Fundación Wenceslao Fernández Flórez

29 Febreiro 2008

Alexandre Bóveda. Exposición en Villa Florentina.

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:15 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

“Alexandre Bóveda, unha vida por Galiza”

A B�VEDA.jpg

O próximo sábado, día 1 de Marzo, comezaremos a programación do mes coa inauguración da exposición da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda que leva por título “Alexandre Bóveda, unha vida por Galiza”. Esta exposición ven a complementar a tertulia que dedicamos no faladoiro dominical da Fundación á figura de Bóveda.

Lembrámoslles que Alexandre Bóveda naceu en Ourense en 1903 convertíndose ben pronto nunha eminente figura dentro do panorama político galego, sendo denominado polo propio Castelao como o “motor do partido galeguista”. Bóveda estudou Peritaxe Mercantil por libre na cidade da Coruña ao tempo que impartía clases nun colexio de Ourense. Será o primeiro Director da Caixa de Aforros de Provincial de Pontevedra, onde se destaca polo seu espírito innovador. Pasará despois a desenvolver o seu labor profesional como Xefe de Contabilidade na Delegación de Facenda de Pontevedra ao tempo que participa moi activamente nos movementos políticos do país.

Ao inicio da Guerra Civil, o 17 de Agosto de 1936, é fusilado na Caeira convertíndose en mártir de Galicia.

Este evento terá lugar mañá, sábado día 1 de Marzo, por volta das sete do serán.

E, antes de pechar esta páxina de hoxe, deixamos aberta a Xanela da Fraga…

xanela 1 291.jpg  xanela 11 29.jpg   xanela 13 29.jpg   xanela 9 29.jpg  xanela 6 29.jpg  

Entre toxos e flores…

xanela 4 29.jpg   xanela 7 29.jpg

28 Febreiro 2008

Unha xanela aberta na fraga…

Arquivado en: En torno ao Bosque Animado — magago @ 8:44 pm

A primavera asómase descarada ante os nosos ollos e na Fraga de San Salvador de Cecebre tamén comezan a notarse os seus prematuros efectos.

Queremos deixar aquí unha xaneliña que todos os días iremos abrindo para amosar a cambiante realidade vexetal que nos rodea!

fraga 28.jpg   28 feb 08 fwff 1.jpg

unha flor.jpg   ortiga.jpg  dúas flores.jpg

E como inicio desta sección, nada mellor que comezar coas palabras do propio Fernández Flórez:

La fraga es un tapiz de vida apretado contra las arrugas de la tierra; en sus cuevas se hunde, en sus cerros se eleva, en sus llanos se iguala. Es toda vida: una legua, dos leguas de vida entretejida, cardada, sin agujeros, como una manta fuerte y nueva, de tanto espesor como el que puede medirse desde lo hondo de la guarida del raposo hasta la punta del pino más alto. ¡Señor, si no veis máis que vida en torno! Donde fijáis vuestra mirada divisáis ramas estremecidas, troncos recios, verdor; donde fijáis vuestro pie dobláis hierbas que después procuran reincorporarse con el apocado esfuerzo de hombrecillos desriñonados; donde llevéis vuestra presencia habrá un sobresalto más o menos perceptible de seres que huyen entre el follaje, de alimañas que se refugian en el tojal, de insectos que se deslizan entre vuestros zapatos, con la prisa de todas sus patitas entorpecidas por los obstáculos de aquella selva virgen ue para ellos representan los musgos, las zarzas, los brezos, los helechos. El corazón de la tierra siente sobre sí este hervor y este abrigo, y se regocija.”

El bosque animado (1943)

27 Febreiro 2008

Trucos y sofismas de la política… o rara habilidad socrática…

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 7:49 pm

Hai cousa dunha semana, aproximadamente, deixamos escrito neste mesmo blog un artigo onde Fernández Flórez ofrecía, através dunha das súas crónicas parlamentarias, esperanza e tranquilidade aos nosos políticos nestas datas en que tan necesaria é unha cousa como a outra.

Hoxe, pensando tamén que o tema é oportuno, e ao tempo que facemos memoria histórica, queremos amosarlles outro interesante traballo do noso escritor, onde mostra unha serie de actitudes e aptitudes que a todo home público lle convén ter presentes para poder subsistir no seu cargo. Trátase da crónica ”Trucos y sofismas de la política”. Foi escrita en 1922 con motivo do desastre de Annual, acontecido no ano 1921 cando, con motivo da guerra de Marrocos, as tropas españolas sucumbiron dramaticamente ante a sublevación do exército inimigo en polémicas circunstancias.

TRUCOS Y SOFISMAS DE LA POLÍTICA 

“- ¿Tú que deseas? -preguntan los gobernantes al Pueblo-. Aquello que desees se hará, porque nosotros nos imponemos el sacrificio de ocupar estos puestos precisamente para lograr tu ventura.

El Pueblo levanta su sombrero agujereado para rascarse una oreja.

- Pues deseo…, deseo… Verdaderamente, me agradaría que fuesen castigados los políticos responsables de la catástrofe de Annual.

- Muy bien. Es un ansia justísima. Siempre que oímos una pretensión justa, rebosa felicidad nuestro espíritu. Quedarás complacido. Ahora conviene aclarar un detalle. Tú, naturalmente, no querrás que esto se convierta en una “cuestión política”…

- En efecto, me parece que…

- Porque si se convirtiese en una cuestión política, se empequeñecería…

- Sin duda…; creo que se empequeñecería…

- Lo decimos, porque una parte del Parlamento proyecta llevar a la barra al Presidente del Consejo y a los ministros de la Guerra y Estado de julio de 1921.

- No está mal.

- Es que esos tres ministros son conservadores.

- ¿Y qué?

- ¿Cómo que “y qué”? Que al ser los tres conservadores está bien claro que se trata de una maniobra política de los liberales. ¿Comienzas a ver el fondo del asunto?

- Sin embargo, ellos eran ministros cuando Annual.

- Es una pequeña circunstancia sólo imputable a la fatalidad. Si fuesen liberales los que ocupasen el poder, hubiera ocurrido lo mismo.

- Procesemos también a algunos liberales.

- Imposible. Dirían que se trataba de una maniobra política de los conservadores.

- ¿Maniobra política? Pero es que si no procedemos contra los hombres de uno u otro grupo, de los dos únicos que alternan en el mando, ¿contra quién vamos a proceder? ¿Puede hacer responsable de lo ocurrido en Marruecos al fascismo italiano?

- Es una idea que examinaremos después. En rigor, nosotros te aconsejaríamos que desistieses de toda acción contra los hombres públicos. Por tu bien lo decimos, únicamente por tu bien.

- ¿Por mi bien?

- Reflexiona: sería como procesarte a ti mismo, como si tú te declarases culpable de lo que ha sucedido en África.

El Pueblo, entre indigando y riente:

- ¡No faltaría otra cosa!

- Por desdicha, así es. ¿Qué es un político español? Un hombre salido del pueblo español. ¿Qué son todos los políticos españoles? Hombres salidos del pueblo español. ¿Es que tú crees que los importamos de la Circasia o de Tierra de Fuego?

- No…

- ¿Es que supones que nacen de un huevo de gallina o que son fabricados en un laboratorio? De ninguna manera. Son tan Rodríguez, tan Sánchez, tan Pérez, tan García, tan Álvarez como tú. Están emparentados contigo. Nacen en tu casa, crecen en tu casa. Son “Pueblo”. Eres tú.

- ¡Diablo!… Pero me parece que esos hombres, aunque salgan de mí no marchan muy de acuerdo con mis ideales y con mis ansias. En fin…, de cualquier manera, yo no me niego a pagar los tributos, y mi dinero, el que debía ser destinado a la guerra, fue disipado…

- Perdón. Se dice “distraído”. Es preciso hablar bien.

- Oficialmente se reconoce que ha habido desfalcos.

- ¡Chist!… No grites. ¿Y quién desfalcó? Tú mismo.

- ¿Yo?

- Tú y nadie más que tú; porque esos individuos que se repartían el dinero en Larache y en otras zonas, y los que compraron armamento inútil y gasolina casi inservible, y los que dilapidaron, en fin, los millones que debieron ser utilizados en material sanitario y ofensivo, ¿qué son? Hombres salidos también del pueblo. ¿Te atreverías a sostener que los elaboramos en Altos Hornos o que los obtenemos por siembra a voleo en tierras extrañas?

- No, ciertamente. Juraría, no obstante, antes de oírles a ustedes, que podía tener tranquila mi conciencia. Porque, además del dinero, he entregado toda mi juventud para que luchase en Marruecos. Yo me decía al enviarla: hago todo lo que humanamente me es dado; nadie pensará que es mía la culpa de que todos estos muchachos vayan sin saber cargar un fusil, sin haber asistido jamás a unas maniobras. La responsabilidad de tales faltas corresponde a los coroneles, a los jefes de cuerpo…

- ¡Tate, tate! También esa cuestión recae sobre ti. Los coroneles, los jefes todos del Ejército, salen entre tus hijos. ¿O te imaginas que brotan, armados ya, y con sus fajines, sus estrellas y sus bigotes de la cabeza de Júpiter? No, amigo mío. Ellos proceden de ti.

- No puedo negarlo.

- Como todos procedemos de ti, ¿a quién sería preciso juzgar? A ti mismo. Es el procedimiento más razonable y compendioso de acabar con los políticos ineptos, administradores que roban, jefes que no cumplen su deber, oficiales que huyen, etc. Y como esto es así, vamos a poner a discusión en las Cortes un proyecto de ley -que votaremos entusiasmados- proponiendo que se te fusile inmediatamente.

El Pueblo, estremecido:

- ¡Caramba! ¡Triste fin es ése!… ¿No habría manera de evitarlo?

- Pero ¿no querías que se sustanciasen las responsabilidades? Pues he aquí que yo te señale al verdadero, al único responsable. En fin…, tengo buen corazón; me conmuevo fácilmente con la desdicha ajena… Echaré tierra al asunto y no se volverá a hablar de él. Verdaderamente, te salvo la vida. No sé qué sería de ti si nosotros no existiésemos. Lo único bueno que hay en España somos nosotros. ¿Se ha visto algo comparable con nuestra bondad? Te he perdonado el desastre colonial del que tú también fuiste responsable (supongo que no habrás olvidado el cuento de Meco), y lo del barranco del Lobo, y el déficit de nuestra Hacienda, y la indisciplina de nuestro ejército, y el atraso de nuestras comunicaciones, y la trágica desorganización de la Instrucción pública…

- ¿Todo eso ocurre por culpa mía?

- Pues, ¿de quién va a ser?… Ahora te perdono lo de Annual. Venga esa mano.

- No sé como pagarles…

- No hablemos de eso. Vota a quien te mandemos, aumenta las dietas de los diputados, soporta el exagerado proteccionismo industrial, come sin protesta el pan caro y malo, calla y bendícenos… De pagar ya se encargan los consejos de administración de las grandes compañías.

El pueblo vierte unas lágrimas de gratitud y se va, murmurando:

“¡Escapé de buena! Si me descuido, me fusilan. ¡Y yo que creía…!”

W. FERNÁNDEZ FLÓREZ 

26 de novembro de 1922

 

26 Febreiro 2008

Visita á FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:24 pm

Esta maña pechouse o ciclo de visitas dos alumnos do CEIP A Rabadeira, de Oleiros, organizadas polo CEM, á Fundación Wenceslao Fernández Flórez cun grupo de nenos de entre dez e once anos cheo de inquedanzas e de curiosidades sobre a obra do autor do Bosque Animado.

Copia de Visita A Rabadeira FWFF 26 feb 08 004.jpg

O salón de actos servíu, unha vez máis, de escenario para o diálogo. De aí sairon ao aire preguntas diversas, tanto sobre a vida do propio escritor como sobre a súa relación coa parroquia de Cecebre e mesmo en relación coa orixe dos libros que forman parte do patrimonio fundacional. Os mínimos detalles son motivo de interés para os xoves visitantes que se sinten impresionados ao entrar en Villa Florentina e ir decubrindo, cuarto tras cuarto, os segredos que cada un deles agocha. O xogo de croquet, os obxectos persoais do escritor, a colección de caricturas, chaman a súa atención tanto como a súa biblioteca particular e, dentro desta, é motivo de curiosidade singular a máquina de liar cigarros. Mais, entre todo, provoca seducción e fascinanción a idea do labor do investigador que ten a oportunidade de pernoctar en Villa Florentina, no mesmo lugar que moitos anos antes fixera Wenceslao, accedendo ao fondo documental que sobre Fernández Flórez custodia a súa casa de Cecebre.

Esta intensa xornada rematou na sala de exposicións, onde os rapaces puideron observar a colección de fotografías do Álbum de Félix e recrear o tempo de San Salvador de Cecebre hai xa case cen anos.  

Moita sorte, queridos amigos, a todos os que agora estades a comezar a marabillosa aventura do estudo e da investigación!

 

24 Febreiro 2008

Dous días na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 3:02 am

VISITA ESCOLAR A VILLA FLORENTINA 

Tal e como estaba previsto, o pasado venres 22 de Febreiro recibimos en Villa Florentina un grupo de excursionistas provenientes do CEIP A Rabadeira de Oleiros, en visita organizada polo CEM - Sociedade Cooperativa Galega. Comezou este achegamento como é costume, internándonos na casa de Wenceslao a fin de coñecer unha miguiña os datos máis relevantes da súa vida e da súa obra e pasando, acto seguido, á sala de exposicións temporais onde o noso público infantil deste día puido ver estampas da vida do Cecebre dos anos 20 e 30 gracias ás imaxes tomadas por Félix Fernández Flórez, fotógrafo afeccionado, no tempo de veraneo que a familia pasaba nesta parroquia. Destacamos o carácter didáctico desta exposición, pois amosa modos de vida non moi lonxanos no tempo que, aínda sí, os rapaces máis novos descoñecen case por completo.

Copia de 22-23 marzo 08 FWFF 002.jpg   Copia de 22-23 marzo 08 FWFF 004.jpg   Copia de 22-23 marzo 08 FWFF 006.jpg

Para remate deste día, continuou o percorrido monte arriba, cara a lareira da fraga, onde Nati, unha das educadoras que acompañaban aos rapaces, leu un fragmento do Bosque Animado que servíu para que os rapaces recoñecesen in situ distintas especies arbóreas nomeadas no libro.  

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

O sábado día 23 dedicamos a xornada á conmemoración do Día Mundial da Lingua Materna. Para isto ser así, mundial, quixemos ofrecer unha selección de textos talvez algo diferente ao esperado. A nosa proposta abrangueu, por tanto, a Rosalía falando en castelán e a Lorca falando en galego, a Jacques Prévert na súa lingua natal e a Wenceslao traducido ao portugués, e moito máis aínda habería de ser amosado neste día se o tempo así o permitise.   

Copia de 22-23 marzo 08 FWFF 021.jpg   Copia de 22-23 marzo 08 FWFF 027.jpg

E é que as linguas non deben asumirse baixo a imposición dunha fronte á prohibición das colindantes, porque iso supón unha limitación fronte á multiplicidade do mundo e porque toda imposición provoca rexeitamento. No caso particular da nosa, se queremos que sobreviva, haberemos de facer que o achegamento a ela sexa progresivo, sen que iso supoña unha non adaptación aos tempos modernos. A inestabilidade e a forza, a falta de consenso en quen teoricamente ten a responsabilidade de velar pola súa integridade e estabelecer os patróns da súa norma básica e referencial provocan a inseguridade do falante de vello e de aquel que pretende achegarse a ela véndose examinado constantemente de mudanzas e cambios que non acaban de convencer aos propios lingüistas, á súa vez influenciados por outros intereses. Certamente a situación é delicada porque os prexuízos existen, arrástranse con pesadas cadeas desde hai séculos. Mais estes non han de ser curados pola vía do mandato porque mandato foi, precisamente, o que provocou ao paso do tempo a existencia deses mesmos prexuízos.

Para ver a programación do mes de Marzo, pinche aquí: MARZO 08.pdf

22 Febreiro 2008

Día Mundial da Lingua Materna

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:27 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Día Mundial da Lingua Materna

Nestes días en que tanta polémica suscita a cuestión das linguas podemos observar, agudizando un pouco a vista, e escoitar, agudizando un pouco o ouvido, como no noso entorno grupos de opinións diversas empregan cada un a súa lingua materna para descalificarse uns aos outros mentres que, desde outras esferas, intentan convencernos de que co inglés todos os nosos problemas desaparecerán de inmediato. Nin tanto, nin tan pouco…

Vista así a cousa, a solución semella moi doada. Se as mentalidades non cambian, xa nos imaxinamos así unha conversa do futuro:

- Hallo! How do you dú?

- Hallo! Eu ben, and you?

- Fine, thanks. E you?

- Oh! Me too.

- Tú qué?

- ¿?

Na FWFF queremos conmemorar o Día Mundial da Lingua Materna cunha pacífica lectura de textos pertencentes a autores diversos, tanto da literatura galega como da española, sen descartar o comentario dos importantes traballos de tradución que fan posible que poidamos achegarnos a literaturas de autores estranxeiros ou que poden favorecer que o noso chegue a ser coñecido fóra da terra, mesmo máis alá dos Ancares. E, aínda que ultimamente semella que os idiomas son instrumentos políticos de incomunicación máis que de comunicación, desde aquí queremos facer fincapé na importante función que as linguas desempeñan, dentro desa capacidade de relación que é a linguaxe humana, como vía de transmisión e intercambio de información necesarios para o bo entendemento e enriquecemento mutuo do individuo dentro da sociedade, por riba de calquera interesada ideoloxía. 

Este evento terá lugar o vindeiro sábado, día 23 de Febreiro, por volta das sete do serán en Villa Florentina.

Entre outros textos, leremos un dos Seis poemas de galegos, de Federico García Lorca, un fragmento da novela El caballero de las botas azules, de Rosalía de Castro; un conto popular galego de tradición oral: “Os chepudos e as bruxas” e, do libro Paroles, do poeta francés Jacques Prévert, o poema “Déjeuner du matin”. 

 

21 Febreiro 2008

O CEIP A Rabadeira, de Oleiros, en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:57 pm

Como ven acontecendo nos últimos anos, o CEM - Sociedade Cooperativa Galega organizou para estes días, entre as súas actividades de educación medioambiental, unha serie de visitas ao entorno da Fraga de Cecebre e, con este motivo, a Villa Florentina, habida conta de que a obra de Fernández Flórez, O Bosque Animado é recurso e instrumento axeitado desde moi diversos enfoques no medio educativo.  

Copia de 20 FEB 08 exc FWFF 002.jpg   Visita A Rabadeira 20feb08 FWFF1.jpg

Velaquí amosamos unhas imaxes da visita á casa de Wenceslao.

No día de onte a Fundación Wenceslao Fernández Flórez recibíu, pois, unha interesante visita escolar. Alumnos de 5º de Primaria, acompañados por dúas educadoras do CEM e a súa mestra, chegaron a Villa Florentina, papel e pluma en man, co rigor propio de investigador audaz, serio e curioso que ante todo se asombra e que sobre todo se cuestiona. Porque, como di esa personaxe de Marinhas del Valle que simboliza a sabiduría, o Vello, o importante non son as repostas, senón as preguntas, a capacidade de saber preguntar e profundizar en todo aquelo que atrae a nosa atención.

Foto de grupo 20 FEB 08 FWFF.jpg

Agradable visita, amena e concienciada. Agardamos que ese sano interés non decaia nunca!

20 Febreiro 2008

Sosego electivo…

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 9:49 am

Cada día está máis próxima a data das eleccións. Isto pode supoñer un “xoq” para moitos dos nosos gobernantes que talvez mediten agora sobre as súas pasadas accións e estén temerosos polo que os Reis Magos das eleccións lles poidan traer… En fin, o carbón é unha opción.
Non menos certo é que, nestas datas incertas, é cando máis responsabilidades se esixen entre uns e outros. E sabemos que iso pode ser causa de malestar, de incomodo e mesmo de temor. Mais, para sosegar os corazóns latexantes dos nosos apaixoados gobernantes queremos ofrecer un bálsamo relaxante, un agasallo propio dun cronista parlamentario inigualable. Lean, por favor. Chegados a este punto, nós consideramos que xa non debemos dicir máis e deixamos que Fernández Flórez tome a palabra. Só unha advertencia: muden a pel do año que, a fin de contas, os lobos seguen a ser os mesmos…

DISIPEMOS LA APRENSIÓN DE UN POLÍTICO

“El ex ministro señor Burgos Mazo, al intentar justificarse en el Senado de alguno de sus desaciertos de gobernante, exclamó alarmadísimo:
- Se dice que deben exigírseme responsabilidades. ¿Es que se me quiere asesinar?
A ver…, ¿hay quien quiera asesinar al señor Burgos? Con franqueza, ¿hay alguno?…
Observe con nosotros el señor Mazo este silencio tranquilizador. Nadie quiere asesinarle; nadie, nadie, nadie… Bien comprendemos que las palabras del señor Burgos no obedecieron al temor, sino al deseo de sugerir el atentado, siempre útil a un hombre público. Casi todos los estadistas célebres sufrieron alguna agresión. Al propio conde de Romanones le tiró una piedra un moro en un viaje que don Álvaro hizo a Marruecos. Esto fue de gran utilidad para el ilustre político, porque desde entonces siempre que se ve en la obligación de hacer un obsequio a un amigo, le manda un guijarro, diciendo que es el que estuvo a punto de costarle la vida. El amigo agradece la atención del conde y concede al objeto gran importancia histórica. Y así hay más de doscientos pedruscos conservados amorosamente en las vitrinas de otras tantas casas de la aristocracia y de la alta política.
Pero el señor Burgos no podrá conseguir que nadie se preste ni a arrancarle un cabello. Busque al asesino que más se aburra en la ociosidad; cambie impresiones con el estripador menos exigente; intente convencer a cualquiera de las personas que compraba con los fondos de reptiles del ministerio… Será inútil. ¿Asesinar al señor Burgos? ¡Dios Santo! ¿Por qué? ¿Para qué? Deseamos vivamente hacer perder todas sus ilusiones, en lo que a esto se refiere, al ex consejero de la Gobernación. Lo que quiere el país, al hablar de responsabilidades, es hacer en la persona del señor Burgos un escarmiento ejemplar que evite para lo futuro la presencia de individuos ineptos en el banco azul, o, por lo menos, que cohíba sus temeridades y sus audacias. Quiere el país que no baste ser buen tresillista para regir sus destinos y que la loca soberbia de los engrandecidos sin razón no se procure satisfacciones a costa de nuestro bienestar nacional. Quiere que el mal gobernante sea castigado como cualquier empresa particular puede hacerlo con uno de sus administradores, porque estamos hartos de sufrir la vesania de los políticos y de advertir que cada error que cometen y cada traspiés que dan los fortalece. ¡Oh, pero no lo asesinaríamos, señor Burgos! Nos contentaríamos con unos años de prisión o destierro… O, más sencillamente: con la inhabilitación perpetua para desempeñar cualquier cargo público.
¡Asesinar! Para ser asesinado un político, hace falta que represente algo; una fuerza, un ideal, una pasión…; que sea un santo o un tirano, un dictador o un apóstol. No basta encarnar la mediocridad, ni la constancia en la tertulia de un prócer, ni la habilidad en el “codillo”… Y sépase que nuestras afirmaciones tienen un fundamento serio. Hablamos con franqueza.
Antes de escribir este artículo hemos querido documentarnos; no nos gusta merecer la fama de ligeros, y menos que nada en asuntos de esta naturaleza. Fuimos a ver un asesino de cuya competencia no es posible dudar. Después de los cumplimientos de rúbrica, le planteamos la cuestión sin disimulos, para conocer su respuesta:
- ¿Tendría usted inconveniente en atentar contra el señor Burgos Mazo?
Estaba disparando tiros contra la pared para clavar una escarpia, y se le cayó el revólver de la mano. Dijo, venciendo su estupor:
- Perdería toda mi fama y me tomarían por un loco. ¿Cómo podría justificar ese trabajo?
- Por ejemplo…, por su indignación contra el proyecto de ley de Burgos, que mandaba poner candado en las alcobas de las criadas.
El asesino se encogió de hombros.
- O por el trastorno mental que le produjo la lectura de sus tragedias.
Nuevo gesto de repulsa desdeñosa.
- O por su manía de echar discursos a los periodistas.
Silenciosa negación.
- Lo siento –añadimos-, porque podría usted lucir sus magníficas dotes…
Halagado en su orgullo, ofreció:
- ¿Le es a usted igual que mate a una modista por celos, o a un guardia por ser guardia, o a un tranviario, o a un patrono?…
- No, no es igual.
Nos dejó partir. Cerca ya del portal, nos alcanzó nuevamente para decirnos:
- Lo he pensado bien. Hay un solo pretexto que pueda servir  de justificación a la agresión. Uno solo.
- ¿Cuál?
- Fingir que hemos tenido una disputa en una partida de mus. Es el único “móvil” que se me ocurre para este caso.”

W. Fernández Flórez
13 de Xaneiro de 1920

Lembramos aquí que Manuel de Burgos Mazo (1862-1942) foi Deputado nas Cortes e Ministro de Gobernación durante a presidencia de Joaquín Sánchez Toca Calvo entre o 20 de xullo e o 12 de decembro de 1919. Durante a súa estadía na Gobernación foi quen de facer unha pintoresca proposta en relación cos dereitos democráticos para a muller, xa que presentou unha iniciativa pola que se permitiría o voto para homes e mulleres maiores de 25 anos por igual, aínda que as mulleres non poderían ser elexidas e non poderían votar o mesmo día que os homes. Facemos mención especial da consideración que sobre este particular plantexaba Fernández Flórez, para quen non só era natural e positivo que as mulleres votasen senón que mesmo cabería a posibilidade de cuestionarse se algúns homes debían seguir tendo ou non ese dereito…

18 Febreiro 2008

Visita a Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:58 pm

Na mañá do día 18 de Febreiro un grupo de estudantes do IES Porto do Son visitou a Fundación Wenceslao Fernández Flórez para coñecer máis de perto a figura do autor do Bosque Animado. Aínda que un sobrio ceo cuberto ameazaba con deixar caer un torrente de auga sobre o noso teritorio, quixo compadecerse ao fin e fixo un esforzo de contención que permitíu que os nosos xoves visitantes puidesen ver sosegadamente a casa de Wenceslao e os seus exteriores, desde o seu salón máis nobre ata o gabinete do escritor e os xardíns onde, como non podía ser doutro xeito, combinamos a materia didáctica coa lúdica emulando os tempos en que Fernández Flórez xogaba ao croquet no seu tempo de lecer. 

visita FWFF copia.jpg

DSC00051 - copia.JPG    DSC00054 - copia.JPG

Os 39 rapaces chegaron arredor das doce e media da mañá, onde o persoal da FWFF agardaba preparado para desvelar os segredos que se agochan entre as paredes de Villa Florentina. Se para algúns o interior da casa foi motivo de abraiante sorpresa, para outros foi a magnitude dalgúns dos piñeiros que se conservan na fraga. Tantos gustos como rapaces puideron achegarse hoxe á figura deste grande escritor que recibe amablemente na súa casa ao visitante que chega ávido de información e curiosidade.

17 Febreiro 2008

Novas aportacións á Heráldica de Cambre

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:34 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Falabamos hai apenas un mes sobre a Heráldica de Cambre tendo en conta a riqueza que neste sentido posúe o noso concello. Quedando naquela charla pendente a revisión dunha serie de parroquias, o pasado sábado tivemos ocasión de contar novamente coa presencia de Xabier García Gómez para completar aquela primeira xuntanza onde quedou constancia da importancia que as pedras armeiras de Cambre teñen para levar a cabo unha revisión histórica das liñaxes asociadas ao noso termo municipal.

Copia de 16 FEB 08 FWFF 010.jpg   Copia de DSC00006.JPG  Copia de 16 FEB 08 FWFF 001.jpg

Aquí vemos varias imaxes desta conferencia á que tamén asistíu o director do Museo Arqueolóxico de Cambre, Ramón Boga.

Indagando na historia local podemos comprobar, tal e como fai García Gómez no seu libro Pedras Armeiras de Cambre, a relevancia que tivo nestas terras o Camiño de Santiago e mesmo o Camiño Real a Castela, sendo este un lugar de grande concurrencia relixiosa en forma de Mosteiros como o de Cambre, o de Bribes e mesmo o de Pravio, promovidos por xentes de alta alcurnia. Doutra banda, familias nobres como a dos AndeiroAndrade ou Soutomaior, tiveron grande presencia neste territorio, tal e como queda reflectido nas pedras que se conservan nalgúns pazos, casas rectorais ou particulares.

Desgraciadamente, algunhas das pedras que compoñen este patrimonio están nun delicado estado de deterioro, mentres que outras xa desapareceron da súa fachada. Aínda así, Cambre posúe un bo número de pezas repartidas entre as súas 12 parroquias, sendo San Salvador de Cecebre un bo exemplo coas ruínas do seu Pazo (que Fernández Flórez tomou para a súa obra situando nel aos Señores D’Abondo), a casa rectoral e outras casas particulares.

Do Pazo de Cecebre non se conserva hoxe en día o escudo, mais atribúese a súa posesión ás familias Torre e Ribera. Don Diego Ribera da Torre, emparentado con Dona María Álvarez de Soutomaior, foi Alguacil Maior do Reino de Galicia. Posteriormente, a tras varias xeracións, esta casa pasaría a ser dos Bendaña, sendo o derradeiro marqués de Bendaña Don Lorenzo Piñeiro e Fernández de Córdoba quen conserva o señorío e representación da casa, mais non así a propiedade física da mesma.

Temos aínda en San Salvador de Cecebre unha representación heráldica na casa rectoral. Nela pódese ver un escudo real, moi adornado co colar da Orde do Toisón de Ouro, coa coroa, como símbolo da realeza, na súa parte superior. Posiblemente pertenza ao século XVII, segundo di o autor deste estudo. Contén as armas de León e Castela. Apunta García Gómez a idea de que este escudo tivese a ver cos señores do Pazo e que algún deles, membro da familia Bendaña, fose membro da Orde do Toisón de Ouro creada por Felipe II en 1430.

Aínda hai outras catro casas na nosa parroquia que tamén conteñen as súas pedras armeiras: unha na chamada Aldea de Arriba, unha no Canal e dúas no lugar de Mediavila. A primeira delas, pertencente a José Carro Eiroa, representa aos Varela e a casa onde se encontra está na actualidade en ruínas. A segunda delas correspóndese coa liñaxe dos Andrade, familia moi representativa na comarca de Betanzos, concello ao que pertenceu Cecebre durante un tempo no século XVI. Este escudo posúe o lema propio dos Andrade: “Ave María Gratia Plena“. Canto ás dúas casas de Mediavila, a primera delas posúe tamén un escudo que representa aos Varela, acompañado da roda de Santa Catalina de Alexandría. Mais cabe supoñer, pola súa disposición na parede xa que está ao revés, que este escudo foi posto alí sen relación propia co lugar. Do último escudo non hai datos sobre a orixe. A súa característica máis notable, a primera vista, apréciase no tipo de ornamentos: lanzas, bandeiras, armas… o que indica que pertenceu a algún persoeiro militar. Canto ás liñaxes que representa, estas son varias: Vilardefrancos, Valcárcel, Maldonado, Biedma, Varela, Andrade e Ulloa.

Velaquí unha pequena mostra da riqueza patrimonial e histórica da nosa parroquia e, como nesta, así acontece nas restantes que compoñen o Concello de Cambre. É este un exemplo da carga simbólica destas pedras que moitas veces pasan desapercibidas ante os nosos ollos, ignorantes ante o que ven, mais que cómpre observar con atención. Talvez falte conciencia histórica entre nós para saber valorar na debida medida estes pequenos tesouros do pasado que están a falarnos de nós mesmos sen que nós saibamos entendelos e captar a súa mensaxe. Certamente non é doado respostar a esas enigmáticas cuestións que todo o mundo se fai: quen somos, de onde vimos e cara onde imos. Mais, sen dúbida, aquí temos a opción de preguntármonos polo noso pasado máis inmediato, unha fórmula para chegar a descubrir algo máis da nosa historia e dos nosos antepasados. Cómpre despertar o interés por nós mesmos através do pasado.

A charla deste sábado tivo en conta algúns destes aspectos e, aínda que a Heráldica non sexa unha ciencia exacta, responde a unha serie de normas e símbolos que se manifestan nas cores, nas formas e, obviamente, na evolución estilística: velaí un mundo apaixoante onde sempre é grato introducirse.

Para todos aqueles que queiran saber máis sobre a Heráldica de Cambre recomendámoslles o libro de García Gómez: Pedras Armeiras de Cambre.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress