Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Maio 2008

Erre que erre…

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:57 pm

Fue nuestro propósito en la crónica del jueves no quedarnos en donde quedamos y continuar con el comentario de la novela política Los trabajos del detective Ring. Y en eso estamos. Pero antes de entrar en materia es preciso hacer unha breve introducción al tema.
La Historia se repite, invariablemente, y cuando, orgullosos, creemos haber dado con una solución definitiva para un problema, un buen día, de repente, nos damos cuenta de ya alguien la había propuesto antes. Pasa el tiempo, volvemos a dar con otra solución novedosa para un nuevo problema, nos envanecemos y ¡tate!, resulta que ya alguien la había pensado antes… Y nos quedamos chascados, con un palmo de narices… Pero no es que un individuo en sí mismo tropiece dos veces en la misma piedra. La cosa va más allá: es la propia Humanidad entera, colectivamente, la que va dando tumbos de roca en roca como una cabra loca… Con todo eso, la Tierra sigue girando de modo estable, por lo visto, y no parece que desde fuera se perciban mucho los golpes que vamos dando aquí encima, sobre el manto terrestre, contra las piedras. Sin embargo, si desde una posición intergaláctica fuésemos acercándonos lentamente hacia nuestro querido planeta y, más puntualmente -pero al azar, eh!- fuésemos estrechando el círculo de nuestro interés llegando a centrarnos en una porción de tierra bautizada con el sacrosanto nombre de España, daríamos de bruces con un claro ejemplo de lo que es no aprender del pasado, de non querer ver más allá de lo que es mester para determinados intereses particulares, que esos particulares pretenden convertir en un “asunto de estado” y, en definitiva, de como ir dando golpes de cabeza, una y otra vez, contra el mismo pedrusco que, por alguna extraña razón, se empeña en no moverse del sitio… Una de esas cosiñas es la llamada “memoria histórica”. ¡Mal nombre! Si, señor, mal nombre. Porque tal y como se están pretendiendo recuperar las lembranzas del pasado deberíamos hablar más bien de “memoria histórica de la inquina”… Lo que queremos decir con esto es que, lejos de intentar corregir los posibles errores con los que vamos recosiendo el devenir de la Historia desde el momento presente, mirando atrás, lo que se está consiguiendo es despertar nuevamente las rivalidades del pasado, rivalidades que se vienen a sumar a las rivalidades de reciente creación.
Por ejemplo, y aquí es a donde queríamos llegar, una cuestión que está muy de moda en la actualidad es la que podríamos denominar “la tendencia separatista pseudonacionalista” de alguno de los pitorros de ese botijo gigante que, en palabras de Esmeralda Clamores, es España. Así, lo que queda patente es que en esta tan cantada España nuestra hai (perdón, hay -que se nos coló un nacionalismo-) un claro problema de tuzarismo, una insistencia recalcitrante por no dar el brazo a torcer. ¿Es por honor? ¿Es por dinero? Ah! Túzaro -lo hemos comprobado- no aparece en el diccionario de la RAE, pero es vocablo muy gallego que viene a definir a aquella persona a la que es imposible apear de la burra. Habrá que proponer la incorporación de esta sonora palabra en el mentado dicicionario para enriquecimiento del español.
El caso es que leyendo Los trabajos del detective Ring comprobamos, en el episodio final, como aparece descrito el caso de la curiosa relación entre Cataluña y España (del gallego también hemos hablado aquí en anteriores comentarios: recuerden “La teoría del gallego”).
Y, nada chico, cada uno a lo suyo: ¡y erre que erre!

30 Maio 2008

Tardes de lecer na FWFF

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 11:57 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Faladando de cine…  

Mañá, sábado día 31 de Maio, terá lugar en Villa Florentina unha nova sesión de tertulia cinematográfica dedicada, neste caso, ao cine de temática galega tratada por non galegos. Algúns directores de cine sudamericanos levaron á pantalla en moitos casos estas cuestións sobre as que queremos tertuliar cos nosos visitantes mañá, por volta das sete do serán na FWFF.

Doutra banda, o vindeiro mes de xuño preséntase tal e como sigue:  

XUÑO EN VILLA FLORENTINA

fachada pr3.jpg

Domingo 1: Té con Historias. Faladoiro dominical dedicado a Eugenio Carré Aldao. A partir das SEIS da tarde.

Luns 23: Celebración da Noite de San Xoán.

Sábado 7: Actuación da Coral de Cecebre. A partir das SETE do serán.

Sábado 14: A Caixa dos Contos Favoritos. As Fadas, conto infantil dedicado aos máis pequenos. A partir das SETE do serán.

Domingo 15: Club de Lectura: Lendo con WFF e os seus contemporáneos. Continuamos coa novela Oliver Twist, de Charles Dickens. A partir das SEIS da tarde.

Sábado 21: Contacontos para adultos:estará con nós Alexandro Carro. A partir das SETE do serán.

Sábado 28: Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier. A partir das SETE do serán.

29 Maio 2008

Los presupuestos y el país: un problema de candente actualidad

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 12:32 pm

Escoitamos na radio noticias desesperantes. Dise por aí que a inflación está, a día de hoxe, máis inflada que nunca. Isto, ata onde nós podemos comprender, é malo. É dicir, non é bo. ¿Como sair do paso? ¿Como superar este trance ante a “opinión pública”? O mellor para o Goberno, nestes casos, sempre é apelar á sinceridade e confesar: “Pois así é, benqueridos cidadáns: teño que recoñecelo. O país vai mal… Mea culpa!” E o cidadán, ante esta sincera confesión, non terá máis remedio que dicir: “Ben. Este Goberno é quen de recoñecer o seu fallo. Cando menos hai arrepentimento nas súas palabras. Aínda hai esperanza!”

Mais esta teoría non é nova. Talvez non esté moi en uso en favor do disimulo. Lembremos o que acontencía en 1921…

LOS PRESUPUESTOS Y EL PAÍS

“Entre las muchas sesiones patrióticas de que dispone el Parlamento español, una de ellas es la de los presupuestos generales. El patriotismo en este caso consiste en decir francamente lo que debe el Estado. Llega el ministro de Hacienda y habla así:

- Señores, yo podía engañar al país y a ustedes, asegurando que nuestra situación económica es llevadera. ¿Es verda que podía hacerlo si me diese la gana?

Rumores en los escaños:

- ¡Sí!

- Bueno, pues no quiero hacer tal cosa. Voy a contaros toda la verdad.

Nuevos rumores:

- ¡Oh, oh! ¡Es extraordinario!

- Y la verdad es que tenemos un déficit de tantos millones, y que se ha administrado mal, y que es muy difícil corregir la situación creada.

Y el ministro expone ante el país, en la solemnidad de una sesión parlamentaria, los yerros de sus antecesores y la precaria condición del Erario público.

El país y sus representantes convienen en que la actitud del ministro es altamente patriótica. Inmediatamente, las Cortes y el ministro pasan a buscar la solución del problema, que encuentra sin grandes esfuerzos y que se reduce a esta sencilla proposición: “Aumentar los ingresos y castigar los gastos.”

La nación, tras de meditar acerca de esta idea, la estima plausible y no abriga la menor duda respecto de su eficacia.

Pero los presupuestos que después aprueban las Cortes -en el caso de que logren aprobar algunos- aumentan todavía más el déficit. Lo cual favorece la ocurrencia de unas nuevas declaraciones patrióticas y una nueva sesión patriótica en la subsiguiente legislación. Y así hasta el infinito.

Este procedimiento, casi nuevo en política económica, es viejo ya en la vida privada. El tipo del deudor que se acusa a sí mismo es tan frecuente, que raya en lo vulgar. Su sistema es salir al encuentro del acreedor esquilmado y hablar antes de oír reproche alguno.

- Conste que no me olvido de que le debo a usted esas pesetas.

El acreedor iba a reclamárselas, pero se cree en la obligación de decir:

- No se apure usted. No vale la pena.

- ¿No vale la pena? -protesta el deudor-. Le suplico a ustede que no repita esas palabras. La mayor, la única preocupación de mi vida es ese pagaré que usted conserva. ¡Qué terrible vergüenza no poder pagarle, no poderle dar desde hace dos años ni un sólo céntimo a cuenta! Soy un desgraciado. Nací así: manirroto, jugador, informal… ¿Por qué no me ahogaron antes que tuviese uso de razón?

- Sosiéguese usted, amigo mío -suplica el acreedor, conmovido.

- No. Es necesario que me acuse a mí mismo. Yo no quiero engañarle a usted. Yo soy, en el fondo, un hombre honrado.

Y estalla en sollozos. El acreedor piensa, emocionado, ante aquella figuración:

- ¡Infeliz! Se ve que aún tiene decoro.

Y no puede negarse a prestar mil pesetas más que su deudor le pide. Su crisis de honradez le permite volver a hablar.”

W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

3 de marzo de 1921 - 87 anos atrás

Mañá continuaremos a falar das vivencias do Detective Ring…

28 Maio 2008

Los trabajos del detective Ring… II

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:08 pm

Al detective de la policía Mr. Charles Ring, le es encomendada una importante misión por parte de sus superiores del Ministerio de Estado inglés y la Inteligence Service. Sus múltiples cualidades y su gran capacidad para el desenvolvimiento de la actividad investigadora lo convierten en el detective favorito de sus superiores para la resolución de los más intricados casos. Es, en cierto modo, el antecedente directo del mismísimo James Bond, con la ventaja de que Mr. Ring sabe hablar perfectamente todas las lenguas conocidas, desde el andorrano, pasando por todos los dialectos de los diferentes idiomas penisulares (caló, vasco, dialecto de los canteros de Pontevedra, etc.). En fin, el detective Ring es un hombre preparado para enfrentarse a las más peliagudas misiones.

La que le conduce a España en los últimos días de abril del año 1934 tiene que ver, directamente, con una cuestión de índole lingüística. El Excelentísimo Señor Ministro de Relaciones Extranjeras solicita sus servicios ante la sospecha de que un grupo de personajes misteriosos están en Londres conspirando contra un importante Estado europeo. ¿Cuál es su identidad? ¿Cuáles sus propósitos? Estas son las incógnitas que el sagaz detective tendrá que desentrañar. Tras una primera incursión en una sospechosa casa del West End, identifica a los personajes y se entera de sus motivos e intenciones. No se trata de un complot de turbios objetivos políticos. No: se trata de una cuestión puramente filológica. Un grupo de profesores de español en distintos países europeos se ha reunido para sabotear al señor Alcalá Zamora, obstinado en incluir en el diccionario, cada jueves, en las sesiones de la Academia, diez nuevas palabras que dichos profesores han de aprender para estar al día en la materia objeto de su estudio. Difícil es encontrar ya más espacio en sus cavidades cerebrales, en sus almacenes de la memoria para soportar el incremento de vocablos con tan acelerado ritmo. El profesor Muller, de Munich, hace tiempo que sucumbió. La situación se hace insoportable para los demás. Es necesaria una intervención violenta dado que las peticiones formales no son atendidas por el señor Alcalá Zamora. El extraño grupo de profesores se prepara para dar el golpe. El detective Ring, para impedirlo.

Así es como Mr. Charles Ring viaja a España siguiendo a los profesores Hartmann y Smith. Esto le permite conocer de cerca las peculiaridades de nuestro país, enviando periódicamente singulares comunicados informativos a su superior. Cada uno de esos comunicados se convierte en un capítulo del relato en el que Ring ofrece una visión pintoresca de la vida política y de la inefable realidad social española. Desvelar el final, sería cruel y por ello dejamos aquí la explicación.

Sin embargo, resulta curiosa esta circunstancia, pues algo está pasando con el gallego en los últimos tiempos. He aquí una muestra de como la influencia política en materia lingüística trastoca, no sólo a algunos profesores, sino a ciudadanos en general provocando un claro rechazo de la lengua que se pretende renovar e imponer.  

27 Maio 2008

Los trabajos del detective Ring

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:00 pm

Los trabajos del detective Ring 

NOTA DEL EDITOR

“Esta obrita que hoy ofrecemos al público es la primera de una serie que irá desenvolviéndose con exacta periodicidad. Cada dos meses, la pluma de Wenceslao Fernández Flórez glosará de idéntica manera los acontecimientos más importantes de ese período, breve en el tiempo, pero que la agitación nacional no deja transcurrir -de varios años a la fecha- sin episodios saturados de emoción e interés.

El escritor que hace buscar con avidez a un inmenso público los comentarios políticos que titula Acotaciones de un oyente, pondrá en las páginas de LA NOVELA POLÍTICA la misma ironía intencionada, el mismo trascendental humor que tanto éxito alcanzan en aquellas crónicas. Bajo sus deformaciones existirá la verdad y, envueltos en la fantasía del novelador, detalles verídicos y poco divulgados. Aun lo que visiblemente pertenezca al campo de la invención, estará ligado a la realidad por los lazos de la caricatura.

Confiamos en que este modo, en el que se funde plenamente el periodista con el autor de novelas, será, por lo mismo que responde y coincide con la psicología del momento actual, bien recibido por el público.”

EDITORIAL PUEYO

———————- LOS TRABAJOS DEL DETECTIVE RING ———————- 

“La verdad de la crisis de abril y de todos los acontecimientos de estos últimos dos meses no estuvo divulgada hasta este momento. Pocas personas son las que la conocen en España, y aun esas pocas sólo pueden dar referencias de episodios parciales. Nuestras revelaciones impresionarán a la gente que apenas ve la realidad al través de los periódicos deficientemente informados o que la someten a deformaciones que aconsejan sus intereses políticos. Estas páginas componen -puede afirmarse- el primer documento verídico que se hace imprimir a propósito de tan interesante cuestión.”

———–

Así comeza a novela Los trabajos del detective Ring, publicada no ano 1934, obra que ten entre as súas cualidades a denuncia da pobre vida política do país tal e como se desenvolveu durante os días da República, unha utopía que non chegou a facerse realidade porque as cualidades humanas dos gobernantes non deron de si outra cousa que non fose miseria. Nada que ver, por suposto, co que acontece agora. Nos tempos actuais a integridade dos nosos dirixentes políticos é tal que se escapa á compresión dos electores. A a lealdade cara os respectivos partidos e cara o cidadán son boa mostra da integridade e nobreza que engrandece os rítimicos movementos políticos do noso país, envoltos nunha harmonía tan só alterada polo chío dalgún que outro corvo malpensante. A frescura dos discursos, a transparencia das intencións, o fervor co que defenden os intereses do pobo e, en fin, todas as altas cualidades que amosan son acicates que se impoñen gloriosamente sobre os cicadáns facéndolles ver canta é a grandeza de España. Porque os cidadáns son felices: o menos avispado pode darse conta cando sae da súa casa e observa ao ser redor. Nas rúas, nos supermercados, nos colexios e nas galescolas, en calquera posto de traballo, nos atascos de tráfico… en fin!

Demos as gracias a Quen Corresponda por ter feito que todo aquilo que Fernández Flórez narraba nas súas crónicas e retrataba nas súas novelas sexa só un mal pesadelo no doce soño en que vive aletargado este país.  

25 Maio 2008

Adolfo Lizón

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:58 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF

Na tarde do pasado sábado tivo lugar en Villa Florentina unha nova cita didáctica coa Bibioteca de Wenceslao. David Meier, licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña, levou a cabo unha interesante exposición sobre a vida e obra do descoñecido escritor e xornalista, nacido en Orihuela no ano 1919, Adolfo Lizón.

david meier.jpg

David Meier nun momento da charla.

Do citado prosista atopamos na Biblioteca de Fernández Flórez, en Cecebre, a obra Gente de letras: Cuentos de la mala uva, publicada no ano 1944 pola imprenta de Galo Sáez, en Madrid, con deseños de Eduardo Vicente. Neste conxunto de relatos, o autor fai uso dun sentido do humor realmente ácido, ás veces cruel, segundo David Meier, para describir certo tipo de figuras pseudo-intelectuais da época obsesionadas, fundamentalmente, coa búsqueda dun éxito que satisfaga a súa vaidade persoal. Na solapa do libro, en relación co contido, podemos ler: “Por tanto, es (este) un libro para minorías impracticable para el lector corriente.”

cuentos de la mala uva.jpg

Esta sesión literaria completouse coa lectura dramatizada dun interesante fragmento da obra que aparece escrito en forma teatral. Tal e como o propio conferenciante explicou, non foi doado obter información sobre Lizón, pois a súa obra non é moita e os estudos e referencias realizados en base á súa persoa, nulos ou moi escasos. Así, tendo en conta estas premisas, David Meier amosou os rasgos fundamentais do autor de Historia de una sonrisa que, segundo podemos observar, rematou a súa carreira literaria coa obra Disco rojo: poesías, no ano 1960.

24 Maio 2008

Sesión Literaria en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:27 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Sesión Literaria

fachada pr2.jpg

Na tarde do sábado 24 de Maio terá lugar en Villa Florentina unha nova sesión literaria conducida polo filólogo David Meier que, despois da conveniente revisión da biblioteca de WFF, dará a coñecer a figura do escritor e xornalista Adolfo Lizón.
Deste escritor podemos achar na Biblioteca de Fernández Flórez o libro Cuentos de la mala uva, obra que nos dá pé a ofrecer hoxe unha aproximación á figura desta descoñecida personaxe das nosas letras.
Unha lectura dramatizada complementará esta sesión literaria sabatina.
Será, coma sempre, por volta das sete do serán.

23 Maio 2008

Literatura política

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 1:03 am

WFF.jpg 

“Si yo fuese director de un diario, les diría a los colaboradores especializados en artículos políticos:

- Mientras las circunstancias no cambien, no escriban ustedes más crónicas. Estudien, observen, anoten, por si algún día es útil comentar la actualidad de hoy. Pero no escriban. Es perfectamente extemporáneo. Por ahora no necesito más que información, toda la información poisible: noticias, hechos. Porque la literatura política está “desbordada”. No tiene sabor, ni color, ni olor, al lado de la fuerte rudeza de los acontecimientos. La censura hace imposible dar a los artículos el tono que necesitarían los momentos que vivimos. Y lo que queda, esas lamentaciones que hacen de cada uno de ustedes un Jeremías, no sirve de nada. No hay nadie que no esté hoy profundamente preocupado por la poítica y, sin embargo, no hay nadie que sienta la necesidad de leer lucubraciones políticas. Por lo mismo que cuando se ataca o se defiende una trinchera, ningún soldado abre un libro de asuntos militares, por luminoso que ese libro sea. Estamos más allá de toda teoría: estamos en plena acción. No es que la labor de ustedes no sea útil, pero ya no es oportuna. Los ingenieros son incapaces de construir diques en el instante en que sobreviene una riada. Los hacen antes o después del aluvión; pero si se dedicasen a poner piedrecitas y argamasa entre los irritados remolinos, perderían el material y el tiempo. ¿Qué pueden ustedes decir? Hay estas posibles variedades de artículos políticos.

La que se dedica a examinar los pasados errores, cuasa de los males presentes. Importa a muy pocos. Irrita a muchos. No resuelve ninguno de los problemas apremiantes.

La que puede condensarse en esta expresión dirigida a los adversarios: “¡Hombre, parece mentira que nos tenga en consideración tan escasa!” Sólo provoca burlas.

La que exhorta a “poner los ojos en el bien de la patria” y a “proceder con toda serenidad, etc”. Tópicos perdidos.

La que aspira a señalar los riesgos en que este camino desemboca. No puede publicarse.

¿Qué queda? No es tiempo de ironizar, ni de dogmatizar, ni de discernir. Menos que nada, de ironizar, porque cada ocasión requiere su tono, y el de ésta es hosco. Se ha abierto para la ironía la cárcel de un paréntesis que no podemos todavía saber cuándo se cerrará. De escribir artículos, habría que buscarles una nueva forma. Desde luego, un sintetismo extraordinario. La idea escueta y monda. Cinco o seis líneas en letra negrita. Nada más. Frases cortadas. Hay que tener en cuenta esta novedad: en España, los artículos obran como la gota de agua sobre la piedra. Cayendo un día y otro y otro sobre el mismo tema y sobre la endurecida atención de la gente. Pero ahora todo se ha hecho urgente, inaplazable, imperioso. La vida corre más que la pluma. Los comentaristas sobran. Hacen falta ciudadanos de acción, y cerca de ellos, los reporteros que cuenten lo que hacen. No sé si se han fijado ustedes en un detalle: los hombres de este Gobierno han suprimido las bagatelas de los diálogos que los ministros de todos los gabinetes sostenían  con los periodistas a la entrada o a la salida de los consejos. Laconismos muy plausibles y muy en razón. Lástima que no hayan dicho ya lo que piensan acerca de cuestiones muy serias; pero, al menos, hacen bien en no dejar caer de sus labios frases frívolas. Pues bien, las divagaciones literarias sobre la política de nuestros días son también frivolidad, y hay que suprimirlas. Pueden ustedes comenzar sus vacaciones hasta nuevo aviso.

Esto diría yo si dirigiese un periódico. Pero como, en todo caso, me dirijo a mí mismo, me doy  por enterado de mi deber y ensayaré la difícil empresa de averiguar si hay en el mundo en que vivimos otros temas distintos de los que la apasionante política sugiere.”

W. Fernández Flórez

2 de abril de 1936

20 Maio 2008

Así foi a Romaría das Letras Galegas en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:26 am

2ª ROMARÍA DAS LETRAS GALEGAS NA FWFF
17 de Maio 2008

fachada pr1.jpg

As letras Galegas tiveron un agasallo especial na FWFF o pasado sábado día 17 de Maio.
A xornada comenzou cuns raios de sol que deron motivos de ledicia aos organizadores, aínda que eles tiveran a previsión de dispor dunha carpa nos xardíns. Os preparativos destes actos levan consigo un grande aparato de loxística: así, hai que comprobar que non se esquece nada, que o protocolo establecido se vai cumplindo.
A iso das dez e media chegaron os amigos Xurxo e Carmen, integrandes da compañía Títeres Cachirulo acompañados polos seus títeres, protagonistas da obra que hora e media despois sería representada. Indícaselles o lugar máis axeitado para instalar o seu teatro, sendo ubicadas canda eles as cadeiras para os nenos, dispostas en semicírculo. Ás once menos vinte chegaron Román e a súa muller, propietarios da librería de Betanzos, instalándose baixo a carpa nun lugar axeitado e comenzan a colocar libros cos nenos ao seu redor querendo mercar algún deles, que lle enchía o ollo especialmente. Un neno dilles: “Pero como non avisástedes de que se ían poder mercar libros? Agora non temos cartos!!”

librería.jpg

 

Pasadas as once comezaron a chegar os primeiros nenos acompañados dos seus pais. Pouco a pouco foron chegando os convidados a fundación. Por parte do Concello de Bergondo, e representando á parroquia de Guísamo, achegouse o industrial Paco Fariña quen trouxo os seus flamantes coches de época; pouco despois foi Arita Prado quen fixo acto de presencia, así como as concelleiras María Beatriz Ramos Padín e Carmen Tato Lago, e os convidados da Asociación da Prensa da Coruña, membros da directiva, disculpando a súa ausencia o Presidente por motivos familiares. Entretanto, os titiriteiros preparaban o escenario para a representación da obra O Libro da Selva, de Kipling. Da versión feita en deseños animados foi WFF o seu primeiro traductor do inglés para o castelán, o que quere decir que o Wenceslao era un home que entendía este idioma e que o practicaba).

títeres cachirulo 4.jpg   títeres cachirulo 3.jpg   títeres cachirulo 1.jpg

Certamente, aos rapaces moito lles gustou a representación. Era xa perto da unha do mediodía cando rematou a actuación e os rapaces tiveron a oportunidade de familiarizarse cos artistas títeres e tocalos e acariñalos. Agradecemos a Xurxo e a Carmen a súa dispoñibilidade e o seu esforzo para que a obra tivera presentación nun día tan comprometido como o Día das Letras Galegas, pois de Cecebre saían dirección Salvaterra do Miño.
O escenario e o patio de butacas estiveron garantizados. Despois de avisar pola megafonía de que íamos a saír para facer a ofrenda floral no monolito dedicado a Fernández Flórez en homenaxe feita nos anos 50. Á unha e cuarto formouse un cortexo encabezado polo grupo Millo Verde e o por grupo de nenos portadores da ofrenda floral, así como polos ilustres convidados seguidos de numerosos pais e veciños que se foron incorporando á marcha pouco a pouco.

pasarrúas 1.jpg   ofrenda floral.jpg   ofrenda 3.jpg   ofrenda 4.jpg

Chegamos despois de facer un pasarrúas subindo desde a Fundación, sendo o grupo de gaitas Millo Verde a cabeza desta expedición. Diante do monolito foron ditas unhas palabras por Antonio Montero, director da Fundación, acompañado polas diversas personalidades do Concello de Cambre alí presentes. O Director da FWFF tivo unhas palabras de lembranza para Xosé María Álvarez Blázquez, escritor homenaxeado este ano nesta xornada. Integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, leron unha pequena selección de poemas de Álvarez Blázquez.
Unha vez de volta en Villa Florentina, as familias presentes foron buscando acomodo debaixo da carpa para xantar, aínda que tamén houbo quen preferíu sentar riba da herba.

xantar campestre.jpg 

Despois do xantar, o Director da FWFF fixo entrega dun agasallo á Concelleira de Cultura. Consistíu nun bonsai coidado e preparado por Manuel. Entre os convidados a este evento, estaban membros da Asociación da Prensa da Coruña. Viñeron Cristóbal Atienza, secretario da APC, a quen acompañaban, entre outros, Gloria Ferreiro, xornalista e actriz, quen visitaba por vez primeira a casa-museo de WFF. Recibíu por parte de Antonio Montero un especial agasallo que consistíu nun exemplar da edición do Bosque Animado feita pola Fundación Wellington.

entrega 1.jpg   APC 2.jpg

Xa por volta das cinco da tarde houbo xogos para nenos e para adultos.

a roda.jpg
tiro da corda 3.jpg   tiro da corda 2.jpg

Así, tivo lugar un campeonato de carreiras de sacos que nos permitíu descubrir entre os nosos convidados grandes saltadores; tamén se practicou o tiro da corda, xogo que requiere tento e tino. A continuación, os nenos participaron na elaboración dun MAIO, simbólico elemento que representa o renacer da vida no tempo da primavera.

O Maio.jpg

Pouco antes das sete da tarde comezaron a chegar os compoñentes da Banda  da Escola de Música Sementeira, que dispuxeron nun dicir ai o seu espazo para ofrecer ante unha multitude un fermoso concerto. 

Pouco antes das sete da tarde comezaron a chegar os compoñentes da Banda  da Escola de Música Sementeira, que dispuxeron nun dicir ai o seu espazo para ofrecer ante unha multitude un fermoso concerto. 

sementeira 4.jpg

sementeira 3.jpg   lectura álvarez blázquez1.jpg

sementeira 1.jpg

Antes do remate, integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, deron lectura a un conto de Álvarez Blázquez titulado “A Gavilla”, pertencente a A pega rabilonga e moi oportuno se temos en conta que neste ano estase a celebrar o Bicentenario da Guerra do Francés.

A pega rabilonga1.JPG

En resumo, podemos dicir que esta resultou ser unha exitosa xornada cun alto índice de participación (arredor de 400 adultos e 110 nenos).  Doutra banda os nosos convidados para a venda de libros consideraron un acerto, ao remate da romaría, ter participado, transmitindo os seus parabéns polo éxito.
 
Gracias a todos os amigos da FWFF pola súa inestimable axuda e colaboración!!

Antonio Montero
Director da FWFF

16 Maio 2008

2ª Romaría das Letras Galegas na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:46 am

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
2ª Romaría das Letras Galegas

fachada 3.jpg

Como xa aconteceu o pasado ano, o vindeiro sábado, día 17 de Maio, terá lugar na Fundación Wenceslao Fernández Flórez a conmemoración do Día das Letras Galegas, que este ano se dedica á figura do poeta e investigador Xosé María Álvarez Blázquez. Con tal motivo, en Villa Florentina terá lugar a 2ª Romaría das Letras Galegas que comezará por volta das doce da mañá cunha representación teatral a cargo da compañía Títeres Cachirulo, e que se extenderá durante toda a xornada co desenvolvemento de diversos actos que combinarán teatro, música e lecer, sendo a Banda da Escola de Música Sementeira, do Concello de Cambre, a encargada de pechar este evento. Este é o programa de actos previsto:
 
12.00 TÍTERES CACHIRULO. Representación da obra O libro da selva.
13.15 OFRENDA FLORAL no monolito dedicado ao autor do Bosque Animado polo pobo de Cambre. Neste mesmo lugar facerase unha semblanza do autor homenaxeado este ano no DÍA DAS LETRAS GALEGAS, Xosé María Álvarez Blázquez.
14.30 XANTAR CAMPESTRE en Villa Florentina. Durante a tarde haberá xogos para nenos e leranse poemas e contos de Álvarez Blázquez.
19.00 Actuación da banda da ESCOLA DE MÚSICA SEMENTEIRA
 
Para alén disto, este acto será amenizado polo grupo de gaitas MILLO VERDE e polo grupo de teatro FAS-QUE-FAS, DA FWFF

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress