Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Xaneiro 2008

Febreiro na FWFF

Arquivado en: Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 7:15 pm

PROGRAMACIÓN DA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

-Febreiro- 

Velaquí presentamos o programa de actividades previsto para o vindeiro mes de Febreiro na FWFF.

As actividades das Tardes de lecer na FWFF, o Club de Lectura e o noso faladoiro dominical Té con Historias, son as citas que se ofrecen para este novo mes que está a punto de comezar.

Tardes de lecer na FWFF

O sábado día 2, celebraremos a chegada do Antroido cun Baile de Disfraces ao que se prega veñan axeitadamente dispostos.

O sábado día 9 terá lugar unha nova sesión infantil dedicada á Caixa dos Contos Favoritos. Nesta ocasión o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF levará a cabo a dramatización do famoso conto A Ratiña Presumida.

O seguinte día, 16 de febreiro, estará con nós Xabier García Gómez, quen ofrecerá “Novas aportacións á Herádica de Cambre”.

E, para rematar o mes, dedicaremos o derradeiro sábado á conmemoración do Día Internacional da Lingua Materna, cunha lectura dramatizada de autores diversos que será efectuada polos integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF.

Todas estas actividades terán lugar por volta das sete do serán.

Doutra banda, a nosa tertulia do primeiro domingo de mes, día 3, estará centrada na figura de Don Emilio González López (1903-1991), mentres que no Club de Lectura Lendo con WFF e os seus contemporáneos seguiremos comentando aspectos diversos da novela O Gatopardo e adiantando a lectura de La Catedral y el Niño, de Eduardo Blanco Amor.

Estas dúas últimas actividades dominicais terán lugar os días 3 e 17 de febreiro, respectivamente, ás SEIS da tarde.

29 Xaneiro 2008

De portería a portería XVII

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 8:21 pm

DE PORTERÍA A PORTERÍA

“O bo gol de España”

Capítulo XVII

E de súpeto, un aluvión de tremendas noticias. Semellaba que o mundo xa se tiña concitado contra nós. Un equipo portugués pasara o ancho Miño e xa se achaba na Coruña; resoltos futbolistas franceses, chamados de Saint-Etienne, despois de loitar en Valencia, avanzaban cara Madrid, e na Italia estaban preparados os avións que debían deixar caer sobre o estadio de Chamartín fortes xogadores italianos. Aínda que non leo crónicas de fútbol nin converso con ninguén deste tema, comprendín sen esforzo que a situación era grave. Polo Norte, polo Leste, polo Oeste…, todas as nosas fronteiras desbordando ataques. ¡Oh, século de calamidades! A preocupación cincelou enrugas na miña frente. Que máis quere de nós a codicia humana? Hai tempo que se nos acabaron as colonias, o noso ouro foi roubado, afastados países están a robustecerse coas vitaminas das nosas laranxas, milleiros de botellas de xerez disipan as brétemas da alma inglesa. Que nos resta aínda? Que máis queren de nós?…

Que máis han de querer? Ai, infelices! Os nosos goles! Iso é o que trae o blasonar de riqueza, o dedicar prazas de información ao noso fútbol, o publicar o número de goles que cada domingo producen en xenerosas colleitas os ubérrimos campos de deportes da Península. Por aí fóra díxose: “Onde hai diso? En España? Pois alá nos imos a buscalo.” Hoxe, todas as nacións precisan goles.

Padecín durante uns días de angustia, porque non podía determinar en que clase de excesos culminaría a invasión. Sen dúbida levaríanse todos os goles do territorio, quizais rexistrasen as nosas casas, pisando forte coas súas recias botas, para inquirir con ceño:

- Hai aquí algún gol?… Entregue todos os que teña.

Coma min estaban todos os españois. Sentíase ferver a inquedanza. Era doado adiviñar que, se se tratase dun simple xogo, nin a xente se exercitaría tanto nin se pagarían cantidades fastuosas por entrar no estadio. Baixo o meu punto de vista, cando un home dá mil pesetas por unha localidade é porque pensa:

- Se vencemos, a prosperidade da Patria xa me resarcirá, e se nos derrotan, os cartos non me servirán para nada.

De modo que a cousa estaba fea, e un doíase de que estes tempos nos trouxesen demasiados perigos. Os bos fados quixeron que chegasen novas favorables. Forzas enviadas á Coruña obrigaron aos lusitanos a repasar o Miño despois de un cinco a dous, mentres que outra expedición estratexicamente enviada a Lisboa contivo cun empate os xogadores que podían sair dalí en auxilio dos seus compañeiros. No tocante aos de Saint-Etienne, en Madrid feneceron. Respiramos. Non ía de todo mal o asunto.

Mais faltaba Italia. Aplastado o francés, reprimido o luso, podería crerse que a situación se aclaraba e que non sufriríamos a desdita de ser un pobre país sen goles, rebaixados ante a estimación universal. Mais a “squadra azurra” viña agora, con todo o seu ímpetu de campeonato. Que nos reservaría o destino? Desde o fondo da miña alma de bo patriota, clamaba: “Non lle peguedes máis paos á Mariana, nacións do mundo; deixádenos, cando menos, os goles!”

Aos que non coñezan as peculiaridades destes asuntos, direilles que existe un señor encargado de seleccionar as forzas que, en casos semellantes, han de opoñere ás extrañas. Este bo cabaleiro ven a ser unha especie de xefe de Estado Maior, e elixe a un, porque corre; a outro, porque chuta; a este por non sei que, e aquel, pola súa eficacia comprobada. Ninguén discute as súas decisións. É dicir, que se ese seleccionador nacional chama á porta da súa casa de vostede e lle manda: “Señor Rodríguez, o domingo, ás catro, preséntese no estadio de Chamartín a competir coa “squadra azurra”. A Patria esíxeo”, pois vostede non ten máis saída que a de cadrarse, exclamar: “Á orde!”, e vendarse as pernas polo que poida pasar. Digo eu que as cousas ocurrirían así. Entón el forma un equipo e, esquivando a intensa espionaxe que comeza a bulir ao seu redor, garda o importantísimo segredo de se Pérez vai xogar como dianteiro centro ou de se López figurará na retagarda. Oh, isto é moi serio!

Ben; pois comezou o partido. Nunca vin tanta xente reunida, nin tantos fotógrafos xuntos. O inglés estaba alí como árbitro -e quizais para levarse ás súas illas algúns goles que houbese, porque xa se sabe que os ingleses non andan por aí a tontas e a locas- pitou e, corre por aquí, corre por alá, iniciouse a loita. A medida que o tempo avanzaba, medraba nos espectadores a seguridade de que, coa excepción dun rapaz ao que chaman, segundo oín, Gonzalvo III, os xogadores do grupo español estaban derrengados. A miña extrañeza de neófito sumouse á extrañeza xeral, e máis cando me enteraron de que o partido que desenvolvía as súas fases ante nós non era obrigado por campeonatos internacionais, senón voluntaria e amistosamente organizado, o que fai pensar que -se non se dispón dun equipo de forzas semellantes ás do adversario- é ir buscar voluntaria e desagradablemente unha derrota, e como se excita tanto -con fins económicos- a paixón da xente, ven a semellar algo así como se a reputación dun país se puxese en xogo. E resulta que se trae de lonxe a señores que non lle fan un gol ao Madrid ou ao Xetafe, senón a vostede e a min e a ese home que pasa pola rúa.

Isto comezou a poñerme de mal humor. Mais bruscamente comprendín o verdadeiro significado do trance. Tratábase, sen dúbida, de dar ao mundo probas da vella e magnífica cortesía española. Xa, nunha ocasión lonxana, estudei o caso dun porteiro galante, que non se opoñía a que a pelota entrase na súa rede. Aquí eran once mozos xoves, correctisimamente educados, que lanzaban o balón non entre eles, senón aos convidados estranxeiros, e sinalábanlles a meta, instándoos: “Pasen vostedes. Desexan outro gol? Están na súa casa.”

As multitudes non entenden estas delicadezas e deprímense cando, sen ser preciso, se lles forza a comprobar a súa inferioridade. Dicíase onte no campo que, dos once xogadores españois, tres estaban lesionados antes de comezar o partido; dous, enfermos, e catro, de mal humor. Mais, quen forzou ao seleccionador a elexilos? Ben puido chamar noutras portas. Á de vostede, á miña… Precisamente, o domingo eu non tiña nada que facer… Botaría unha man…”

W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

27 Xaneiro 2008

De como don Quijote…

Arquivado en: Eventos — magago @ 8:16 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

LGAMIGOS.jpg

Portada de la revista publicada por la Liga de Amigos de La Coruña en el año 1905, con motivo de la celebración del 3ª Aniversario de la edición del Quijote.

Estimados amigos, en la tarde del pasado sábado tuvo lugar en Villa Florentina la lectura de dos singulares capítulos de la magistral obra cervantina, El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha, donde, dicho así de un modo muy general, se muestra la eterna lucha entre dos mundos opuestos: el espiritual, encarnado en la figura de Don Quijote, y el material, representado por el pragmatismo de Sancho Panza.

QUIX.jpg

Esta es una de las muchas obras que podemos ver en la Biblioteca de Fernández Flórez, aquí en Villa Florentina y, tal y como ya comentábamos unos días atrás, en una edición verdaderamente interesante, que contiene en su prólogo una serie de consideraciones muy aplicables a los tiempos actuales. Dejamos escritas, en los dos artículos precedentes, unas palabras preliminares del editor, Saturnino Calleja, y pasamos a continuación a transcribir un incisivo artículo de Fernández Flórez, publicado en 1917, sobre la situación de la enseñanza en nuestro país. ¿Está mediatazada hoY en día la recomendación de libros de texto escolares? ¿Hay intereses creados alrededor de tal cuestión? ¿Qué criterios rigen la elección de tal o cual libro y de tal o cual editorial para el curso “x”? Hum…

La cuestión de la enseñanza ya es de por sí, hoy en día, tema generador de polémicas. Debemos añadir a esto que, cada año, cuando da comienzo un nuevo curso, los padres de los futuros alumnos han de exprimirse los bolsillos para adquirir el material escolar de sus hijos. La idea de reciclar libros pasándolos de generación en generación de un año para otro es, en los tiempos que corren, algo poco menos que imposible porque al parecer, cada nueva temporada cambian las fórmulas matemáticas, las plantas germinan por métodos distintos a los del año pasado y los verbos se combinan de modo muy diferente con los substantivos a como lo hacían el curso anterior. Es como si los contenidos de los libros fuesen juguetones y estuviesen predispuestos a fomentar el debate entre los alumnos que hoy están cuarto con los que están en tercero. Tan sólo nos queda confiar en la veracidad de los hechos históricos, aún cuando siempre nos han dicho que no hay que fiarse, que la historia es según quién la cuenta. Así las cosas, ¿qué nos cabe esperar de los niños que hoy están en edad escolar?

Las demandas que en su día hicieron hombres como Saturnino Calleja o el propio Fernández Flórez, están vigentes en la actualidad. Porque debemos preguntarnos ¿quién regula de modo objetivo los contenidos de los libros? ¿Quién decide lo que están capacitados para aprender los futuros votantes del España y de esos “diecisiete pitorros” que son sus múltiples comunidades autónomas? Bien es cierto que no interesa mucho crear ciudadanos cultos y formados porque todo aquel que piensa y que es capaz de formular ideas propias es un peligro para el Estado. Pero es que lo que no tienen en cuenta estos que con tanta maña se aplican en el arte de al “prevención”, es que, en muchos casos, están formando individuos empapados en la ley del libre albedrío y la incivilización, incapaces para la solidaridad e insensibles ante cualquier problemática que no sea la inmediata satisfacción de sus caprichosas apetencias y eso, en el futuro, será la causa de una situación de caos que tendrán que vivir los hijos de quienes hoy consienten y moldean la sociedad a su antojo. Claro que… a mí, que me quiten lo bailao…

Pero volviendo al Quijote… Lo recomienda Calleja a los profesores de Primera enseñanza porque su riqueza lingüística, semántica, léxica y estilística debería ser algo de lo que los alumnos se empapasen desde sus iniciáticas experiencias intelecutales, del mismo modo que el estudiante de música educa su oído para las melodías harmónicas, como un complemento capaz de crear individuos con la sensibilidad sufiente para poder apreciar la buena educación y las buenas maneras, en una combinación de aprendizaje y disfrute. Es verdad que cien años han pasado desde que Calleja escribió estas palabras, casi cien desde que Fernández Flórez denunció el descaro editorial. Pero tal vez no sea descabellado reconocer que las cosas no van tan bien como algunos nos quieren hacer creer y que muchas veces antes de avanzar en la creencia de que “a mi me va usted a decir qué, cómo y cuándo” habría que llevar a cabo un ejercicio de humildad, mirar atrás, detenerse a reflexionar (¡a pesar de que el mundo gire ahora tan de prisa!) y no aceptar con sumisión lo que nos dicen, sino comprobar por uno mismo lo que es más conveniente y actuar en consecuencia, ejercitando el derecho a la protesta racional. Y eso, queridos amigos, es un acto de rebeldía que cada uno de nosotros debe hacer desde su propia conciencia.  

25 Xaneiro 2008

Textos infantiles.

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 8:50 pm

Estimados amigos, he aquí la reproducción del artículo “Textos infantiles”, de WFF, publicado en Mayo de 1917 en relación con los libros de texto de las escuelas y sus peculiares contenidos y recomendaciones… Que cada uno de ustedes haga su propia lectura y extraiga sus personales conclusiones.

El señor Rivas Mateos, director general de Primera enseñanza, ha declarado la guerra a los malos libros de texto que divulgan tonterías y errores entre los alumnos de las escuelas elementales. El señor Rivas Mateos no ha pensado, seguramente, en los grandes prejuicios que puede producir.

Hay en España muchísimos señores que se han enriquecido con el negocio de esos libros, otros que se están enriqueciendo y varios que se preparan a enriquecerse. La patria los tiene a todos en un injusto olvido. Se habla de Cervantes, pero nunca se cita al autor de Juanito ni al de Flora. No obstante, estos hombres tan desconocidos como ilustres han difundido el bien entre la humanidad.

No es tan fácil hacer un libro de lecturas para la infancia. Muchos creen que para esto basta con que el autor carezca absolutamente de talento. Es un error. Hay muchísimos tontos en el mundo incapaces de producir esta clase de obras. Un tonto vulgar, un otnto que no rebase el nivel corriente de la tontería, no podrá nunca dar a luz un tomo de esta especie; hace falta ser un genio de la tontería, penetrar en los más profundos abismos de la idiotez, saber extraer la preciosa esencia y verterla en unas cuantas páginas.

Los libros de lecturas infantiles son un signo providencial opuesto a la audacia de los hombres. Todo el mundo sabe que la naturaleza se defiende de mil maneras contra los atrevimientos del humano saber. Si no hiciese esto, sus secretos serían bien pronto violados. Los libros de lectura de las escuelas son un arma principal y eficacísima. El cerebro mejor dispuesto, después de varios repasos a Las tardes de Manolito, a El niño bueno y a El preceptor de Juanito, queda inservible para todo lo que no sea el servicio al Estado en las oficinas públicas.

Manolito, Juanito o Florita son en estas páginas encarnaciones de lo imbécil. Si una educación subsiguiente no acudiese a manera de contraveneno espiritual, el mundo, lleno de esos seres, se haría insoportable.

Rivas Mateos ha hecho varias citas de esos libros. En uno de ellos, que es un tratado de urbanidad, se lee este consejo:

Debes lavarte los pies / cada dos meses o tres.

En otro, que es una agricultura elemental, se afirma que el buey es útil al hombre por su trabajo, por su carne y por su leche.

En una historia natural figuran estas palabras:

“Entre los insectos perjudiciales figura el ratón…”

Todo esto parece escrito por aquel personaje de Mark-Twain que, encargado de redactar una revista de agricultura sin saber una sola palabra del asunto, aconsejaba, entre otras cosas, que no se arrancasen los nabos violentamente, porque esto los afectaba mucho, siendo preferible agitar el árbol suavemente hasta que se desprendisen y cayesen al suelo.

No cabe duda, sin embargo, de que si prospera la medida del director general de Primera enseñanza, se cohibe la fantasía de los pequeñuelos. Sus esfuerzos por imaginar el ordeñamiento de un buey, por establecer el parentesco entre unha pulga y un ratón, y por coordinar las prácticas corteses con el disfrute de los pies que no sufren el contacto del agua más que cuatro veces por año, deben constituir una provechosa gimnasia mental.

En cuanto los editores de esos libros se han enterado de los propósitos del señor Rivas Mateos, le han acosado con recomendaciones. Para ellos supone la pérdida de la fabulosa ganancia que significaba vender a un o dos pesetas un folletito tirado en papel de inferior calidad, en rotativa, lleno de vaciedades, que, descontando la comisión que concedían a los maestros para que los impusiesen en las escuelas, les resultaban a unos céntimos de coste.

Los maestros también tomaban parte en el fraude. Muchos lo harían por codicia del tanto por ciento que el editor les concedía, pero cabe suponer también que algunos procederían por ignorancia. ¡Hay tantas cosas que no puede saber un maestro! Conocimos a uno que, al través de su experiencia personal, definía al gallo de esta manera:

- El gallo es un animal que cacarea. El hombre le debe gratitud porque con sus furiosos picotazos obliga a las gallinas a soltar unos bultos que llevan dentro, denominados huevos, que suelen comer los enfermos pudientes. Estas aves segregan también un producto, al que se llama “menudillos”, que es muy solicitado. En la fiesta de Navidad es costumbre entre los poderosos devorar un gallo entero. Las plumas son útiles a la humanidad para limpiar los tubos de las pipas cuando están obstruídos por la nicotina…”

24 Xaneiro 2008

Don Quijote de la Mancha en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:01 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF: Don Quijote de la Mancha

Quijote.JPG

Estimados amigos, o vindeiro sábado, día 26 de Xaneiro por volta das sete do serán, pecharemos a programación do primeiro mes do ano coa lectura dramatizada dalgunhas das aventuras máis sublimes do bo cabaleiro El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha.

Máis unha vez exploramos a Biblioteca de Fernández Flórez para amosar aos nosos ouvintes as obras que a compoñen. Achamos así unha interesantísima edición de Don Quijote da Casa Editorial Calleja, publicada en Madrid no ano 1916 para as escolas, destinada ao público infantil, que xa vira anteriormente a luz con motivo da conmemoración do terceiro centenario de dita novela, o que tamén foi conmemorado no seu momento pola Liga de Amigos da Coruña, á que pertencía Fernández Flórez, cunha publicación especial.

Sobre este particular, sería interesante que reproducísemos aquí as palabras preliminares de Don Saturnino Calleja, autor desta edición, de quen xa temos falado neste mesmo blog en anteriores ocasións con motivo da lectura dalgúns dos contos máis singulares da súa particular colección. Estas palabras iniciais van dirixidas “A los señores profesores de primera enseñanza” e moi ben se han de complementar cun interesante artigo de Fernández Flórez sobre esta mesma cuestión co que continuaremos na nosa seguinte publicación.

Comeza así Don Saturnino:

Al celebrarse el tercer centenario de la publicación del Quijote, obra literaria por todos reconocida como la primera del mundo, surgió la idea de que este libro inmortal fuera difundido en los centros de enseñanza, para que la juventud pudiese saborear las aventuras(?) que contiene y la deliciosa e incomparable manera en que están expresadas.

No sería fácil empresa la de hacer que los niños apreciasen desde luego el mérito de la obra de Cervantes; para profundizar en ella y darse cuenta de su honda filosofía, precisa un entendimiento formado y reflexivo. Mas no cabe duda de que en fuerza de leerla se educa el paladar literario, acostumbrándole a los hermosos giros del genial escritor que ha dado su nombre al idioma castellano, llamado con razón lengua de Cervantes.

En realidad, nos encontramos en un período de lamentable decadencia del estilo, y salvo contadas excepciones, los escritores modernos emplean un número de voces reducido, dejando en el pudridero del desuso, y aun sustituyéndolas con otras extranjeras, muchas palabras castizas y sonoras, esmalte de nuestro lenguaje y ornamento preciado del bien decir. La lectura del Quijote en las Escuelas contribuirá, seguramente, a levantar en España la afición a lo clásico, y con ese propósito hacemos esta edición dedicada a los niños….

22 Xaneiro 2008

Heráldica en Cambre

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:59 pm

O pasado sábado, día 19 de Xaneiro, contamos coa presencia de Xabier García Gómez, estudoso vocacional da Heráldica, en liñas xerais, e da pertencente ao Concello de Cambre de xeito particular.

Copia de 19 e 20 xan 08 FWFF 007.jpg

Xabier García Gómez.

Através da presentación dunha parte do seu libro Pedras Armeiras de Cambre fomos recorrendo parroquia a parroquia as singulares representacións dos escudos das súas casas máis senlleiras e dos seus antergos pazos. E é que a parroquia de Cambre conta cun grande números de pedras e de escudos cheos de simboloxía e de historia, tal e como se reflicte no libro de García Gómez. Liñaxes e apelidos desvelan as súas orixes através dos escudos de armas e da ornamentación que os complementa, suxeitos a unha serie de normas propias das Leis da Heráldica. 

Copia de 19 e 20 xan 08 FWFF 014.jpg

Foi esta unha conferencia moi participativa por parte do numeroso público presente na sala, debendo salientar dentro desta presentación a intervención feita por un dos ouvintes máis maiores acerca das orixes do apelido dos Figueiroa, en relación directa coa simbólica representación que das follas da figueira aparece nalgunhas pedras.

Copia de 19 e 20 xan 08 FWFF 012.jpg   Copia de 19 e 20 xan 08 FWFF 005.jpg

Antonio Montero, Arita Prado Arcay e Xabier García Gómez.

Este evento foi presentado por Antonio Montero, director da FWFF, quen deu a palabra, en primeiro lugar, a Arita Prado Arcay, concelleira de Cultura do Concello de Cambre, dando comezo a continuación a charla de Xabier García. Tamén estivo presente neste acto Rarmón Boga, director do Museo Arqueolóxico de Cambre.

Copia de 19 e 20 xan 08 FWFF 032.jpg

Para remate deste día, conmemorouse tamén o cumpreanos de Tareixa Moris, gobernanta da casa, quen aparece nesta imaxe acompañada do conferenciante, Xabier García Gómez, e do director do Museo Arqueolóxico de Cambre, Ramón Boga.

Xabier García estará con nós novamente o vindeiro mes, o día 16 de Febreiro, continuando con esta liña temática, através dunha charla que levará por título “Novas aportacións sobre a Heráldica de Cambre”.

18 Xaneiro 2008

Heráldica en Cambre

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:22 pm
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
“A Heráldica en Cambre”
Sin título-1.jpg
O vindeiro sábado, día 19 de Xaneiro, contaremos coa presencia de Xavier García Gómez en Villa Florentina, quen impartirá unha charla sobre os elementos máis destacados da heráldica do concello de Cambre.
García Gómez é natural da parroquia de Santiago de Sigrás. Entre os anos 2001 e 2004 colaborou co xornal municipal de Cambre con artigos de contido histórico, etnográfico e cultural. No ano 2003 publicou o libro Pedras armeiras de Cambre, editado polo propio Concello.
Ao mesmo tempo, é delegado na Coruña da Asociación de Xenealoxía, Heráldica e Nobiliaria de Galicia, aportando diversos traballos de investigación entre os que salientamos “Apuntes Históricos e Xenealóxicos dos Andeiro da Coruña” , publicado no seu boletín anuario de 2006, e “As Murallas defensivas da Coruña”, publicado en 2007.
É autor-colaborador do Proxecto Galicia, de Hércules Edicións, na serie Heráldica e Xenealoxía nas comarcas da Coruña, Ordes e Bergantiños.
Doutra banda, tamén ten colaborado co Museo Militar da Coruña na exposición Ozores Ilustres y Héroes; El Marqués de San Martín de Hombreiro, con aportación documental, heráldica e xenealóxica, no ano 2006.
Paralelamente, tamén dedica parte do seu tempo á creación literaria, fundamentalmente no que se refire a relato e narración curta, cos que ten obtido diversos premios.
Neste momento está a piques de publicar, co patrocinio de La Caixa, o libro Cancioneiro tradicional de Cambre.
Desde o ano da súa fundación, 2002, preside a Asociación Cultural Terra de Faro, para estudio e divulgación do patrimonio cultural de Cambre.
Este evento terá lugar o vindeiro sábado, día 19, por volta das sete do serán, en Villa Florentina.

17 Xaneiro 2008

Lujo perverso

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:24 pm

Velaquí presentamos hoxe unha crónica parlamentaria de Fernández Flórez publicada no ano 1923 e que acae moi ben nestes momentos, habida conta de que hai non moito tempo foi aprobada unha nova lei sobre o canon. Vexamos como andaba o patio hai algo máis de oitenta anos…

Desde hace algunos años, nuestros gobernantes, lo mismo los de las derechas que los de las izquierdas (porque bien sabido es que sólo les diferencian los nombres), cuando necesitan dinero para cualquier necesidad nacional, deciden:

- Lo sacaremos de los teatros.

Salvo rarísimas excepciones, nuestros políticos son gentes de inteligencia inferior y de sensibilidad artística nula. Muchos de ellos se precian de no ir nunca a un teatro; otros no soportan más que los dramas de policía. Los intelectuales desdeñan a esa caterva de charlatanes, y esa caterva de charlatanes, a su vez, mira con una compasión indulgente a los cultivadores del arte. Para ellos, son simples bagatelistas, sujetos que pierden  sus días y sus noches y se los hacen perder a los demás. El único al que adulan y admiran es… el gacetillero político, y después de él, al revistero de salones. Nosotros hemos visto a un consejero de la Corona correr al encuentro de un reportero y abrazarlo estrechamente en los pasillos del Congreso, gritando:

- ¡Muy bien ese suelto! ¡Muy bien ese suelto!

- ¡Por Dios, señor Equis! -balbucía el reportero, rojo de dicha.

- ¡Nada, nada; le digo que es un artículo precioso, amigo mío! Me ha hablado mucha gente de él.

El “articulito” era así, literalmente:

“Ha dado a luz un precioso niño la señora de Equis, hija política del ministro señor Equis. Tanto la madre como el robusto infante gozan de excelente salud.”

Para estos señores, el teatro es un lujo perverso, y la literatura, un malabarismo. No hace muchos años, un ministro de Hacienda conservador quiso imponer un fuerte tributo a la propiedad intelectual, ¡en España, donde hay que echar las campanas al vuelo cuando se venden diez mil ejemplares de una novela!

Según los datos que los empresarios facilitan, el sesenta por ciento de la recaudación en taquilla se lo lleva el Estado. El teatro y el juego atendían a la mendicidad, equiparados como vicios sociales. En cambio de esto, muchas grandes compañías no pagan lo debido al Estado; sus consejeros -casi siempre políticos-, tampoco; las grandes extensiones de territorios incultos, dedicados a cotos de caza, tampoco; de los beneficios extraordinarios que se han obtenido durante la gran guerra, no hubo medio de pillar un cuarto para el Tesoro: los ricachos dijeron en la Alta Cámara que no pagarían los impuestos sobre la vanidad que proyectaba el señor Bergamín, y no los pagaron; los panaderos dicen que aunque les regalen el trigo no lo rebajan; los diputados y senadores se empeñan en cobrar abusivamente unhas dietas que no autoriza ninguna ley del reino, y las cobran… ¿Quién dice que en España no se pueden robustecer los ingresos? En cuanto se siga un procedimiento honradamente ponderado; en cuanto no se pretenda que un pobre hombre pague relativamente mucho más que un rico; en cuanto la Economía no tenga por hermeneutas al Favor y al Influjo, sino a una recta conciencia, ¡qué duda ofrece que la recaudación sería enormemente mayor, sin daño grave para nadie! En vez de proceder contra los teatros, ¿por qué no se procede contra el zapatero, contra el vendedor de paños y de pan y de carne, que sacrifican notoriamente al consumidor a su codicia desenfrenada?

Pero… las cosas son así, y hasta puede ocurrir que en tal ambiente la campanilla presidencial corte con insistencia el discurso de un diputado cuando éste va a denunciar a algunas poderosas empresas qeu defraudan al Tesoro. Esto, que sucedió hace unos meses y que hemos comentado en un artículo, es el peor síntoma de la relajación política en que vivimos.

Extremando un poco, nada más que un poco, el criterio de nuestros gobernantes, ¿por qué no hacer pegar un timbre móvil en cada cuartilla de versos a los poetas? ¿Por qué no obligar a que las novelas vayan a la imprenta escritas en papel de pagos al Estado? Y otra idea mejor: ¿por qué no se les ocurre a los ministros crear el “pequeñísimo derecho”? El pequeñísimo derecho podía ser una prolongación del “pequeño derecho” que perciben los autores de cuplés. Estos autores cobran en los teatros, en los cafés, en los cines… Pero muchas personas cantan o silban en sus casas, en la calle… Sobre éstas puede precipitarse el Gobierno para exigirles un canon. Y debe exigírselo también a los que contemplan, como un espectáculo artístico, las puestas de sol.

Con todo ello es posible que se pudiese rebajar la contribución que tiene la amabilidad de pagar algunas empresas millonarias, algunos caseros riquísimos y numerosos cazadores con coto propio sustraído a las labores agrícolas.”

W. Fernández Flórez

25 de Enero de 1923

16 Xaneiro 2008

Algunas problemáticas militares

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 2:51 am

Una de las grandes obras de Wenceslao Fernández Flórez, donde se refleja su inmensa capacidad para la fina crítica humorística, es El secreto de Barba-Azul, novela publicada en el año 1923 por la Editorial Atlántida. El genial fragmento que queremos ofrecerles hoy está cargado de una buena ración de surrealismo por lo insólito de la cuestión en la que se centra. El ejército, impulsados siempre sus más leves movimientos por previos y minuciosos análisis, se ve en la obligación de enfrentarse, en ocasiones, a problemáticas de una trivialidad aparente para muchos de los que no estamos familiarizados con sus normas y protocolos. Sin embargo, detrás de cada decisión tomada se oculta siempre una razón trascendental. Tal es el caso que hoy nos ocupa. Lean y disfruten!

“[…] Michaelis avanzó hacia el centro del salón y apoyó sus manos en una amplia mesa de nogal.

- Señores -dijo-, podemos comenzar nuestra conferencia. ¿Qué respuesta nos traen los delegados de los sargentos?

Dos hombres avanzaron desde un obscuro rincón. Uno de ellos expuso, en voz clara y firme:

- Los sargentos no se oponen a colaborar en el movimiento, siempre y cuando sus pretensiones sean atendidas.

Hubo un silencio. Continuó el delegado:

- Primeramente, queremos la dignificación de la clase.

Michaelis inclinó la cabeza para prometer:

- Se les concederá por Real orden.

- Queremos también que se nos autorice a usar impermeable.

Otro silencio. Después sonó la voz imperiosa del general Mikrí:

- ¡Imposible!

Y el silencio pareció crecer. Un conspirador, en el que Mauricio reconoció a uno de los caballeros de San Pedro, intervino tímidamente:

- Creo que podría aceptarse… Es una cuestión de humanidad… Parece ser que los señores sargentos quieren evitar una mojadura. ¿No es eso? En tal caso, me parece legítimo…

Pero Mikrí interrumpió:

- No es una cuestión de humanidad; es una cuestión de categoría. El impermeable ha señalado siempre en todos los ejércitos del mundo una categoría. Donde comienza el impermeable, comienza la oficialidad. No podemos transigir con ese ruego.

El protector de los puños de celuloide, el inventor de los calzoncillos de Caballería y el distribuidor de los botones, asintieron gravemente. El ilustre ex ministro Maldoz, a quien la milicia nacional debía sus pantalones azules, intervino con una sonrisa de suficiencia, que hizo concebir grandes esperanzas.

- Me parece que puedo ofrecer una solución capaz de conciliar todos los criterios. Hay, en efecto, una cuestión de humanidad y otra de jerarquía. (Rumores.) El problema planteado ahora demuestra la fundamental importancia que para los ejércitos tiene el indumento. En Surlandia hay mucho que hacer todavía en cuanto a este asunto, a pesar de que todos los ministros de la Guerra hemos dedicado exclusivamente a él nuestra experiencia y nuestros desvelos. (Cabeceos de aprobación; el distribuidor de botones suspira.) Pero voy a hacer una proposición que me atrevo a creer satisfactoria. Renuncien ustedes al impermeable, y el Comité les ofrece concederles el paraguas-bayoneta.

Corrió un largo murmullo de sorpresa y de aprobación por la estancia. El propio general Mikrí consideró un instante con ojos admirados a su colega. Gódmil murmuró:

- ¡Es un hallazgo!

Pero el delegado objetó:

- Nos es imposible aceptar. Nuestras instrucciones son categóricas.

Inclinóse y marchó, seguido de su compañero.

A su marcha sucedió una mezcla confusa de comentarios. Luego se organizó la sesión; hízose un recuento de fuerzas, se aprobó la proclama; se decidió conceder un ascenso a todos los jefes y oficiales sublevados y, antes de que Michaelis y Dosart retornasen sigilosamente al castillo, se había resuelto que dos días después el invencible general Mikrí se alzaría en armas por el Príncipe Reginaldo y avanzaría sobre la capital, sin dar tiempo al Rey para regresar, ni a sus leales para defenderle.”

 

13 Xaneiro 2008

ÚLTIMA HORA!! ÚLTIMA HORA!!

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:03 pm

SANGUINOLENTA TRAXEDIA EN VILLA FLORENTINA!

Na pasada tarde do sábado día 12 de xaneiro, xa coa noitiña acariñando a tarde, un fatal suceso tivo lugar na sala de exposicións de Villa Florentina ante un atónito público composto, en grande medida, por nenos e nenas dos arredores de Cecebre e colindantes.

A medida que se achegaban as sete do serán, os pequenos comezaron a franquear o portal da FWFF acompañados dos seus pais coa firme ilusión de pasar unha divertida tarde de lecturas e xogos. Nada parecía presaxiar neses momentos o fatal desenlace do que acabarían sendo testemuñas. O crime, o horror, a masacre! Ajajajá… jajá… O malvado Ogro do conto de Polgariño, nun arrebato de frenesí canibalesco, acabou nun dicir ai! coas vidas das súas pequenas fillas, degolándoas cun afiado coitelo. Non é que estivese na súa intención consciente asasinar impíamente ás neniñas, non… O  que o malvado Ogro quería facer en realidade era eliminar a Polgariño e os seus irmáns… Mais a astucia o diminuto rapaz puido máis que as perversas intencións do sádico xigante! Hum…

Ao feito, peito.

Mais quen o ía pensar! Velaí a dureza dun conto infantil!!

E velaquí algunhas imaxes da tarde e algún momento de tensión…

Copia de XAN 08-12 conto FWFF 012.jpg   polgariño p.jpg   polgariño.jpg

O vindeiro mes, seguindo coa última votación, teremos con nós á Ratiña Presumida

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress