ían a visitalo ao seu país e aos Estados Unidos, esta era a que o autor escollía para ler en voz alta ante os seus ouvintes congregados.

O grupo de teatro Fas-que-fas, coa colaboración dalgúns amigos da FWFF, serán os encargados de levar a cabo a dramatización desta historia que nos conta como o avaro Mr. Scrooge, insensible ante toda beleza que non sexa a dos cartos, tanto como ante calquera desgracia, acaba transformándose nun veciño e amigo exemplar.

Será por volta das sete do serán, en Villa Florentina. Entrada gratuíta.

Se quere ler o resto da programación prevista para o resto do mes, por favor, PINCHE AQUÍ:DECEMBRO 07.pdf

28 Novembro 2007

De portería a portería XVI

Arquivado en: Obras de WFF, WFF Xornalista — magago @ 2:14 pm

DE PORTERÍA A PORTERÍA

De portería a portería1.jpg

Capítulo XVI

“David fronte a Goliat”

Acontece en moitas ocasións que os equipos de fútbol considerados “super-equipos”, ”equipazos”… os que están no máis alto das clasificacións deportivas e económicas, os que gozan de todos os privilexios que se lles negan aos chamados “equipos modestos”, teñen que enfrentarse na dura loita polo gol con conxuntos “pouco representativos”, carentes de relevancia ante o grande público. En moitas ocasións, os grandes equipos formados por figuras de deslumbrante renome, caen bobamente ante estas representacións que loitan máis coa forza do orgullo que co impulso dos cartos.

Diso fala este artigo que hoxe presentamos, extraído da obra De portería a portería, recopilación dos traballos de investigación levados a cabo por un dos máis persoais e irónicos cronistas deportivos da historia do xornalismo: Wenceslao Fernández Flórez.

Para ler o artigo, por favor, PINCHE AQUÍ: DAVID FRONTE A GOLIAT- XVI.pdf

27 Novembro 2007

A arte da xestión ou a xestión da Arte

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:56 am

A arte da xestión ou a xestión da Arte

9 musas copia.png

As nove musas da arte

A FWFF acomete os seus obxetivos desde un punto de vista da creación interdisciplinar. ¿Acaso un libro non é un compendio de beleza expresada por medio de letras? ¿Acaso non é unha radiografia do ser humano ou da paisaxe? Cando Wenceslao fala da Fraga de Cecebre, ¿non está poñendo o guión para que un artista plástico pinte esa escena ou un cineasta a plasme en imaxes, ou mesmo un naturalista analice os contidos?
Polo tanto, a FWFF afronta a súa actividade cultural en diferentes frentes e interpreta a necesidade de facer converxer diferentes artistas en torno a ela, en torno á figura do escritor e a súa obra.
Temos a necesidade de cumprir cun papel sociocultural e facer de promotores culturais, neso empeñamos as nosas tardes de lecer, cada sábado a iso das 19.00h.
As portas da nosa fundación ábrense para agasallar aos convidados co máis variado repertorio cultural. A introdución de acividades como as artes plásticas, coa creatividade do artista diante do auditorio, mentres unha suave música de violín soa acompañándoa, ou mentres a suave voz dunhas lectoras dramatizan unha obra poética, teñen lugar en Villa Florentina; mais non esquecemos a obra do noso escritor e facémola vibrar ou plasmámola nun film, como El hombre que se quiso matar.
Todo isto realízase co voluntariado da propia parroquia e cunha pequena axuda do Concello e da Deputación, axudas moitas veces casi mendicantes para executar o que as administracións deberan facer.
Estamos a facer unha sociedade pouco incentivada para a participación e a colaboración como consecuencia de aptitudes e carencias da política. A sociedade civil demanda este tipo de espazos, mentres que os políticos ignoran ou deixan de financiar e invirten os cartos en outras actividades políticamente máis rendibles.
A xestión destes espazos baséase nunha apertura do espazo á creación, cunha programación sinxela que ten como pauta dedicarlle cada sábado da semana a un tipo de disciplina. Os profesionais que viven a experiencia, adoitan sinalar a importancia e a relevancia da mesma, e todos eles queren repetir. A fundación déixalles sempre as portas abertas.
¿Como se conseguíu este espazo tan agarimoso, a maxia da propia casa, a existencia na mesma de dous cuartos para poder pernoctar nun lugar especialmente coidado (non é o Hotel Atlántico, pero é a casa dun escritor) onde están as súas risas e os seus choros, onde el sentou, onde el bebeu…? Nun espazo así, ¿quen non queda engaiolado?
As nosas Casas de escritores que sobreviven no mundo rural poden xogar un papel tremendamente importante no proceso de culturización do país. Somos a única esperanza á que se agarran os ciudadáns en moitos pobos da nosa xeografía, onde os concellos non dispoñen de recursos para a cultura, onde moita da xente que se asenta e procede do mundo urbán está a demandar actividades culturais que os políticos non son capaces de afrontar e, polo tanto, de pór en marcha. Temos que deixar un espazo á sociedade civil como promotora de moitas das actividades culturais.
O pór en marcha unha actividade cultural nun lugar afastado, sen sinalizar, sen considerar na programación cotiá dos concellos, sen cartos para publicitala, non é doado e precisa do moito saber facer dos emprendedores. Sen contar coas cortapisas e dificultades que enriba se lle poñen a modo de atrancos.
Facemos promoción do mundo artístico e non cobramos; porén, as sociedades xestoras de dereitos de autor andan enriba para poder cobrar calquer actividade por pequena que sexa, cando elas deberían de estar a favorecer que estas iniciativas fosen cada día máis e difundiran máis aos nosos creativos.

¿Acaso un libro non é un compendio de beleza expresada por medio de letras? un espazo así, ¿quen non queda engaiolado?As nosas Casas de escritores que sobreviven no mundo rural poden xogar un papel tremendamente importante no proceso de culturización do país. Somos a única esperanza á que se agarran os ciudadáns en moitos pobos da nosa xeografía, onde os concellos non dispoñen de recursos para a cultura, onde moita da xente que se asenta e procede do mundo urbán está a demandar actividades culturais que os políticos non son capaces de afrontar e, polo tanto, de pór en marcha.Antonio Montero

¿Acaso un libro non é un compendio de beleza expresada por medio de letras? un espazo así, ¿quen non queda engaiolado?As nosas Casas de escritores que sobreviven no mundo rural poden xogar un papel tremendamente importante no proceso de culturización do país. Somos a única esperanza á que se agarran os ciudadáns en moitos pobos da nosa xeografía, onde os concellos non dispoñen de recursos para a cultura, onde moita da xente que se asenta e procede do mundo urbán está a demandar actividades culturais que os políticos non son capaces de afrontar e, polo tanto, de pór en marcha.Antonio MonteroDirector da FWFF

24 Novembro 2007

Rectial musical do pianista Rubén Alvar en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 4:31 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Recital de Piano en Villa Florentina

NOV 07-24 R Alvar FWFF 017b.jpg

Estimados lectores, o pasado sábado, día 24 de Novembro, tivo lugar un recital musical en Villa Florentina a cargo do pianista coruñés Rubén Alvar quen, coa súa actuación, contribuíu a rememorar os antigos concertos de salón, feitos en petit comité, propios da época romántica e que xa en poucos lugares se estilan. Para alén diso, e debido ao cru frío exterior, acompañou este recital o crepitar do lume da lareira, que se espallaba en harmónica combinación cos acordes do piano, por todo o salón.

Copia de NOV 07-24 R Alvar FWFF 005.jpg

Déronse cita neste día un grande número de persoas que, levadas pola súa sensibilidade e pola calidade dos recitais que teñen lugar nas nosas tardes de lecer, da que este foi unha moi boa mostra, foron chegando pouco a pouco á casa do ilustre escritor coruñés. O conerto comezou cando xa pasaban uns minutos das sete do serán coa Sonata Op. 57 en Fa menor Appassionata, de L. van Beethoven, composta en Döbling en 1804 e dedicada polo seu autor ao conde Franz von Brunswick, amigo e admirador do músico. O título desta peza foi cousa do editor, e semella que a Beethoven non lle gustou moito, pois para el todas as súas composicións debían ser tocadas apaixoadamente e non só esta. En calquera caso, podemos constatar a unión entre forza e sensibilidade emitidas por Rubén Alvar durante esta interpretación tan rica en matices, coa que soubo cautivar e captar a atención do público presente, que escoitaba emocionado, en medio dun respetuoso silencio, co temor de romper cun simple suspiro o delicado e fráxil fío da melodía.

Copia de NOV 07-24 R Alvar FWFF 027.jpg   Copia de NOV 07-24 R Alvar FWFF 013.jpg   Copia de NOV 07-24 R Alvar FWFF 006.jpg 

Despois dun breve descanso, continuou o recital con Toccata e Fuga en Mi menor, de J. S. Bach, Elegie Op. 3 Nº1 en Mi bemol menor, de S. Rachmaninov, o compositor ruso considerado un dos últimos grandes xenios do Romantismo europeo. Para rematar, escoitamos a Balada Nº1 en Sol menor, de F. Chopin, quen se caracteriza pola mistura de sensibilidade e exaltación que compón a súa obra.

Cuestiónase en certos ámbitos a utilidade da arte e moi ben pode admitirse que, en efecto, non ten unha finalidade práctica como pode tela a mecánica, por exemplo. Mais aínda que isto admitamos, como facía Óscar Wilde, o certo é que supón unha manifestación espiritual inherente ao ser humano, manifestación que tracende o relixioso e que se ven levando a cabo desde os tempos en que o home primitivo pintaba animais nas súas cavernas con vistas a mellorar a caza, e ata o día de hoxe. A cuestión non é tan doada como para explicala en catro liñas. En calquera caso, cando nos achegamos ao fin deste artigo, gustaríanos roubar unhas palabras a Leonardo da Vinci que nos parecen moi ilustrativas:

“A arte di o indicible, / expresa o inexpresable, / traduce o intraducible.”

Este concerto, moi útil manifestación artística para os espíritos sensibles congregados en Villa Florentina, rematou por volta das oito da noite. A lúa chea chegaba a nós através dunhas fermosas nubes de outono e a habilidade e mestría do Sr. Alvar non deixaron impasibles aos nosos visitantes, que sairon emocionados do recital. E, todos valerosos, público e pianista, enfrentáronse xuntos a esta fría noite polo camiño que leva á sala de exposicións.

Para ler o programa, pinche aquí: Rubén Alvar.doc

23 Novembro 2007

De portería a portería XV

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:18 am

DE PORTERÍA A PORTERÍA

Capítulo XV

“Un novo matiz”

Estimados lectores, presentámoslles hoxe unha nova crónica de W. Fernández Flórez directamene extraída da obra De portería a portería.

Sobre os novos estilos arquitectónicos, e sobre o aproveitamento do espazo e outras utilidades nos edificios, son moitos os cálculos que deben facerse. O labor é complexo e require levar a cabo un sinfín de cálculos minuciosos. Mais, ás veces, por razóns inexplicables, aparecen casos sinistros. Os estadios de fútbol compoñen un apartado moi interesante dentro do que podemos chamar, aludindo á propia terminoloxía wenceslaoniana, a “arquitectoloxía deportiva”…

Vexamos un caso práctico.

UN NOVO MATIZ- XV.pdf

20 Novembro 2007

Impresiones de un hombre de buena fé - El impuesto sobre la soltería

Arquivado en: Obras de WFF, WFF Xornalista — magago @ 2:21 am

Estimados lectores y consumidores de nuestros pequeños comentarios sobre la obra de Wenceslao: como bien saben, desde esta página solamente pretendemos poner en valor algunos de sus trabajos más desconocidos. Así, con cierta frecuencia, ante el devenir de la vida diaria, del comercio globalizado, del encarecimiento de la vida doméstica, de la imposibilidad de acceder a la vivienda, de la imposibilidad de que los jóvenes abandonen la casa de sus padres, y, en fin, ante un largo rosario de medidas tomadas para evitar la descompensación de los ingresos familiares, me pregunto: ¿Cuándo llegará el impuesto de la soltería? Y voy a ver que escribió Wenceslao sobre este tema y me encuentro con un valioso texto desconocido y publicado el 31de Marzo de 1925. El impuesto actualmente existe y penaliza a los solteros con una mayor cotización a Hacienda, lo que precisamente  entrará en el debate político de la campaña electoral. Pero veamos como estaban las cosas en ese año 25.

He aquí un texto original e ingenioso, como toda su obra, que ni el paso del tiempo ha podido quemar. Para eso quedamos los amigos lectores, para desempolvarlo y airearlo, y les prometo que se van a divertir. Creo que incluso el amigo Suso de Toro quedaría sorprendido si lo leyese y no contaría tantas tonterías ya históricas, como eso de que en España todo va bien y que todo es guay.

Pasemos al texto:

Fulano tiene treinta años. Es oficial segundo en cualquier Ministerio. O empleado en una empresa particular. Éste no es un dato importante. Lo importante es que  fulano gana unos sesenta duros mensuales; acaso setenta, pero no más. Fulano vive solo y vive mal; paga seis pesetas diarias en una casa de huéspedes donde no le alimentan; aparte, satisface los gastos de lavado, planchado y vino; tiene, por contera, el tácito compromiso de nutrir, a costa de su sangre, desde mayo hasta noviembre, una legión de chinches. Fulano se hace un traje cada año y un gabán cada lustro. Fulano se permite como única distración ir al café, y los sábados a un cine. Cuando llegan los últimos días del mes, fulano dispone de tan poco dinero, que se ve forzado a prescindir de su tertulia de café. Entoncés él y otros dos huéspedes pagan a escote un vaso de la cocción estimulante, que se hace servir de cualquier tupi. Fulano se casaría de buena gana, pero sabe que su matrimonio sería condenarse y condenar a su mujer a una atroz vida de miseria.

Fulano continúa soltero. ¿Tiene que pagar, por serlo, cédula personal con recargo?

Mengano es médico, o abogado, o contador. Gana mucho más dinero que fulano. Trabaja incesantemente y con cierta fortuna. Vive en un piso decoroso. Tiene madre y tres hemanos. La muerte prematura del padre le ha erigido en jefe de familia, y ha logrado sostenerla, no tan bien como antes de la orfandad, pero sin grandes privaciones. La hermana viste dignamente, los hermanos siguen su carrera, la madre es todo lo feliz que puede ser después del derrumbamiento de la casa. Mengano trabaja y trabaja y se siente más dichoso que ninguno. Muchas veces, sin embargo, le asaltan preocupaciones. Es preciso comprar esto o aquello…., es preciso pagar tal o cual cosa indispensable… Han elevado el alquiler, la vida es más cara, la matrícula de Juanito, el veraneo de la familia… Sí, mengano pasa serios apuros. Se calla para no turbar la tranquilidad de su gente, que confía con dulce cariño en él, y resuelve las situaciones difíciles con el auxilio de la providencia.

Ciertamente, mengano no ha pensado en casarse, porque tiene ya un hogar. Si se casase, se acabarían la comodidad de la madre, la carrera de los hermanos, los trapitos de la hermana…

Mengano contínúa soltero. ¿Tiene que pagar, por serlo, cédula personal con  recargo?

¿Sí? Pues yo quiero decir que no entiendo muy bien estas leyes. Los impuestos sobre la solteria ofrecen, en todo instante, el carácter de una medida de relumbrón, y habría que discutir el derecho que un Estado puede tener para legislar sobre tan delicada materia. Por lo pronto antes de llegar a eso, un Estado que se decide a otorgar al matrimonio una fomentadora protección, debe de cuidar de adoptar medidas eugénicas. Que un soltero pague, como tal, un tributo, acaso sea tolerable en un país donde se haya determinado con anterioridad - atendiendo a la salud de la raza- cuáles son los que pueden casarse y cuáles los que, por sus condiciones somáticas, cometen un crimen al hacerlo.

Esto en cualquier tiempo y ocasión. Pero en las circunstancias presentes, gravar la soltería es un sarcasmo. “¡Cásate!”, se ordena; pero nadie resuelve la crisis de la vivienda; pero nadie consigue que las subsistencias se abaraten o, siquiera, que conserven fijos sus precios, y la luz es cada vez más cara, y las telas, y los muebles, y… todo, en fin, lo que es más o menos preciso para la vida.

“¡Cásate!”, es decir (porque tal es realmente el interés del Estado), “¡ten hijos!” “¿Y después?, - se pregunta el ciudadano- ¿Como los alimento? ¿Por qué se me quiere condenar a la visión lamentable de unos hijos depauperados, cuya debilidad pesará sobre mi corazón como el más cruel de los suplicios?” Y es precisamente en estos tiempos, después de la monstruosa, de la exacrable y maldita e inútil hecatombe de la guerra europea, cuando un hombre tendrá irrebatible sensatez si añade a aquellas consternadas preguntas esta otra, más importante aún. “¿Hijos? ¿ Para que un huracán de metralla se los lleve o los convierta en una llaga supurante un gas de cloro?”

¡Impuestos sobre la soltería! Pero… ¿lo han pensado ustedes bien? ¿Cómo no comprenden que lo único lógico sería que una manifestación de solteros fuese a clamar ante los poderes públicos: “Queremos sasarnos y no podemos, porque vivir cuesta demasiado. DENNOS DINERO PARA QUE PODAMOS COMPRAR NUESTRA VENTURA.”

¿No lo piden?  Pues ya es mucho. No premien ustedes tanta paciencia con la socaliña de las cédulas…”

Estimado lector, me encantaría recibir tus comentarios sobre texto, aunque simplemente sean tres palabras: “No me gusta.”

Pretendo ir abriendo una línea de comentarios para saber si estoy en lo cierto con la recuperación de estos textos. Mi agradecimiento y el de la Fundación lo tienes ganado por participar.

Antonio Montero

Director de la FWFF

19 Novembro 2007

Huella de Luz. Volvoreta

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:45 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ  Falando de Cine e Literatura  Dúas obras de Wenceslao Fernández Flórez centraron a nosa atención este fin de semana en Villa Florentina, dando pé, ao tempo, para un comentario máis xeral sobre cuestións literarias e tamén cinematográficas. 

Huella de Luz 3.jpg   Huella de luz.jpg

O breve relato Huella de luz ocupou o noso tempo na sesión sabatina, dedicada a Cine e Literatura. Temos falado en anteriores ocasións sobre a especial relación que se dá entre a obra de Fernández Flórez e o universo cinematográfico, xa que practicamente a metade da súa obra de “ficción” (e nótese que poñemos ficción entre comiñas) foi levada á gran pantalla, non só en vida do escritor senón moi posteriormente. Desde a súa aparición como figurante en La malcasada ata a derradeira versión animada da novela O bosque animado, pasaron moitos anos e moitos metros de cinta. Entre toda esa metraxe achamos a versión do relato breve Huella de luz, película baseada na obra de WFF, dirixida wn 1943 por Rafael Gil e protagonizada por Antonio Casal. A historia de Federico Saldaña pasa a ser, no film, a de Octavio Saldaña. Esta mudanza de nome é unha das varias diverxencias existentes entre o relato e a película. A dramática situación de Federico, condenado a unha morte segura pola súa enfermidade, non é a razón que conduce a Octavio ao Gran Hotel do Balneario de Montoso. Octavio, home pobre pero traballador incansable nas oficinas do empresario Sánchez Bey, é beneficiado por este para ir ao dito balneario despois de ter sufrido un desmaio no seu posto laboral a fin de recuperar forzas e descansar no seu tempo de vacacións. Alí comeza a vivir unha serie de mentiras que o conducen a unha situación vergonzosa cando se ve obrigado a enfrentarse á súa realidade diante dos demais hóspedes e, sobre todo, ante a muller da que xa está namorado. Entre todo isto, aparecen personaxes novidosas dentro do film, como os agregados de Turulandia, país de ficción de grande fondo democrático, que viven dubidosas intrigas políticas, con comisións incluídas, co xerente do Sr. Sánchez Bey, sendo o propio Octavio o encargado de botar por terra estas nefastas accións ao dar aviso ao Sr. Bey. 

O final inapelable de Federico Saldaña non o coñece Octavio, pois as súas mentiras rematan convertíndose en verdade, con final feliz, cando Sánchez Bey, a quen se lle atribúen nostálxicas lembranzas dun amor de xuventude con triste desenlace, opta por facer posible o que a el lle foi vedado. Xoga a meigo, a padriño que ve reflectido no seu protexido o seu pasado fatal e intenta mudalo buscando así unha satisfacción que compense o seu fracaso persoal. O público presente disfrutou con esta sesión que se prolongou no café en animada tertulia. 

________________________ CLUB DE LECTURA DA FWFF: Lendo con WFF e os seus contemporáneos 

O domingo, por volta das seis, tivo lugar unha nova reunión do Club de Lectura da FWFF, centrado na análise de obras propias do tempo de Wenceslao. Mais nesta xornada dominical, quixemos dedicar a sesión a Volvoreta, unhas das primeiras obras de Fernández Flórez con recoñecemento nacional, á que lle foi concedido o Premio do Círculo de Bellas Artes de Madrid no ano 1917A novela comeza coa chegada de Volvoreta á casa da familia Abelenda, onde pretende traballar como criada. Nesta casa, de burgueses vidos a menos, desenvólvese grande parte da novela ambientada en terras galegas: iníciase unha relación sensual entre a recén chegada e Serxio, fillo de Dona Rosa, a cabeza de familia desde a morte do seu home. Esta escandalosa relación traerá consigo moitas satisfaccións, e máis tormentos, ao adolescente e provocará o despido de Federica -Volvoreta- cando Dona Rosa se percata da situación. 

Moitas e moi diversas son as edicións que desta obra se teñen feito desde a súa publicación ata o día de hoxe, momento en que segue en vixencia. É especialmente relevante a relación estabelecida entre Castelao e Fernández Flórez, pois dúas das primeiras ilustracións da novela foron levadas a cabo polo recoñecido debuxante. 

volvoreta.jpg   NOV 07 - 18 club 010.jpg   NOV 07 - 18 club 009.jpg 

Sobre todas estas cuestións falamos na sesión de hoxe, mais co firme compromiso de continuar na próxima xuntanza, que terá lugar o domingo día 16 de decembro, por volta das cinco da tarde. 

16 Novembro 2007

Huella de luz

Arquivado en: Eventos — magago @ 3:14 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Huella de Luz 

O vindeiro sábado, día 14 de novembro, dedicamos a nosa sesión literario-cinematográfica ao relato Huella de Luz, de WFF, publicado xunto con Unos pasos de mujer no ano 1934.

 Unos pasos de mujer.jpg

Edición do ano 1956 con deseño de Baldrich.

É este un dos grandes relatos cortos de Fernández Flórez, onde se narra unha das derradeiras experiencias vitais do xoven Federico Saldaña, enfermo incurable, coñecedor do seu mal, que se resigna con dignidade ante o precipitado desenlace dos seus días. Como acontecía co protagonista de El hombre que se quiso matar, unha vez asumido o seu destino e aproveitando a bondade do seu protector, o Sr. Sánchez Bei, deputado a Cortes, viaxa ao balneario de Montoso, onde coñece unha vida totalmente nova entre xentes de elvada alcurnia. El, avergoñado pola súa condición de home pobre, e porque non ten nada que perder, finxe ser un ricachón ocioso pero atractivo ante todos e, en especial, ante Lelly Medina, que se namora del ben pronto, ignorando o estado de saúde de Saldaña. Mais Federico sabe que o seu é un amor imposible e que, en canto rematen as súas vacacións, este soño que el está a vivir, ficará convertido nun simple recordo.

Unha personaxe de especial relevancia dentro do relato é o da nai de Federico Saldaña, que representa a humildade, a pobreza e a miseria das clases máis desfavorecidas pola sociedade. É quen lle lembra ao protagonista cal é a súa orixe cando, próximo o fin das vacacións, chega de visita ao balneario. Saldaña teme que as súas mentiras sexan descubertas polos demais hóspedes do balneario e leva a súa nai a unha merenda campestre, con tan boa fortuna que pasa Lelly por aquel lugar dando un paseo. Teñen lugar as correspondentes presentacións. Saldaña, abatido pola humillación, opta por marchar coa súa nai precipitadamente. Ao sabelo, Lelly déixalle unha carta que el non le. Nin el, nin nós.

En 1943, Rafael Gil dirixe unha película baseada neste relato, con base argumental e guión do propio Fernández Flórez. Cómpre sinalar que o tratamento dado ao argumento converteuno nunha historia de corte máis próximo á comedia que ao drama. A creación de situacións non narradas no texto escrito ou personaxes novos, son algunhas mostras desa variación entre relato e película.

Este faladoiro terá lugar o vindeiro sábado, 14, por volta das sete do serán en Villa Florentina. Entrada gratuíta.

E O DOMINGO, complementando as nosas tertulias temos unha cita no Club de Lectura da FWFFLendo a WFF e os seus contemporáneos. A partir das seis da tarde.

15 Novembro 2007

El hombre que compró un automóvil

Arquivado en: Obras de WFF, Prólogos — magago @ 3:45 am

Estimados lectores, nos gustaría conducirlos hoy -y nunca mejor dicho, habida cuenta de la obra que tratamos- hacia una meditación de vital relevancia en los tiempos que corren. Es más que problable que ya se hayan fijado ustedes en lo que ha aumentado el número de automóviles que circulan en la actualidad por nuestras carreteras, y también en los grandes desbarajustes que esto provoca en el tráfico, en los conductores y, en lo que podríamos denominar, su estabilidad emocional y física en general.

Hace un par de días hablábamos aquí también, presentando una crónica futbolística de Fernández Flórez, de la inutilidad y de la poca consideración en que se tuvo -y se tiene- a las extremidades inferiores. Esta inutilidad y esta poca consideración se vieron reducidas gracias a la invención del fútbol. En ese artículo mencionábamos la wenceslaoniana expresión “caminar sobre un compás”. Pues bien, hoy queremos volver sobre ella a través de unha novela publicada por la Editorial Pueyo en el año de 1932, titulada El hombre que compró un automóvil.

hombre auto.jpg
Deseño da capa da novela

Año tras año podemos observar grandes movimientos de masas humanas que, en determinadas épocas del año (en la estación canicular fundamentalmente, pero también en Semana Santa y otros puentes de gran envergadura) se desplazan en grandes caravanas, como podrían hacerlo los grandes rebaños transhumantes, de un extremo al otro de la Península, para disfrutar de “las vacaciones”. En nada nos oponemos a este ocioso vaivén humano que favorece la fluidez de las economías a favor unos y en contra de otros. Sin embargo, queremos dejar aquí constancia del siguiente síndrome: la dependencia automovilística. Para ilustrar mejor esta frase veamos, tan sólo, el prólogo de la novela de Fernández Flórez. Se inicia con la exposición de una pretensión clara: “la de orientar la literatura de nuestra época por el astro de un ideal nuevo: el que constituye la armazón de una escuela que bien puede llamarse utilista y que declaro en función desde este momento“. Acto seguido, pasa Wenceslao a hablar de las temáticas más empleadas por los novelistas, unas temáticas obsoletas que van ya contra las preferencias de un público ávido de novedades. Y si al mundo asoman constantemente nuevas realidades, ¿por qué no enriquecer los abanicos temáticos de la Literatura con ellas y con sus consecucuencias?:

“Numerosos seres mecánicos se mezclan en nuestra vida. Coexisten con nosotros, nos entorpecen o nos ayudan, y hasta nos matan. Son tan abundantes o más que la humanidad misma. Influyen en las características de nuestro tiempo y al insertarse en él inician la divergencia con el tiempo anterior. El aeroplano, por ejemplo, ha modificado nuestra época más profunda, duradera e importantemente que Lenin. ¿Por qué no tiene aún una novela el aeorplano?”

Después de dudar entre el tractor mecánico y el aspirador eléctrico, el autor toma la determinación de conceder todo el protagonismo en su novela al automóvil porque si ”antes hablábamos de la sensibilidad de los corazones; ahora, de la marca de los carruajes que han comprado los seres que nos interesan.”

Por eso, entregado a esta idea, Fernández Flórez concluye:

Y el mismo automóvil es un ser vivo, con tanto influjo en nuestra vida como una novia o un camarada. Hay automóviles cuya historia es más interesante que la de un hombre. Algunos amigos que os aburren hablándoos de su vulgar existencia, os distraerán si os refieren las excentricidades de su coche.

Por todo esto, esta novela no es una frivolidad, sino la más humana que se ha escrito en nuestro tiempo.”

homem auto.jpg   homme.jpg   man.jpg   hombre automóvil.jpg

Diversas traducións da novela, ao portugués (anos 40), francés (1955) e alemán (1957), e unha edición recente de El hombre que compró un automóvil.

Desde 1932 han pasado muchos años. Nosotros nos preguntamos qué diría Wenceslao si viviese en nuestros días y se asomase a una simple carretera de ámbito local sin que sea, necesariamente, en una hora punta. La comodidad que nos ofrecía el coche desaparece lentamente a medida que la humanidad se hace dependiente de él. Hoy en día, sin coche no somos nadie, estamos perdidos, aislados del mundo, limitados, cojos… Caminar cien metros nos provoca taquicardia. Vamos al gimnasio, a desentumecer nuestro agarrotado compás, pero procuramos aparcar lo más cerca posible de la puerta de entrada para no tener que caminar y nos vemos envueltos en atascos que nos hacen sudar sin movernos.

Ahora… Imagínense ustedes acorralados en medio de unha glorieta en un cruce de carreteras de máxima circulación y en hora punta… como si fuesen “un Robinsón en una plaza pública”… Como saldrían de allí? Que comerían? Como sobrevivirían…?  

13 Novembro 2007

De portería a portería XIV

Arquivado en: Obras de WFF, WFF Xornalista — magago @ 2:50 am

DE PORTERÍA A PORTERÍA

De portería a portería.jpg

Capítulo XIV

“Aproveitamento do puntapé”

Seguramente moitos de vostedes teñen reflexionado intimamente acerca de cuestións tan trascendentais como o ”por que” e o “para que” da existencia e, seguramente, unha vez asumida esta como algo inexplicable, terán meditado sobre os modos curiosos con que a Natureza dotou a cada unha das especies que poboan a Terra para poder adaptarse e sobrevivir nela.

Pois ben. Se nos parásemos a analizar detidamente todo este marabilloso conxunto de circunstancias naturais, indo do grande ao pequeno, seguramente deixaríamos de lado por un momento as grandes obras da humanidade, e mesmo as nosas preocupacións máis inmediatas, para centrármonos exclusivamente na vida dun simple formigueiro. Algo sobre o que tamén ten reflexionado o noso escritor noutra das súas grandes obras, El secreto de Barba Azul.

En calquera caso, quedarémonos agora cun termo medio e próximo para centrar e enfocar a nosa análise: as pernas. Camiñamos, -di o propio WFF en El hombre que compró un automóvil- sobre un compás. Fermosa metáfora. Novas reflexións sobre as extremidades inferiores aparecen nesta crónica futbolística que hoxe presentamos. Que vostedes a disfruten!

Para ler a crónica, por favor, PINCHE AQUÍ: Aproveitamento do puntape.pdf  /  Aproveitamento do puntapé.doc

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress