Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Marzo 2008

Más cine, por favor…

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:20 am

Letra dunha canción de Luis Eduardo Aute para definir unha tarde na FWFF. Así foi a que transcorreu o pasado sábado da man de Borja Mucientes Sandoval acompañado por unha parte do seu equipo de rodaxe: a actriz María Fabeiro Balboa, o actor Antonio López Rico, o director de fotografía César Seijas Fernández, o decorador Antonio Pérez Barahona, a axudante de dirección, Aida Pozuelo Calzón e o responsable da música, Sergio Pena Castro.

E que lugar máis axeitado que a casa dun escritor como Fernández Flórez, tan vencellado ao cine desde a chegada deste a España, para levar a cabo esta presentación cinematográfica da que aquí amosamos algunhas imaxes.

Copia de DSC00009.JPG   Copia de DSC00012.JPG   Copia de DSC00003.JPG

Dúas palabras.

Túnel

Correr

Dúas simboloxías misturadas coas metáforas que a propia vida lle ofrece ao espectador através da pantalla.

Este podería ser un dos moitos modos de definir as dúas curtametraxes de Borja Mucientes Sandoval que puideron visualizarse en Villa Florentina ante un nutrido auditorio que, pouco a pouco foi deixando a súa timidez de lado para dar paso ás súas impresións inmediatas despois da visualización das pezas proxectadas. Intercambio de interpretacións entre o equipo e o público que axudaron a comprender e a enriquecer a visión persoal de cada un aportando novos puntos de vista para o propio director e ideólogo das tramas.

Velaquí o interesante labor dun grupo de xente nova con ideas e co afán de experimentar, de buscar novas interpretacións para a vida incolucrándose co espectador. Desexamos un futuro exitoso para as súas iniciativas!

28 Marzo 2008

Cine en Villa Florentina: Borja Mucientes Sandoval

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:00 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Mañá, sábado día 29 de Marzo, pechamos a nosa programación do presente mes cunha mesa redonda na que contaremos coa presencia do cineasta Borja Mucientes Sandoval, quen virá acompañado por algúns dos membros do seu equipo de traballo para falarnos sobre a súa produción audiovisual e curtametraxes, sobre as que pegamos aquí algúns comentarios elaborados através do CGAI:

dvdcaratula_Tunel.jpg

TÚNEL
Borja Mucientes, 2007. Con Antonio López Rico, María Fabeiro. 28´.
Un fragmento na vida de Marcos. Borja Mucientes, ao que o CGAI dedicou unha
sesión hai uns meses, incide na súa vía dun cine de busca e enorme minuciosidade
narrativa.

dvdcaratula_correr.jpg

CORRER
Borja Mucientes, 2007. Con José Luis López “Sacha”, María Fabeiro. 13´.
A finais do inverno de 2007 unha muller vai traballar cara á súa casa. O home vai saír a correr. A confluencia do breve encontro no fogar, aparentemente insubstancial, formará parte do recordo das súas vidas.

dvdcaratula_T_R.jpg

T_R
Borja Mucientes, 2006. 6´.
Videocreación que amosa un coche circulando por unha autoestrada. Atravesa
un túnel e ao outro lado chove e é de noite. Continúa o seu camiño.
A sesión dedicada ao traballo de Borja Mucientes inclué un anuncio (”Voz interior”, 2007).
 
Este acto terá lugar por volta das SETE do serán en Villa Florentina, sede da FWFF, e a entrada, coma sempre, será gratuíta.

27 Marzo 2008

Un país de papel no Día Mundial do Teatro

Arquivado en: Eventos — magago @ 3:13 pm

Un país de papel é o que se recrea nos escenarios de teatro, un país de imaxinación, creación e recreación através de decorados, suxestións e evocacións. Hoxe, día 27 de marzo, conmemórase o Día Internacional do Teatro e queremos dedicar este artigo a unha singular obra de Fernández Flórez: El país de papel.

É este un interesante traballo centrado na intensa actividade do sistema nervoso dos directores de teatro no momento da estrea. Jacinto Benavente, Carlos Arniches, os irmáns Quintero… son algunhas das figuras sobre as que Wenceslao aplica o seu ollo crítico e a súa fina pluma para achegar ao espectador da butaca aquilo que está a ter lugar entre bambalinas. Tensión, xúbilo ou a amargura do fracaso son algunhas das emocións que se respiran mentres os actores se deixan levar pola viveza das súas personaxes ante a atenta mirada dun público esixente. Isto é: “Así ofrecemos esta visión de los hombres que viven en este país de papel, que es el teatro. Casas de papel, bosques de papel, cielos de papel. Personajes también de papel, iguales, sin vida real, parecidos los unos a los otros, como los soldaditos de papel que los niños recortan y mantienen en pie por el artificio de un taco de madera.

Este compendio de comentarios teatrais recollidos neste libro en 1929 é un conxunto de escritos feitos ao longo da carreira xornalística de Fernández Flórez. No mesmo prólogo o autor advirte que moitos dos autores sobre os que versan os artigos están xa perdidos no mar do esquezo. Aínda así, “lo mismo que no se descuelga de una pinacoteca el cuadro al que fue preciso bautizar: Retrato de un desconocido“, tampouco el deixa de incluir nesta antoloxía eses autores sobre os que nin el mesmo se lembra xa con total claridade. A razón que o conduce a esta conclusión ten a súa orixe na lectura da obra de Oswald Spengler titulada A decadencia de Occidente. Se todo está xa inventando, se nada queda xa por facer de novidoso e o espírito creativo do artista está agotado, entón en calquera tipo de arte, incluído o teatro, todo se reduce a tipos, a modelos portotípicos que se repiten ata o hastío. Tal era a situación do teatro nos anos 20 tal e como a vía WFF. Así, a pretensión de facer teatro social naquel entón quedábase nun intento cuxos protagonistas se vían abaneados polos vaivéns do amor, e o reflexo da loita de clases tiña máis a ver coa paixón sentimental que coa propia situación de diferencia marxinal entre burgueses e obreiros. Neste sentido, unha vez máis debemos levar a cabo a defensa da obra que estes días prepara o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF. O bosque, de Jenaro Marinhas del Valle, peza sobre a que xa falamos anteriormente, é unha boa mostra do teatro crítico, social, que pretende abater conciencias neste tempo moderno cuxa marca de identidade é a do “todo vale”.

Preguntado o escritor sobre os xéneros literarios e sobre os motivos que o levaro a non escribir teatro, responde así:

Nunca me ha tentado el teatro. La novela concede un poder tan grande al escritor, que resulta difícil abdicar de él. El escritor lo hace todo, desde el paisaje hasta la belleza de la protagonista y la puesta de sol. Es, en fin, un creador total. El teatro no tiene esa inmensa elasticidad. El dramaturgo ha de admitir colaboraciones. Y nunca escribí “acto primero”. El malvado Carabel iba a ser teatro, y al comenzar a realizarlo, puse “capítulo primero” sin darme cuenta. Y seguí ya.”

Aínda así, é sabido que dentro do propio Bosque Animado aparece unha historia teatral que é a que se corresponde co capítulo das mulleres perdidas no bosque, capítulo en que o Home da Tese narra a súa fábula e expón o contraste entre os valores do campo e da cidade. Acontece igualmente dentro da obra La caza de la mariposa, onde unha parte da historia dos protagonistas aparece narrada seguindo as pautas do xénero teatral e outro tanto pasa cun dos capítulos de Visiones de neurastenia. Por tanto, aínda que o teatro en si mesmo non forma parte da súa obra, si aparece incorporado en pequenas doses, como un xogo, en certas novelas coa intención de intensificar o dramatismo, ou talvez a fin de darlle certa inmediatez ou maior ritmo á historia. Cine, teatro, novela… Sexa como for, estamos ante un literato completo coas ideas claras sobre o por que e o para que das súas accións.

E, para dar acobillo á Biblioteca de Teatro asi como á Sala de Teatro, a FWFF conta desde agora cun espacio reservado a tal efecto:

biblio teatro.jpg

Máscaras de Tasmania, mariotetas tailandesas (pertencentes á colección particular de Antonio Montero) así como outros enseres do propio grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, forman parte do conxunto expositivo desta sala.

tasmania.jpg   Marionetas tailandesas1.jpg

26 Marzo 2008

Frente al dictador

Arquivado en: Prólogos — magago @ 1:43 am

Andrés Révész Speier foi un destacado politólogo e xornalista húngaro, nacido en 1896 e morto en Madrid en 1970. Foi tamén escritor pane lucrando, e non é esta, precisamente, a súa faceta máis salientable. Entre os seus traballos destaca tamén o importante labor de tradución que levou a cabo de títulos como Antologías de humoristas húngaros e obras de autores como Jókai, Kóbor… Estudou Filoloxía Románica nas Universidades de Budapest e París, asentándose definitivamente en España. Aquí, foi redactor de El Sol, xornal para o que tamén traballaron homes como Julio Camba ou o debuxante Bagaría, e acabou converténdose nun relevante comentarista de ABC, onde coñeceu a Fernández Flórez, ocupando unha destacada praza na sección internacional. Por este motivo realizou moitas viaxes por case toda Europa que lle permitiron ter unha moi ampla visión do mundo e das relacións internacionais. Tivo o privilexio de ser quen de entrevistar a Einstein durante a visita que este realizou a España en 1923, momento que tamén recolle Fernández Flórez na súa crónica “Einstein y Jimeno”, transcrita neste mesmo blog o 3 de marzo do pasado ano. De Andrés Révész dise na Historia del ABC que “era famoso entre os xornalistas madrileños polo seu lazo, a súa longa, rizada e dereita cabeleira branca, e por ter fresca na memoria toda a historia do mundo”. Sobre este último aspecto tamén Fernández Flórez fala no seu prólogo para o libro Frente al dictador, onde Révész entrevista ao Xeneral Primo de Rivera comentado as súas impresións obxectivamente.

frente al dictador.jpg

Para ler este prólogo, que remata cunha interesante reflexión wenceslaoniana sobre a clase política, por favor, pinche aquí:

Prólogo de Wenceslao Fernández Flórez para a obra Frente al dictador.pdf

Prólogo de Wenceslao Fernández Flórez para a obra Frente al dictador.doc

25 Marzo 2008

Crónica parlamentaria (1914)

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 12:25 pm

Velaquí presentamos, das Acotaciones de un oyente, unha crónica parlamentaria de Fernández Flórez . Non dubidamos de que a situación actual do noso agro, con todas as problemáticas derivadas das cotas lácteas e da administración dos productos agrícolas, melloraría substancialmente con medidas drásticas: non cabe dúbidad de que no campo falta civilización, hixiene, urbanismo…

Se as nosas informacións son correctas, este artigo céntrase na figura do señor José Zulueta y Gomis, nacido en Barcelona en 1858 e morto na mesma cidade en 1925. Zulueta y Gomis foi Deputado a Cortes polo distrito de Vilafranca do Penedés apoiado por Castelar entre 1902 e 1923, e especializou os seus estudos técnicos sobre agricultura preocupándose por defender os intereses da produción nacional e chegando a ser Presidente da Liga de Productores de Cataluña. Foi autor de diversos libros como Los problemas del Rif, escrito despois dunha viaxe a Marrocos, La ciencia y el arte de pensar correctamente ou Canales de riego. Ao tempo, foi colaborador de diversos xornais e revistas como “La Vanguardia”, “La Publicidad” ou “Las Noticias”, de Barcelona.

CERES

“Cuando el señor Ortega y Gasset termina de hablar, se acentúan más los rumores de la Cámara, rumores de charla frívola. Tan solo el barón de Velasco, vecino del orador, se ha reído en el caso de hacer oscilar tres veces su cabeza, en un movimiento aprobatorio, cortés. El señor barón de Velasco, grueso, feliz, suele encontrarlo todo bien. Los acontecimientos resbalan sobre su crasa robustez. En cualquier sesión importante podéis admirarlo, impávido, escribiendo cartas y cartas y cartas. Cuando cierra los sobres, los va metiendo bajo sus posaderas. ¿Por qué mete las cartas bajo sus posaderas el señor Velasco?… Nosotros nos creemos en el caso de denunciar prontamente esta costumbre del barón a los lectores a quienes deben de ir destinadas tales epístolas.
El señor Zulueta se dispone a hablar. El señor Zulueta tiene un tipo difícilmente encasillable, lleno de reminiscencias de otros tipos. Zulueta, por la cabellera abundosa y por la pronunciación de las eses, podría ser un estudiante portugués; pero el rostro y el empaque de Zulueta son más bien de pastor protestante, acaso pudiese también contener el espíritu de un profesor alemán. El señor Zulueta, en fin, no puede tener más que una que una definición negativa: no tiene traza de hombre agrícola. Su especialización en cuestiones agrarias no ha logrado imprimirle carácter, darle cachet. El señor Ortega y Gasset, con su bigote color de espiga madura tendría más afinidad con la materia; también Antón del Olmet, cetrino y musculoso, como si hubiese pasado su vida respirando aires campesinos; también, sin duda, el señor Lamana. El señor Lamana podría ser un Baco envejecido, pintado de rojo por el mosto, fuerte, recio, perseguidor  aún de ninfas umbrías. Pero Ceres no conoció jamás un sacerdote huesudo y fúnebre y concentrado como el señor Zulueta.
El orador comienza refiriéndose a Marruecos. Sin embargo, se advierte que le preocupa mucho más su mano izquierda. La mano izquierda del señor Zulueta semeja la mano de un tullido: los dedos que aparecen apenas fuera de la bocamanga se engarabitan; luego reposan apenas sobre el respaldo del banco. Al fin, el señor Zulueta, molesto, con sorda irritación contra ellos, los cuelga de un bolsillo del chaleco y los deja allí todo el tiempo, ya, mientras habla.
Y habla de los arduos, de los hondos, de los graves problemas del campo, con frase que es a veces un poco trivial. El señor Zulueta no tiene una gran imaginación; cuando se decide  a adornar un concepto lo hace acudiendo al bazar El Águila de la retórica. Toma una frase hecha y se la pone a su idea. Así, dice: “luz meridiana”, “la espantosa soledad”. Una vez intenta hallar una figura retórica en una bicicleta. El señor Zulueta, que no es muy simpático por su amor a los problemas agrarios, lleva su entusiasmo por el campo a extremosa los que nosotros no podemos seguirle.
“En la ciudad –dice- se gasta mucho dinero en obras públicas; hay escuelas, vías, refinamientos. ¿Por qué no llevar esto al campo?”
Gedeón –que también pidió que por higiene se edificasen en el campo las ciudades –se solazó ante la perspectiva de una siega en tranvía y del asfaltado de un campo de arroz.
Los ministros han ido marchando uno a uno, sigilosamente. Queda tan solo el señor Sánchez Guerra, y un poco más allá, en el banco azul, el marqués del Vadillo, inmóvil, triste, con las manos cruzadas sobre el bastón, a la altura del pecho, con los ojos cerrados, en un éxtasis de melancolía infinita. Los diputados oyen en silencio al paladín denodado del agricultor. Tan solo don Jacinto Felipe Picón mariposea, levísimo, de banco en banco, escuálido, diminuto. Por un momento se posa junto al señor Wais, que tiene su bastón cogido en la misma manera que los pintores colocan la palma del martirio en manos de santos. Junto  a la fortaleza del señor Wais, Picón se empequeñece más; su calva hipócrita, su nariz larga y movible; las barbitas con que aspira a aumentar su cara minúscula, tienen un subrayado más lamentable aún. El señor Picón debe de comprenderlo y se va.
Zulueta ha condenado al partido nacional agrario; ha augurado que la salvación de la política está en ese 75 por 100 de españoles que viven del campo; ha reclamado la atención de los Gobiernos hacia las hondas y fundamentales cuestiones agrícolas.
Luego, ya expuesto su criterio, advierte que le hace falta una frase bonita para terminar; busca una, la descuelga como de una percha y la lanza:
- …para que el país pueda ir al progreso, como saltando de rama en rama.
Y se sienta. Y ya sentado, descuelga los dedos del bolsillo y se pone a escuchar al señor Amat.”

Wenceslao Fernández Flórez / Febrero de 1914

23 Marzo 2008

Poesía, Auga e Natureza

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:44 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

No fría tarde de onte despois de encender a chimenea, tal e como estaba previsto, conmemoramos en Villa Florentina o Día da Poesía e da Natureza.

día da poesía.jpg   lectura poética.jpg

Nada mellor para dar comezo a este día que recibir unha boa dose de saraiva para comprender, por contraste, o que se denomina “calor de fogar”…

saraivam.jpg A branca saraiva! 

Para levar a cabo este evento, tivo lugar un breve recital poético onde foron lidos poemas como “El Manantial”, de Federico García Lorca, un fragmento de El estudiante de Salamanca (pasando así do plano natural ao sobrenatural…), unha pastorela medieval… Este recital complementouse coa proxección dun documental producido pola Deputación de Pontevedra onde se amosa a ricaz vida que os muíños destilaron na súa época de maior actividade, sendo considerados un dos motores fundamentais da economía galega durante moitos anos.

Auga do río, auga do mar, auga das fontes, da choiva; en forma de xeo, de neve ou de vapor… En calquera caso, a auga forma parte activa da nosa vida desde moitos puntos de vista: o planeta está composto nunha grandísima parte da súa superficie por auga, sexa esta doce ou salgada, en estado líquido ou hetéreo; o noso mesmo corpo posúe entre un 65 e un 75% de auga e así os demais animais e vexetais. Non podemos, pois, deixar de ter en grande consideración este elemento de vital importancia para o noso planeta, non só porque forme parte da nosa composición, senón polo aproveitamento que del se fai como recurso natural que favorece modos de subsistencia e desenvolvemento económico no ámbito rural.

Poñemos por mostra catro historias que extraeremos do Bosque Animado: dunha banda, a auga da choiva que, no outono, serve de musa que inspira á terra para producir cogumelos nun labor de cooperación de toda a Natureza para evitar un novo Diluvio Universal; doutra banda, a auga do océano en que nadaban as baleas que o poceiro Xeraldo cabaza cando estaba embarcado no Bóreas; lembremos tamén o capítulo en que se conta a historia de Gudelia e do seu namorado facendo noite nun muíño pouco antes de Lema; e, por último, as augas do río Mero (noutro tempo realmente poboado de meros que sorteaban obstáculos no seu camiño río arriba), que é co-protagonista da historia de Trut, a fantástica troita campeona de salto nas súas augas.

Había una nube color de topo apoyada en el monte Xalo, una nube pesada y desmedida que abrumaba el horizonte. Y vino el viento del sur, afirmó los pies en el valle y se la echó a los hombros como un mozo puede cargar un saco dde trigo colocado en un poyo. Pesaba tanto que la nube que en la tierra se sentía el aliento tibio y húmedo del viento que jadeaba ráfagas. Quería llevarla hasta el mar, aún lejano; pero al pasar por Cecebre los pinos que hay en las alturas de Quintán rasgaron la cenicienta envoltura y todos los granos de agua cayeron, apretados, sucesivos, inagotables, sobre la verde y quebrada extensión del suelo.

Llovió tanto que parecía mentira que restase aire para respirar en el espacio lleno de hilos líquidos y de partículas acuosas que iban y venían, flotando, con aspecto de diminutos seres vivos, como si aquel mar tuviese también su plancton. El viento, quizá sorprendido por su fracaso o afligido por su torpeza, se había quedado quieto, quieto, tal la criada que rompió la pecera y encharcó la alfombra. Y en varios días nada se movió bajo la lluvia: ni hojas, ni pájaros, ni hombres. En los establos penumbrosos, los bueyes fumaban su propio aliento, y en el balcón techado del cura, el gato -con la cola pegada al costado izquierdo, como una espada-, sentado sobre su vientre, miraba con ojos de chino una hora y otra hora entre los barrotes pintados de azul, cómo caían tubitos de cristal desde las tejas, adormecido en romanticismo.

Entonces la tierra se puso a trabajar, según su vieja sabiduría, para no anegarse; porque a la tierra le dura aún el terror del Diluvio y por eso emana de ella no sé qué de expectación y de angustia que nos penetra imprecisamente cuando l aflagelan los chubascos. ¿Dónde meter, Señor, tanta agua? ¿Qué hacer con ella? Y primero la escondió en los sembrados esponjosos y baho la hierba de los prados, y luego hizo barro del polvo de lso caminos, y como aún caía más, todo se dedicó a ayudarla: las plantas bebieron hasta engordar; las corredoiras aviniéronse a convertirse en cauces; los arroyuelos que bajan hasta el río, olvidados entre herbazales, se dieron una prisa ruidosa en llevar y verter su hinchada corriente; cada planicei arada se hizo cartel de escudo, a barras alternadas de plata y ocre, y como escudos de metal abandonados nacieron aquí y allá charcos inmóviles. En la fraga todos trabajaron también: los musgos se ensancharon; las piedrecitas de cuarzo de los senderillos dieron toda la teirra que adhirieran y se quedaron blancas y delatadas; cada hoja cargó todas las gotas que pudo soportar y las sostuvo en lo alto, y esos enanitos de gorros de colores que son los hongos y que tienen sangre de agua porque son hijos de la lluvia, nacieron a centenares, burscos como un milagro, maliciosos y burlones; porque uno de tallo encorvado que tenía su remate plano e irregular, era evidente que caricaturizazba a la bruja de Orto que atravesaba la fraga con su viejo paraguas abierto, y otro pequeñito y de rojo casquete quería sin duda remedar a la niña del molinero que, cuando llovía, pasaba llevando una antigua y breve sombrilla encarnada de su madre. “

21 Marzo 2008

Día da Poesía e da Natureza

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:18 pm

Hoxe, día 21 de Marzo, conmemórase o Día Mundial da Poesía e da Natureza. Doutra banda, mañá, día 22, é o Día Mundial da Auga, celebración de especial relevancia se temos en conta que este non está sendo ano de choivas, o que provoca unha delicada situación para os nosos pantanos e, consecuentemente, para os nosos corpos, dado que entre o 65 e o 75% está formado polo tan preciado líquido elemento.

En Villa Florentina queremos engarzar estas tres entidades, Auga, Natureza e Poesía, na tarde do próximo sábado nunha celebración sinérxica. Así, terá lugar un pequeno recital poético en que se incluirán poemas relacionados coa paisaxe, o elemento mariño, a auga dos ríos, das fontes e dos muíños que tan importantes foron noutrora no noso entorno como base e sustento da economía local, tendo como protagonista o próximo Río Mero inmortalizado por Fernández Flórez no Bosque Animado.

Autores como Amado Carballo ou Manuel Antonio son algúns dos escollidos para esta tarde. Mais como na nosa intención está facer desta unha tarde de lecer activa e participativa, tamén nos gustaría, através da previa explicación dos diferentes métodos de composición poética, rimas e métricas, que os nosos convidados levasen a cabo a súa propia creación na medida en que a súa ousadía así llelo permita. Unha acción voluntaria e creativa coa que nos gustaría que todos sacar a alma poética que levanos en nós!

Esta experiencia poderá ser vivida mañá, sábado día 22 de marzo, na FWFF por volta das sete do serán. A entrada, coma sempre, será gratuíta.

___________________

Desde a Xanela da Fraga vese hoxe un día anubado de orballo. Un ceo gris cubre a parroquia de Cecebre suavizando as sombras diurnas. Os perfiles dos carballos recórtanse entre a frondosidade do bosque…

perfil 1.jpg   perfil 2.jpg  

As corredoiras cubertas polas follas secas dos carballos ofrecen ao paso un cruxir seco que alerta aos animais da fraga da presencia dalgún visitante extraño…

fraga pequena.jpg   DSC00103.JPG   fraga pequena 2.jpg

20 Marzo 2008

Crónica Parlamentaria de WFF (1923)

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:42 pm

El ex ministro conservador Francisco Bergamín ha publicado en El Imparcial un artículo muy razonable acerca de las responsabilidades administrativas que intenta deducir este Gobierno con limitaciones absurdas y con una evidente parcialidad.

El señor Bergamín refiere el caso de haberse acumulado en las Cámaras catorce memorias del Tribunal de Cuentas, correspondientes a otros tantos años económicos, que no fueron examinadas y aprobadas hasta hace poco tiempo. Advierte así mismo, que, en el momento oportuno, nadie produjo reclamaciones en el Congreso o en el Senado a propósito de la compra y venta de trigos por el Estado, y nadie intentó llevar a la barra a los ministros que prestaron el aval del Gobierno a las operaciones bancarias de Barcelona. Puede añadirse a esto que es extraño que se cicunscriban esas exigencias de responsabilidad a los hombres que gobernaron durante un período que se fija caprichosamente, sin justificar con claridad por qué ha de ser de cuatro años a esta parte y no de seis, o de ocho, o de diez…

El señor Bergamín tiene razón; pero… el país no puede suscribir sus palabras.

El país se encuentra mal administrado, los millones que paga no le producen ningún bien, crecen pavorosamente los gastos sin utilidad notoria; no hay nada que esté en relación con lo que cuesta: ni Ejército, ni universidades, ni comunicaciones, ni Marina… No hay más que empleados, millares de empleados, muchedumbres de empleados. Después, nada. Y más allá de la nada, el contribuyente.

El contribuyente se da cuenta exacta de que le administran mal, y hace votos diarios porque se lleve la trampa de una vez a todos los políticos que en la actualidad colaboran en el desbarajuste. Pero el contribuyente no se decide a proceder contra ellos; en primer lugar, porque esto significaría lanzarse a una revolución, y en segundo lugar, porque abriga el fundadísimo temor de que si la revolución estallase, estos mismos políticos correrían a aprovecharse de ella para perseverar en sus puestos con la chaqueta del revés, pero con las mismas conciencias que ahora les guían.

En esta situación, al pueblo no le queda más que un recurso: esperar que los políticos se devoren los unos a los otros. Por muy injusta que sea la decisión de este Gobierno, si con ella descalabra a los miembros de otro Gabinete anterior, será bien recibida. Y quedaremos relamiéndonos con la esperanza de que gracias a una no interrumpida y recíproca serie de injusticias, llegue a hacerse una justicia total.

Esta es, cínicamente expuesta, la verdad de los sentimientos populares, señor Bergamín. Cuando se intentó dilucidar lo del Annual, también se habló de injusticias, y se le quiso hacer ver al pueblo que había otros ministros más culpables que los que ocupaban el Poder en julio del 21. Pero el país comprendió que si aceptaba distingos y sutilezas, todos, los más y los menos responsables, se le escaparían entre los dedos. Y opinó: “Por lo pronto, vamos a arreglar cuentas con estos, que parecen las más seguros.”

¿Con qué derecho piden justicia aquellos que la atropellan a toda hora, los que no aitenden más que a la conveniencia o al influjo, los que llegan hasta ahcer sentir su coacción a la misma magistratura para ganar sus elecciones… o un pleito? Los políticos españoles no pueden reclamar apoyo de la opinión, tantas veces engañada y escarnecida. El señor Bergamín apela en su artículo al ejemplar caso evangélico de la mujer adúltera. Esto es, el señor Bergamín pregunta implícitamente a los políticos: “¿Quién está libre de culpa para atreverse a arrojar la primera piedra?” El pueblo piensa, como el señor Bergamín, que, en efecto, todos los políticos son culpables. Por eso mismo entenderá que la pedrada que cualquiera de ellos reciba es providencial y merecida con creces.

Si el pueblo hiciese otra cosa tendría bien ganado que se riesen de él, como se rieron de aquel hidalgo en cuya casa entraron los ladrones.

Entraron los ladrones, le ataron a un butacón y se dieron a registrar los muebles hasta que encontraron tres mil pesetas, que eran toda su fortuna. Los malhechores eran dos: uno alto y fuerte y otro menudo y tísico. Delante del hidalgo procedieron a repartirse el botín. El ladrón fuerte ofreció a su compañero un billete de mil pesetas.

- ¿Por qué mil pesetas? -preguntó el débil, disgustado por aquella falta de formalidad.

- ¿Por qué? -respondió el otro rascándose la cabeza-. Hombre, porque es lógico. Yo he sido quuien echó la puerta abajo y quien ató al señor.

- Pero yo ideé todo e plan, y fui a avisarte y estuve esperando el día en que el señor cobrase las tres mil pesetas.

- Pues no te doy un céntimo más -afirmó el fuerte.

El tísico se entregó a la gimnasia de la desesperación, mesándose el cabello, mordiéndose los puños y pateando con violencia.

- ¡Maldita sea…! -sollozaba-. ¡No puede uno fiarse de nadie! ¡Se acabó la decencia en este mundo! ¡Esto que haces conmigo es un robo, un cochino robo! ¡Ladrón, ladronazo!

- No ofendas, Teles -gruñó el otro, guardando sus billetes.

El llamado Teles cruzó sus manos sobre el pecho y se encaró con el hidalgo.

- Pero, ¿ha visto usted? -le dijo-. ¿Ha visto qué atropello? ¿Cree usted que es justo lo que está haciendo este hombre?

El hidalgo opinó dignamente:

- No, no es justo. Usted tiene derecho a mil quinientas pesetas.

El ladrón fuerte le hizo un ademán irrespetuoso.

- Ya que usted es, por lo que veo, un mal educado -rugió el caballero-, le diré más, le diré con franqueza que a este corresponden las dos mil pesetas, porque fue quien concibió y estudió el robo, mientras que usted solo actuó de auxiliar.

- ¡Naturalmente! -exclamó el tísico.

- Apúntese usted quince -recomendó con una calma insultante el hombrachón-. Yo no suelto ni una peseta.

- Pues un abuso. ¡Ya me lo iba usted a hacer a mí! -barbotó, noblemente indignado, el caballero.

Entonces el ladrón débil cortó con su navaja las ligaduras que retenían al robado.

- ¡Vamos con él, don Manolo, que somos dos!

Y entre los dos le tundieron. En verdad, fue el hidalgo solo; le pegó con una silla en la cabeza y el mocetón, que había cogido un cuchillo de plata para defenderse, puso los ojos en blanco, se tambaleó, guardó el cuchillo y se desplomó sin alientos.

- Es un canalla -comentó el llamado Teles-. Muchas gracias, don Manolo; no sabe ustedc lo obligado que le quedo.

- No hay de qué. Es que no puedo presenciar una injusticia.

- Sí, señor, sí -alabó el hombrecillo, quitándole los billetes a su colega-. En eso se conoce que es usted un verdadero hidalgo. Dios se lo pague. bueno, ¿y no se dejará atar otra vez ahora que hemos fallado el pleito?

- Ate usted -concedió el caballero.

- Pues… con permiso. ¡Caramba! No me había fijado en el alfiler de su corbata. Me lo voy a llevar como recuerdo de su acción generosa. No todos los días encuentra uno personas tan decentes. ¡Vaya, hasta otra vez, don Manolo!

- Hasta otra vez. ¡Oiga!

El ladrón se detuvo junto a la puerta.

- ¿Qué?

- Cuide esa tos. No me gusta nada.

- Ni a mí tampoco, se lo aseguro. Me tiene muy preocupado. ¡Con Dios, don Manuel! ¡Qué hombre más justo!

Se enjugó una lágrima y se fue.

Nadie alabó la hermosa conducta del hidalgo; lejos de esto se rieron de él y le reprocharon no haber aprovechado la ocasión de desembarazarse del débil después de haber inutilizado al fuerte.

No presntamos este caso como una comparación exacta, porque en el pleito político no se trata de robos, sino de negligencias y de complacencias; de mala administración, en fin. Pero sirve para aclarar la filosofía del pueblo. Si el partido conservador y el liberal andan a la greña y nosotros, en vez de dejar que se castiguen, atendemos sus alegatos de razón egoísta, terminaremos por quedar en una situación parecida a la del hidalgo de nuestra historia.

Así, aun reconociendo que el artículo del señor Bergamín contiene muchas verdades, nos decidimos a azuzar a los de la acera de enfrente:

- ¡Ánimo, señores! ¡Duro con ellos!

Cuando los conservadores ejerzan represalias, prometemos animarles lo mismo.”

18 de marzo de 1923

18 Marzo 2008

Cando chega a Semana Santa…

Arquivado en: Eventos — magago @ 9:24 pm

… todo o mundo que quere (e pode) fuxe do seu hábitat en busca da novidade forénea considerando que o sosego e o ansiado relax despois da dura vida laboral han de acharse lonxe, lonxe, moi lonxe… a miles de kilómetros de distancia onde nada lles lembre a súa rutinaria vida cotiá. E as masas aborregadas cargan os seus autos de bártulos e saen ás estradas co afán de quen quere manifestar a súa fe ata o paroxismo nesta semana de devoción e abstinencia.

Tomamos este asunto moi en serio. Non podemos permitirnos a ironía nin pensar no frívolo espectáculo. Este país tan laico celebra as festas relixiosas cun fervor tan místico nunha transmigración tan apocalíptica que impón e asusta ao tempo que recubre cunha fresca pátina de bronceado os corpos dos fieis.

Conceptos como benestar e descanso perderon o seu antigo significado para converterse en prisioneiros do cronómetro sendo inmediatamente asociados á velocidade dos coches. Velaquí unha mostra máis da viva riqueza das linguas que van modificando significados a medida que os tempos avanzan.

Mais o que nós queríamos reproducir aquí hoxe é un fragmento do Bosque Animado, concretamente o correspondente ao capítulo en que aparece o Home da Tese para falar a través da boca do Coello Fraco expoñendo as túas teorías sobre a vida no campo e a vida na cidade. Velaquí unha mostra do que mudan os tempos. Se antes era un privilexio poder marchar do campo á cidade, agora o privilexio é daquel que, aínda tendo que traballar na cidade, ten unha casa no campo. É dicir, un chalet adosado… que ven sendo como un biotopo dentro do campo que, a cada paso, víctima da invasión constructora, deixa de ser campo para non ser nada.

“En verdad os digo que no hay alimaña del monte más digna de compasión que los hombres de la ciudad. La ciudad tiene la inquietud ansiosa de un eterno acecho, en el que cada uno es pieza y es cazador. La ciudad es un ruido incesante: prisa, tumulto, voracidad, enloquecimiento. El caudal humano en las calles es como el tropel de animales que huyen de un bosque incendiado. El aire está podrido; el sol, enfermo; el agua, envenenada. Los pájaros tienen cárcel; las flores también. Unos arbolillos anémicos salen en sus tiestos a las aceras, como paralíticos en sus coches de mano, y se retiran antes de medianoche. Es una existencia de pesadilla. La ciudad es un corral de hombres. Y algunos hombres huyen -como yo he huido- de ese corral, aunque por poco tiempo. Sienten como nosotros la necesidad de reintegrarse a la tierra madre, tan bella; de huir de lo artificioso, de respirar el aire ancho y libre de las cumbres; de correr por el bosque o entre los picachos; de beber de bruces el agua del regato, tan fresca y limpia, que llena el alma de emoción, como si bebiésemos, de una vena de la Tierra, sangre del puro y generoso corazón de la Tierra. Gozan, como nosotros gozamos, este sencillo e insuperable sentimiento de la Naturaleza no adulterada…”

Non todos os homes, mais algúns aínda sinten esta nobre ansia. Outros hai, pola contra, que se veñen a vivir ao medio do bosque buscando harmonía natural, constrúen as súas casas en bucólicos espazos rodeados de encantadores carballos e, pouco tempo despois, temerosos de que a Natureza os confunda, pretenden que os veciños labregos propietarios dos montes colindantes talen as súas árbores, centenarias ou non, para que non lles caían as pólas riba das súas cabezas. Ás veces escápasenos o modo de funcionamento do entendemento humano…

________________________

Precisamente, se hai un lugar que ofrece unha imaxe de sosego e de repouso, que nos achega á terra, ao lugar de onde saímos e do que vivimos porque nos dá o alimento é… a horta! 

Velaquí van, pois, unhas imaxes da riqueza dunha horta da nosa parroquia nesta vital época de esplendor que é a primavera… E que os máis pequenos o vexan!

Aquí presentamos o repolo, delicado elemento propio do cocido, prato típico galego onde se manifestan as máis polivalentes cualidades da carne de porco.

a horta con repolos.jpg   repolo amarelo.jpg   repolo xigante.jpg   a flor do repolo.jpg   repolos!.jpg  

Na seguinte secuencia, amosamos  a flor e a planta do tirabeque, semellante ao chícharo no que á planta se refire. Mais, ollo! se do chícharo comemos o boliña, do tirabeque comemos a vaina.

a flor do tirabeque.jpg   tirabeques.jpg

E este que aquí se ve é… o faballón! Que podemos dicir do faballón? Que o fai entrar a un en combustión?… E, porén, que fermosa combinación de cor para o estampado dun vestido ten a súa flor… o faballón…

o faballón 2.jpg  o faballón.jpg

17 Marzo 2008

Historias de rapaces baixo o son dos violíns

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:29 pm

En la tarde del sábado, a eso de las 18.00h, hemos recibido en la Fundación la visita del Alcalde de Cambre, D. Antonio Varela Saavedra, que fue recibido por el Director de la Fundación, D. Antonio Montero. Ambos pasaron revista a las necesidades de la Fundación para los ejercicios 2008-2009, dándole el director cuenta de  las actividades previstas y de las gestiones a realizar para lograr los objetivos que a continuación se enumeran: 1. Adquisición de la Fraga de Cecebre. 2. Construcción de un pequeño auditorio encima de la Piscina. 3. Recuperación de la jardinería externa y del área de aparcamiento delante de la Fundación. 4. Adquisición de un monte anexo a la Fundación en convenio entre administraciones y la propia fundación. 5. Poner en marcha la IIª Romería das Letras Galegas. 6. Participación en el acto que se va a celebrar en Madrid a propuesta de la FWFF a la FAPE y al ayuntamiento de Madrid, con fecha 29 de Abril.
El Alcalde ha hecho saber al Director la buena acogida que está teniendo la Fundación a través del trabajo de desarrollo cultural de la zona.
A las siete de la tarde llegó a la Fundación el escritor D. Estanislao Fernández de la Cigoña, escritor invitado a la presentación de su primer libro de Historias de Rapaces.

Copia de 15-marzo-08 001.jpg   Copia de 15-marzo-08 010.jpg   Copia de 15-marzo-08 014.jpg

Se trata de un libro basado en vivencias de dos adolescentes en una de nuestras aldeas de Galicia. Tiene tema, tiene vibración y mensaje conservacionista para nuestra juventud, habla de vivencias inolvidables para muchos de nosotros y por lo tanto cerca en la memoria, pero el mérito está precisamente en contarlas en dejarlas escritas porque son espacios que ya es dificíl de recuperar y reproducir. Hechas las oportunas presentaciones al alcalde de Cambre, se inicia un distendido coloquio que tendrá ocasión de continuar en la presentación del acto al que acuden numerosos invitados entre los que se encuentra la concejala de Cultura, Dna. Arita Prado Arcay, atraídos por el programa y la presencia de las concertistas Natalia Soltan (violín) y Ilona Soltan (viola) con el dúo Lestro Armónico, interpretando con gran virtuosismo piezas del compositor Mazas, de Mozart, de Haendel y, finalmente, “Os teus ollos”, del maestro Chané, con arreglos de Natalia Soltan.

 Copia de 15-marzo-08 019.jpg   Copia de 15-marzo-08 016.jpg

Esta combinación de instrumentos no es muy usual, tal y como la propia Natalia Soltan explicó antes del inicio del concierto de un modo muy didáctico. Tenemos que resaltar que para la Fundación ha sido un privilegio ser el espacio en el que se presentra este dúo por vez primera y es usada la viola que acaba de ser incorporada por Ilona a su instrumentación procedente del mercado italiano.
El Alcalde cerró el acto con unas palabras de agradecimiento a Estanislao y a las concertistas.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress