Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Decembro 2007

Feliz Aninovo? Aínda?

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 11:16 pm

Atención: pregunta: 

Queridos amigos, realmente están vostedes convencidos de que, efectivamente, o ano remata esta noite do 31 ao 1 e non o fixo hai tres meses? Por que? Que nos impulsa a andar fóra de nós mesmos, víctimas dun frenesí obsesivo-compulsivo e desordenado, colapsando as vías de tránsito, os comercios e os estómagos, coma se percibísemos que se aveciñase a fin do mundo? Cal é a razón obxectiva que nos impulsa a crer iso que nos din de que a noite do 31 de Decembro é a derradeira noite do ano e que, de aí en diante, o mundo comeza de novo a andar? De certo, algún día alguén o dixo así, nós crémolo, botámonos a andar sen pensar, sen meditar se nos conviña ou non… e aquí estamos, sen saber moi ben nin como, nin por que e, se nos apuramos, sen saber moi ben para que

Entrementres… as doce badaladas xa resoan en medio da noite e, como a Cincenta corría de volta cara a casa despois do baile perdendo un lindo zapatiño, así imos nós, correndo a calzarnos os zapatos de festa para correr cara o baile… Mudan os tempos e mudan as vontades… xa o dicía o poeta! E como cambiou o conto!

Entre os moitos artigos que Fernández Flórez escribíu acerca destas datas, achamos esta interesante reflexión sobre o tempo… Lean, por favor, e mediten na cuestión. Mañá, máis!

FELIZ A�O NUEVO.doc

30 Decembro 2007

Contos de Nadal

Arquivado en: Eventos — magago @ 4:02 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ 

E despedimos as Tardes de lecer na FWFF do ano 2007 con contos para nenos e con contos para adultos. Aínda que, despois da oportuna sondaxe entre o noso público, puidemos observar que o conto que nós pensabamos como máis do agrado dos maiores resultou ser o predilecto dos menores… E é que iso de determinar quen é o destinatario de esta ou aqueloutra lectura non é tan doado como aparenta… Sobre esta cuestión ten escrito o noso autor en diversas ocasións con motivo das distintas reformas educativas que no país foron levadas a cabo, mais sobre elas tamén falaremos no seu momento.

Dec contos de nadal 2912 07 010 - copia.jpg   Dec contos de nadal 2912 07 007 - copia.jpg   Dec contos de nadal 2912 07 006 - copia.jpg

Na tarde do derradeiro sábado do ano, foron A pequena fosforeira, O valente soldadiño de chumbo e O pavo borracho as pezas que congregaron no salón de actos de Villa Florentina a un bo grupo de espectadores que quixeron compartir esta simbólica xornada con nós.

soldadiño.jpg

O soldadiño de chumbo, deseño de Beaumont.

Os integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas levaron a cabo a lectura de tres contos clásicos, cada a un deles ao seu xeito. Os dous primeiros recopilados por Hans Christian Andersen e o último deles da autoría de Fernández Flórez. Sen dúbida, as brasas da cheminea contribuíron a ambientar esta xornada pasada por auga nas terras do noroeste peninsular.

29 Decembro 2007

Miniaturas clásicas populares e Contos de Nadal

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:54 pm

De Santa Cecilia ao Nadal

Queridos lectores, en la tarde de ayer tuvimos el privilegio de contar con la presencia del Trío Pizzicato en nuestro salón de Villa Florentina, dentro del programa de actos De Santa Cecilia ao Nadal organizado por el Ayuntamiento de Cambre en colaboración con la Fundación W. Fernández Flórez.

Alrededor de las siete de la tarde llegaron acompañados de una representante del Ayuntamiento, a fin de prepararse para la actuación que estaba prevista para una hora después. Poco antes del inicio, hizo acto de presencia la Concejala de Cultura, Arita Prado Arcay, acompañada de su marido. El administrador de la Fundación, César Rodríguez Castañeira fue, en este caso, el encargado de recibir a nuestros visitantes.

DEC 07 - 28 t pizzicato fwff 002.jpg  Copia de DEC 07 - 28 t pizzicato fwff 008.jpg

Poco a poco, y a pesar de estar programada esta actuación en un día inusual, pues los actos fundacionales suelen tener lugar en las tardes de los sábados, se fue completando el aforo en su totalidad. Entre el público presente se reunieron gentes de diversa índole, tanto del propio municipio, como de otros limítrofes. El acto comenzó con unas palabras de bienvenida en nombre del Ayuntamiento y de la FWFF a todos los presentes y muy especialmente a los miembros del Trío Pizzicato.

fwff trio pizzicato.jpg   Copia de DEC 07 - 28 t pizzicato fwff 005.jpg   Copia de DEC 07 - 28 t pizzicato fwff 004.jpg

A continuación, Ludmila Orlova inició la presentación del recital, y acompañó al piano a sus dos colegas. Sus melodías inundaron la atmósfera y revolotearon con mágica vivacidad por todo el salón de Villa Florentina emocionando a los oyentes. Si causó impresión la viveza y el sentimiento de Slava Chestiglazov, quien arrancó del violín puntillosas notas que cautivaron al público, no menos impresionante fue la fuerza desprendida por Clara Jelihovski Panas, cuya voz, cargada de matices y de color, arrancó vivos aplausos al público presente que, puesto en pie, despidió con entusiasmo a los componentes del Trío Pizzicato.

DEC 07 - 28 t pizzicato fwff 042.jpg   copia t pizzicato.jpg

Y si para nosotros, que escuchábamos absortos, resultó especialmente significativo este concierto, también lo fue para ellos, quienes sintieron el ambiente vivo y acogedor de este lugar, tal y como Ludmila Orlova reconoció al término del evento.

Arita Prado Arcay y César Rodríguez Castañeira despideron este acto con unas palabras de agradecimento y, en nombre de Antonio Montero, director de la FWFF, les fue entregado a los componentes del Trío Pizzicato un pequeño detalle como recuerdo de su paso por esta casa.

Mas antes de cerrar este artículo, debemos apuntar una singular anécdota, una de esas casualidades que nos hacen pensar a veces en la predestinación de los acontecimientos que nos rodean. Nos comentaba Slava, después del concierto, el hecho de que nunca se había encontrado con ningún Wenceslao en estas tierras, habida cuenta de que la tradución de su nombre es, precisamente, Wenceslao. Si ustedes recuerdan, en este mismo blog publicamos, hace ya algún tiempo (6 de julio del 2006 y 1 de octubre de 2007), un par artículos en los que hablábamos de aquel viaje que llevara a Fernández Flórez a visitar Checoslovaquia en busca de los orígenes de su nombre. He aquí una nueva casualidad que el azar nos brindó en esta ocasión, pues si Ludmila Orlova es la madre de Slava, la abuela de San Wenceslao tabmién tenía por nombre Ludmila!

Hum…

———————–

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Doutra banda, hoxe pola tarde, por volta das sete do serán, pecharemos o ano 2007 cunha lectura dramatizada de Contos de Nadal para nenos e para adultos. Integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, serán os encargados de levar a cabo esta dramatización que inclúe contos como A vendedora de mistos, O soldadiño de chumbo e El pavo borracho, conto de WFF, de lectura tradicional por estas datas.

Como sempre, ás sete do serán. A entrada será gratuíta.

27 Decembro 2007

O Trío Pizzicato en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:01 pm

TARDE DE MÚSICA EN VILLA FLORENTINA

apolo.jpg

Apolo, para alén de estar considerado o deus da Beleza, tamén é chamado o deus da Música e da Poesía ao exercer o seu papel de xefe das musas e director do seu coro.

———————-

Queridos lectores, amparados polo beneplácito de Apolo, o próximo VENRES, día 28 de Decembro, na Fundación W. Fernández Flórez contaremos coa presencia do Trío Pizzicato, que nos oferecerá un recital musical composto por miniaturas clásicas populares, nun programa variado que inclúe obras de Schubert, Puccini, música rusa, escocesa ou vilancicos propios destas datas.

O Trío Pizzicato está formado por Clara Jelihovski Panas, soprano orixinaria de Moldova que iniciou os seus estudos na “Escola de Música de Soroca”, ampliando despois a súa formación na Universidade de Música de Bucarest; Slava Chestiglazov, xoven violinista nacido en San Petersburgo no seo dunha familia de músicos, con gran experiencia como solista; e Ludmila Orlova, pianista rusa, con amplos estudos musicais que alterna a práctica co seu labor como conferenciante e crítica musical.

00Cecilia.jpg

Santa Cecilia, patroa dos músicos.

Este evento forma parte dos actos organizados polo Concello de Cambre - Área de Cultura e Turismo, no seu programa de inverno De Santa Cecilia ao Nadal, que inclúe música e teatro, en colaboración coa Fundación W. Fernández Flórez.

Será por volta das 20.00h en Villa Florentina. A entrada será gratuíta.

26 Decembro 2007

La teoría del gallego

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:36 pm

Se hai unha característica que defina os artigos e novelas de Fernández Flórez é o feito de que son actualidade, de que narra e describe comportamentos e accións que moi ben poderían aplicarse a situacións propias de hoxe en día. Ese é o caso do artigo que centra o presente comentario, “Teoría del gallego“, onde o autor reflexiona sobre a cuestión de Galicia, das rexións, as autonomías e os centralismos.

las gafas del diablo.jpg   el espejo irónico.jpg

Las gafas del diablo, edición de 1919, e El espejo irónico, publicado en 1921.

No ano 1918, pouco despois de ter chegado a Madrid e de terse iniciado como cronista parlamentario en ABC, Fernández Flórez publicou un libro de artigos titulado Las gafas del diablo e, tres anos máis tarde, en 1921, seguindo a liña do anterior, El espejo irónico. Neles aparecen artigos de diversa índole, como este que hoxe publicamos, e outros como “Tribulaciones de un hombre adinerado”, “Lances entre caballeros”, “Psicología de los banquetes”, “Los ricos y los pobres”, “La madre Naturaleza”, “El asesinato como función social” e un longo etcétera. En todos eles predomina un agudo sentido do humor, algo burlesco, que é empregado para facer unha fina crítica sobre distintos comportamentos sociais, usos e costumes. Cando publica, entre 1945-1964, as súas Obras Completas inclúe algúns destes artigos, mais non todos. Veremos as súas razóns segundo el mesmo explica no prólogo do apartado correspondente, que reproducimos na súa totalidade:

Cuando revisé, para esta nueva edición, los trabajos comprendidos en Las gafas del diablo, hallé que algunos se habían muerto. Estaban en pie aún en aquel libro que la Academia Española me hizo el honor de premiar cuando yo era un jovencillo recientemente trasladado a Madrid, y que aplicaba al “tal y como es” su concepto virginal de “tal y como debiera ser”. Estaban en pie; pero sólo como está en el tiesto una planta que ya se secó. Se referían a hechos ya anulados, a hombres ya muertos en la memoria de la gente. Eliminé muchas páginas y añadí, a las que quedaron, otras de un libro perfectamente afín, hermando gemelo de “Las gafas” y que llevó por título “El espejo irónico”. Ya no puede decirse que cuanto entonces escribí corresponda exactamente a la realidad española, y puede colegirse sin esfuerzo, por la naturaleza de los hechos comentados y por los nombres de las personas en juego, la lejanía de las circunstancias. Pero la calidad humana, real, de lo acontecido, persevera y mantiene aún vivo -sea aquí, sea más allá donde hay que aplicarlo- lo sustancial de esa labor.

En cierto cuento muy conocido -escribí en el prólogo de la primera edición-, el diablo presta a un hombre candoroso unas gafas que tienen la extraña facultad de hacer ver las personas y las cosas, no como aparecen, sino como son. Y aquel hombre ve la deslealtad de la amada, la ingratitud del amigo, la codicia del que simulaba no tenerla, la doblez del que creía justo, la mentira del que estimaba veraz… El hombre, aburrido, rompió las gafas. El diablo que se las había facilitado era un espíritu trascendental. Suponga el lector amablemente que otro diablo nos ha ofrecido unas nuevas gafas; pero no aquellas gafas terribles. Este diablo no ha de ser el diablo horrendo de las tradiciones de Castilla, siempre hosco, aparatoso y ceñudo, instigador de crímenes, que llevaba a los hombres que con él trataban a la hoguera y a la desesperación, sino el diablo que conocen los viejos campesinos gallegos, viejo también, con una mirada maliciosa y una sonrisa taimada; un diablo que es como un campesino de aquella tierra, que se ríe detrás de un valladar del susto de una rapaza, que goza con burlarse de las viejas, que sabe la importancia que hay que dar a esta vida; jovial, bonachón, receloso; que ayuda al zorro a entrar en un gallinero y que, si alguna vez recibiese proposiciones para comprar un alma, la cogería, la miraría, le daría cien vueltas y concluiría por observar:

- Cuando tú me la vendes, algún negocio piensas hacer a mi cuenta. No me conviene.

Un diablo así, manso y apacible, es el que nos ha prestado sus gafas para que a través de ellas miremos unhas cuantas cosas habituales y menudas.”

Para ler “Teoría del Gallego”, artigo dunha sublime elaboración, por favor, PINCHE AQUÍ: TEORÃ�A DEL GALLEGO.pdf

25 Decembro 2007

El pavo borracho

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 1:23 pm

Si hay algo que por estas fechas navideñas cobra un especial protagonismo es la gastronomía, que se manifiesta en forma de aperitivos, primeros, segundos y hasta terceros platos, postres, cafés, licores y otras viandas. Aquí, en nuestras tierras, en nuestra parroquia y colindantes, es tradición tomar en Nochebuena un sencillo plato de bacalao con coliflor para empezar y compota de manzana, sin más, para terminar. Pero en otros muchos lugares el gran protagonista de las cenas de Nochebuena es el PAVO.

 pavo florencia.jpg

Pavo. Pieza realizada en bronce por el escultor francés Jean Boulogne (1529-1608), también conocido como Giovanni da Bologna o Giambologna, alrededor de 1567, que se conserva en el Museo Nazionale de Florencia.

El pavo… Pero, ¿alguien se ha parado a pensar por un momento desde el punto de vista subjetivo del pavo? ¿Alguien ha puesto su sensibilidad al servicio de su drama, del terror que puede suponer para él ver venir el inminente y dramático final que se le avecina? No. Su suerte no es envidiable. Pero lean, lean… Lean el siguiente artículo de Fernández Flórez, publicado en las Navidades de 1956 tal día como hoy…

EL_PAVO_BORRACHO.pdf

24 Decembro 2007

Teatro, música e palabras

Arquivado en: Eventos — magago @ 6:04 pm

Queridos lectores, tal e como estaba previsto, o pasado venres día 21 de Nadal, o inefable grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, levou a cabo a representación da obra O home que inventou unha maneira de andar no Centro Sociocultural da Barcala, dentro do programa de actos De Santa Cecilia ao Nadal, que o Concello de Cambre, através da Área de Cultura e Turismo, ven organizando desde hai varios anos. Esta peza, que toma como punto de partida o conto intantil do mesmo título ideado polo escritor Xabier P. Docampo, comezou a tomar forma teatral hai aproximadamente dous anos. Desde entón, ensaio tras ensaio e despois de varias representacións, fóronse correxindo e pulindo determinados movementos e accións e engadindo matices propiciados polos mesmos actores. E é que entre o texto narrativo e o texto teatral hai diferencias de código, simboloxías distintas que cómpre adaptar e enriquecer.

furib 1.jpg   furib 5.jpg

Velaquí presentamos varias imaxes da representación. O deseño dos decorados corresponde ao ilustrador do conto, Xosé Cobas.

furib 2.jpg

Entre o distinguido público que se achegou ao CSC A Barcala resaltamos a presencia de Dna. Arita Prado Arcay, concelleira de Cultura do Concello de Cambre, D. César Rodríguez Castañeira, administrador da FWFF e o autor do conto, D. Xabier P. Docampo, quen manifestou a súa satisfacción despois da actuación do Fas-que-fas, animando aos seus integrantes para que prosigan o seu traballo na obra coa que o equipo teatral está a traballar na actualidade, O Bosque, de Marinhas del Valle, a quen Docampo coñeceu persoalmente e a quen calificou como un dos dramaturgos galegos máis importantes da pasada centuria, inxustamente esquecido e, porén, á altura do propio Álvaro Cunqueiro. Tamén se encontraba entre o respetable público Dna. Ángeles Roca, bibliotecaria encargada da coordinación da rede de Bibliotecas do municipio. Un discreto e animoso grupo de seguidores do grupo de teatro, auténticos fas-que-fas-maníacos, achegouse tamén ao Centro da Barcala. En liñas xerais, algo máis dun centenar de almas, infantes e adultas, foron as que se congregaron para disfrutar dun agradable momento de lecer encarando a friaxe invernal.

Prog Furibundo.doc

—————————–

Doutra banda, o sábado, día 22, na sede da FWFF tivo lugar un novo evento dentro do programa de actividades Tardes de lecer na FWFF, que a Fundación ven desenvolvento con grande éxito todos os sábados, por volta das sete do serán, desde que no ano 2001 abrira as súas portas ao público.

DEC 07 21 TEATRO 022 - copia.jpg  DEC 07 21 TEATRO 008 - copia.jpg   DEC 07 21 TEATRO 007 - copia.jpg   DEC 07 21 TEATRO 004 - copia.jpg

Antonio Montero, director da FWFF, foi o encargado de recibir en Villa Florentina a Mini, Mero e Raúl Galego abrindo este acto. Non é esta a primeira vez que os nosos convidados visitan San Salvador de Cecebre. Se vostedes lembran, o ano pasado por estas datas xa tivemos o privilexio de contar coa súa presencia para falarnos deste Tempo de Nadal que vivimos e das súas orixes. Nesta ocasión o eixo central da súa intervención estivo marcado polos Vilancicos e as súas peculiaridades en base ao labor de recolleita que eles veñen facendo desde hai varios anos. O feito de que na actualidade estas festas teñan un carácter máis comercial que espiritual, o feito de que de avós a netos e de pais a fillos xa non se transmitan os valores nin as identidades do que somos (case do que fomos), a consideración que durante moito tempo se tivo -e nalgúns casos aínda se ten- dos galegos fóra de Galicia, foron algunhas das cuestións que serviron para guiar o fío desta charla. E, precisamente, acerca desta última cuestión queremos anticipar a publicación, neste mesmo blog, dun interesante artigo de Fernández Flórez titulado “La teoría del gallego”, onde fai unha exposición moi brillante dunha situación moi actual, como poderán comprobar en breve. Esta velada, como non podía ser doutro xeito, estivo acompañada pola música doce e sensible dos nosos convidados, cautivando aos ouvintes alí presentes.

DEC 07 21 TEATRO 036 - copia.jpg

Doutra banda, a intervención dos Reiceiros de Villa Florentina, un grupo de mozos e mozas, homes e mulleres que, baixo a dirección de Raúl Galego, están a preparar os Cantares de Reis para o vindeiro día 5 de Xaneiro, pechou este evento cun anticipo ilustrativo do que será o primeiro acto do ano 2008 en Villa Florentina.

DEC 07 21 TEATRO 010 - copia.jpg   dec 07 22 1 copia.jpg

Arita Prado Arcay e Xabier Iglesias.

Nesta tarde de invernía tamén se achegaron diversas personalidades locais a Villa Florentina, como a Concelleira de Cultura de Cambre, Arita Prado Arcay, e o anterior Concelleiro, Xabier Iglesias Oviedo. Roberto Catoria, presidente da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda e o escritor Francisco A. Vidal tamén estiveron entre o público presente.

20 Decembro 2007

O home que inventou unha maneira de andar

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:42 pm

TARDE DE TEATRO

Queridos lectores, velaquí vai un comunicado dirixido especialmente ao público infantil:

O VENRES, día 21 de Nadal, por volta das 20:30h, no Centro Sociocultural da BARCALA, o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, representará a obra O home que inventou unha maneira de andar, baseada no conto infantil do mesmo título do escritor Xabier P. Docampo.

Esta peza, levada a cabo en colaboración co Concello de Cambre, Área de Cultura e Turismo, entra dentro do programa de inverno De Santa Cecilia ao Nadal (Ciclo de Música e Mostra de Teatro), organizado polo propio Concello.

Velaquí presentamos unha imaxe da obra, onde se pode ver ao rei Furibundo e ao seu Axuda de Cámara, no interior seu pazo, nun delicado momento doméstico. O rei Furibundo, como o seu propio nome indica, tiña moi mal xorne. Por riba diso, e aínda que ocupaba un cargo de moito poder, non se caracterizaba por ser, precisamente, moi listo. Un día, nun despiste fatal, pillou unha deda nunha porta, o que convertíu o seu Pazo nun verdadeiro galiñeiro. Nunca se escoitara un gargarexo tan grande como o que el botou en toda a historia do seu reino!

Furibundo e Axuda de Cámara.jpg

Ao Rei préstanlle servizo, ademais do seu Axuda de Cámara, un Primiero Ministro, un Doutor e un Zapateiro Real. Para o caso que nos ocupa, tamén conta co apoio doutro Zapateiro, chegado do Outro Medio Mundo, onde vive o Rei Eleuterio, a quen Furibundo, rei de Medio Mundo, califica de tumbacarrigas, e outras cousas… polo estilo…

19 Decembro 2007

La Crónica Parlamentaria

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 11:34 am

WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ, XORNALISTA

Escribía Wenceslao Fernández Flórez, no ano 1953, un artigo para o libro El periodismo. Teoría y práctica, publicado pola Editorial Noguer, onde o seu nome aparecía unido a outros como os de José Altabella, Federico Galindo, César González Roano, Nicolás González Ruíz…, e describía a súa experiencia como cronista parlamentario, facendo singular fincapé nos modos e costumes de ABC, o xornal que lle deu acobillo nos seus primeiros anos en Madrid, convertíndoo nun recoñecido cronista a nivel internacional. Neste artigo tamén repara de xeito especial na figura de quen tan ben o apadriñou, o director de ABC: Don Torcuato Luca de Tena.

Velaquí queda reflectido un xeito de facer xornalismo difícil de imitar e unha lección para os xornalistas e estudantes de xornalismo que hoxe en día ocupan as Aulas das Facultades en que tales materias se oferecen…

LA CR�NICA PARLAMENTARIA.doc

LA CR�NICA PARLAMENTARIA.pdf

17 Decembro 2007

Fin de semana en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:10 am

Estimados amigos, acabamos de vivir un intenso fin de semana na FWFF. Dunha banda, o pasado sábado, o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, levou a cabo a escenificación dun fragmento do texto de Jenario Marinhas del Valle titulado O Bosque, peza construída para a reflexión e para a estimulación do pensamento, tal e como falabamos na nosa anterior publicación. Velaí van algunhas imaxes desta representación que congregou na FWFF a un grupo de incondicionais do Fas-que-fas.

o bosque baq.jpg   o bosque 2.jpg   o bosque 3.jpg    O bosque 4.jpg

o bosque saúda 2.jpg

Cómpre indicar que esta é unha obra que, se mal non dicimos, nunca antes fora representada, o que implica unha responsabilidade adicional para o equipo de traballo do Fas-que-fas. Para alén diso, a súa posta en escena require a presencia dun cadro de actores numeroso, dotado dunha sutileza e sensibilidade que permitan amosar ao espectador o sinfín de matices e simbolismos que aparecen no texto. Trátase, pois, de que através do ”texto en acción” se transmita toda a forza e toda complexidade da mensaxe sen dar lugar a equívocos, delicada encomenda que esperamos poder levar a cabo do modo máis exitoso posible!

——————————————————

Doutra banda, debemos deixar constancia nesta páxina, da visita que o Club Deportivo IAR, da Coruña, fixo á casa de Wenceslao. Despois dunha camiñata que incluía no seu itinerario o paso pola Fraga de Cecebre e polo Bosque Animado, os 54 peatóns que compoñían este activo grupo fixeron un alto en Villa Florentina para coñecer a Fundación e os tesouros que esta agocha: as diferentes edicións das obras de Fernández Flórez, os seus textos manuscritos e obxectos persoais, a colección de caricaturas, a súa biblioteca particular, a Album de Félix e, en fin, o espazo que rodea Villa Florentina. Os visitantes manifestaron a súa satisfacción despois de ter levado a cabo todo este intenso percorrido. A continuación, seguiron a pé o seu camiño cara Mabegondo.

Visita FWFF.jpg

Na mesma tarde dese mesmo día, tivo lugar unha nova sesión do Club de Lectura Lendo con WFF e os seus contemporáneos. Se na sesión anterior se fixera a introdución da novela Volvoreta, do propio Fernández Flórez, nesta ocasión levouse a cabo un auténtico desmembramento da mesma através das interesantísimas conclusións, ás veces concurrentes, ás veces discrepantes, que todos e cada un dos lectores intercambiaron en animada tertulia, a carón do lume e cun café quentiño, tal e como esixen as baixas temperaturas que estes días sacuden a nosa parroquia. Foi esta unha sesión enriquecedora para todos que contribuíu a escudriñar con énfase nas personalidades dos protagonistas da obra, Sergio e Volvoreta, afondando na especial relación existente entre autor/argumento e en moitas outras cuestións derivadas da temática central da novela que foron xurdindo fluidamente a medida que avanzaba a tarde.

Deste xeito, este fin de semana pechamos o portal de Villa Florentina cunha asistencia de cerca de 120 visitantes que buscaron acobillo baixo o tenro sorriso de Wenceslao Fernández Flórez.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress