Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Agosto 2008

La casa de la lluvia

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:11 pm

En la tarde de ayer, sábado 30 de agosto, Villa Florentina se convirtió durante unas horas en “la casa de la lluvia” para recibir unha interesante visita. Despues de una noche de intensa tormenta y de una mañana en la que el sol se mostró discreto, un enorme aguacero quiso ser el protagonista de una tarde cargada de bochorno pero no por ello menos interesante. El brillo del agua sobre el verde que en esta época del año impregna la vegetación avivó aún más si cabe la exhuberancia de nuestro Bosque Animado…

Y, en medio de esta deliciosa manifestación climatológica (que a la lluvia hay que saber comprenderla), visitó la Fundación Wenceslao Fernández Flórez, invitada por Antonio Montero, la bióloga Mónica Fernández-Aceytuno acompañada por su marido. Fernández-Aceytuno es columnista habitual de ABC desde 1997 y gran admiradora de la obra de Fernández Flórez y destacó, precisamente, que nadie como él ha sabido describir la lluvia como en su novela La casa de la lluvia. Un recorrido por las distintas dependencias de la casa del escritor, especialmente su despacho, agradó y emocionó a nuestros visitantes, quienes abandonaron Villa Florentina con el espíritu bullicioso y el deseo de llevar a cabo un pronto regreso.

DSCF0463b.jpg

Un momento de la visita de Mónica Fernández-Aceytuno al despacho de WFF.

Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier

Por otra parte, este mismo día, tuvo lugar una nueva sesión literaria dedicada a la figura de María Pía de Saxe-Cobourg (1907-1995). 

 Maria Pia.jpg

Algunos de los pormenores biográficos de esta interesante y polémica mujer fueron desvelados a nuestro público por David Meier, quien llevó a cabo una exposición de los más relevantes datos biográficos de la escritora que fue, además, gran amiga de Fernández Flórez tal y como puede deducirse de la lectura del prólogo que el autor de El Bosque Animado escribe para la novela Un beso y… nada más, de Hilda Toledano, así como por la dedicatoria que aparece en el ejemplar de Mémoires d’une Infante Vivante de la Biblioteca de Wenceslao, en cuyo interior se guarda unha carta de María Pía de Saxe-Cobourg a Fernández Flórez.

DSCF0470b.jpg   DSCF0471b.jpg

Como supuesta hija ilegítima del rey de Portugal Carlos I, la vida de María Pía estuvo impulsada desde su nacimiento por la búsqueda de un reconocimiento oficial de su condición sin que, al final, éste llegase a efectuarse. Es grande la complejidad de las circunstancias que envuelven a este personaje y ayer tuvimos ocasión de aproximarnos a él gracias a su libro autobiográfico, de cuyas páginas destacamos el siguiente fragmento, traducido por David Meier, en el que hace referencia a Fernández Flórez:

Ese gran escritor y observador agudo que es Wenceslao Fernández Flórez me caracterizaría más tarde con una palabra. A veces, una sola palabra, como un solo golpe de pluma, puede realizar el más admirable retrato de un individuo.

- ¡Usted es Madame Casi Todo! Es casi rica, casi bella. Casi rica y casi pobre; casi artista y casi deportista; casi gorda y casi flaca; casi una santa pero también casi una vampiresa!
- ¿Casi todo? Nada de nada.


En efecto, es ese pequeño “casi” el que me ha dado siempre mucha guerra. ¿Feliz? Sí, a veces casi lo he sido en el transcurso de mi vida. Pero yo soy como todo el mundo, como los demás; yo también “quiero” en singular. Cada uno, al comienzo de la vida, quiere -¿qué digo quiere? “exige”- el singular. Sí; queremos la felicidad, el amor, la gloria, la riqueza. Perfecto. Y después, ¡plaf! Nos lamentamos porque no lo obtenemos. Si fuéramos un poco ambiciosos y pidiéramos todo eso en plural, nos sorprenderíamos de lo fácil que es de conseguir. Siempre pensé que la modestia y la humildad eran complejos de inferioridad embarazosos e inútiles. Se necesita valentía e inteligencia para estimar y estimarse en una medida justa, ni más ni menos. Prueben entonces a pedirle a la vida felicidades, amores, glorias (o vanaglorias), riquezas (¡hay tantas por el mundo!) y comprobarán cómo eso les llena
.”

29 Agosto 2008

Tardes de lecer e de exploración!

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:25 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier

memoires.jpg
 
Mañá, sábado día 30 de Agosto, pechamos a nosa programación do mes cunha nova sesión literaria que, conducida por David Meier, permitirá aos nosos ouvintes coñecer algunha máis das moitas curiosidades que agocha a Biblioteca de Cecebre de Wenceslao Fernández Flórez.

Nesta ocasión, a autora escollida para a esta nostálxica tarde de verán será María Pía de Saxe-Cobourg, coñecida tamén polo pseudónimo de Hilda de Toledano. Da súa obra autobiográfica Mémoires d’une Infante Vivante, publicada pola editora Editiones Mondiales de París no ano 1957, falará David Meier a partir das sete da tarde en Villa Florentina. Á marxe desta obra, Hilda de Toledano é autora da novela Un beso y… nada más (1954) e da curiosa obra La hora de Alfonso XIII (1937); tamén son coñecidas as súas colaboracións na revista Blanco y Negro nos anos 30.
 
Este evento terá lugar por volta das SETE do serán e a entrada, como sempre, gratuíta.

25 Agosto 2008

Acracio, o anacoreta

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 11:11 am

A obra de Fernández Flórez Las siete columnas comeza no alto dunha montaña: nela vivía o anacoreta Acracio agardando que o sobrenatural chegase á súa vida para acadar unha posición próxima á de San Vito, ou á de San Modesto… Porén, envolto como estaba na máis rotunda soidade, nunca percibira ningún sinal claro. El agardaba…

Un bo día a atmósfera da montaña impregnouse cunha brétema metafísica e Satán, o Maligno, o Inimigo, apareceu sentado diante del, co queixo apoiado riba das mans, os cóbados nos xeonllos e certamente melancólica era a expresión que amosaba o seu rosto. Acracio, convencido de que Satán estaba alí para provocalo coas súas tentacións, convidouno a marchar. Mais o Maligno, lonxe de montar en cólera, sorríu amargamente antes de explicarlle o paradóxico motivo da súa visita…

Despois de narrar os momentos máis gloriosos da súa existencia, Satán confésase derrotado, triste, burlado pola Humanidad e… só… Síntese relegado a unha simple interxección: dise “¡diaño!”, como se pode dicir “¡caramba!”. A súa amargura é notoria. Acracio, aínda así, faille saber docemente que o seu lugar está no Inferno. Satán contesta:

- O Inferno é isto; o Inferno é a costra terrena sobre a que pululan os homes; o meu castigo consiste en non poder abandoalos e en presenciar as súas estupideces e as súas mesquindades…

Mais Satán leva moitos anos observando a Acracio e cre estar convencido de que o anacoreta é un ser estimable, a criatura máis estimable da terra cos seus temores e as súas inquedanzas místicas. Por fin, o Inimigo, ante o vade retro de Acracio, confesa:

- Agarda… Nunca ensaiarei contra ti as miñas tentacións. Nunca perturbarei as túas oracións. Eres, sobre a terra, o único que me lembra o que fun e canto puiden. Nada farei para impedir a salvación da túa alma; nada che pido… […] Permíteme tan só que veña de cando en vez a facerche unha visita e que falemos de EL… ¡Hai tanto tempo que non acho interlocutor para ese tema, para o meu único tema!

E así remata este Capítulo Previo que senta as bases para o que vai acontecer nas seguintes páxinas de Las siete columnas, impregnadas de pecado…

Se Manuel Bueno estaba convencido de que o progreso mata o misterio no seu artigo de “Ulises e Penélope”, velaquí vemos como Wenceslao deixaba esbozada esta idea na súa novela. O saber libra de espantos místicos e afasta certos medos; inevitablemente confírelle certa seguridade ao home. ¿Será por iso que aos nosos gobernantes non lles interesa crear cidadáns cultos e por iso o sistema educativo ofrece tantas liberdades?

22 Agosto 2008

A Natureza expándese…

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:06 pm

Velaquí unha tenra imaxe vista desde a Xanela da Fraga: unha camada de coelliños que hai pouco tempo abriron os seus ollos á vida. Aínda non saben o que é un outono, nin imaxinan un inverno. Mais acaban de comezar a tecer o fío da súa existencia e esperamos que todos eles cheguen a vellos:

Con esta imaxe introducimos este breve artigo de verán que nos ha de servir para facerlles saber que mañá, sábado día 23 de Agosto, terá lugar en Villa Florentina unha lectura dramatizada de contos do mar e da montaña de autores diversos.

Será en Villa Florentina, por volta das sete do serán.

21 Agosto 2008

Ulises e Penélope

Arquivado en: Eventos — magago @ 4:53 pm

O vindeiro sábado, día 23 de Agosto, dedicaremos a tarde á lectura de textos relacionados co mar e a montaña. Entre eles, veremos a historia de Ulises -perpetuo navegante- e Penélope -eterna tecedora-desde a perspectiva do polifacético escritor e xornalista Manuel Bueno.

En Blanco y Negro, ano 1931, aparece un artigo encabezado como “Del Jardín Mitológico”. Nel, Manuel Bueno ofrece unha visión do mito de Ulises e Penélope vista cos ollos dun home do século XX. Vexamos, pois, un breve fragmento do texto escollido:

“Toda mujer que desonfíe de sí misma como guardiana del hogar, debiera tener a la vista un busto de Penélope, y en la memoria el ejemplo de su vida conyugal. Veinte años de fidelidad a un ausente demuestran un temple de espíritu poco común en su sexo. Lo que no tiene disculpa es que un marido guarde silencio sobre su paradero durante todo ese tiempo. Ya oigo la objeción de los que quieren justificar a Ulises: la dificultad de las comunicaciones. Hoy día el aislamiento personal es casi imposible, a no ser que nos embosquemos tras un nombre supuesto. O nos descubrimos o nos descubren. Es difícil esconderse. Y si no que lo diga el qeu, habiendo delinquido, cree substraerse a la expiación poniendo tierra entre su persona y el lugar de la fechoría. La solidaridad policíaca, espoleada por mil estímulos, concluye por dar con él tarde o temparano. Uno de los inconvenientes del progreso es que mata el misterio. Antaño nos podíamos esconder. Ahora, no.”

E con esta reflexión final (”…el progreso mata el misterio”) pechamos o artigo coa firme intención de que vostedes matinen na cuestión.

19 Agosto 2008

De cine

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:17 pm

O pasado sábado resultou ser certamente activo para a FWFF. Do que foi a mañá, xa falamos onte. Do que foi a tarde falaremos no presente artigo.

Como estaba previsto, tivemos o pracer de contar coa presencia de Héctor Paz, que ven de rematar o seu traballo de tese centrado nas “Adaptaciones cinematográficas en la década de los cuarenta de las novelas de WFF ambientadas en Galicia”. Este longo título encerra un amplo traballo de investigación que se centra nas seguintes obras de Fernández Flórez levadas ao cine: Huella de luz, La casa de la lluvia, El destino se disculpa y Ha entrado un ladrón.

DSC00045b.jpg

O director da FWFF, Don Antonio Montero, foi o encargado de recibir ao noso convidado en Villa Florentina. Despois de visitar a casa, comezou a presentación cunhas palabras do director, quen destacou a especial trascendencia da obra cinematográfica de WFF e o seu valor de documental crítico nunha sociedade presa pola man da dictadura. Tamén destacou algúns dos máis relevantes aspectos relacionados co pensamento do escritor sobre a industria cinematográfica española atendendo especialmente aos artigos de crítica cinematográfica aparecidos na revista “Semana” baixo o encabezado “Paracaidistas en la sombra”. A continuación pasou a falar Héctor Paz, a quen Antonio Montero quixo agradecer a súa presencia en Villa Florentina.

DSC00038b.jpg

Héctor Paz, procedente da Universidade de Vigo, comezou a súa intervención explicando os motivos que o impulsaron a enfrentarse a este traballo despois de ter levado a cabo unha primeira investigación sobre a figura de Fendetestas, un dos personaxes máis recoñecidos do Bosque Animado, facendo especial fincapé na importancia que ten nos nosos días contribuír á recuperación dunha figura especialmente polémica e incomprendida como é o caso de Fernández Flórez a quen, á marxe de literato e xornalista, Héctor Paz definíu propiamente como cineasta. Para a súa disertación, o noso convidado servíuse de imaxes de films como La casa de la lluvia e El destino se disculpa, comentando dun xeito didáctico aspectos relacionados coa linguaxe cinematográfica en contraposición co texto literario e contribuíndo á definición das personaxes tipo que adoitan aparecer nas obras wenceslaonianas tendo en conta a especial definición de humor defendida por Fernández Flórez. Como exemplo de actor ben acaído con esta definición Héctor Paz destacou a outro galego, Antonio Casal, quen colaborou en diversas películas de textos de WFF.

DSC00044b.jpg

Despois dunha interesante disertación, tivo lugar unha ronda de intervencións por parte do público presente que culminou nos xardíns de Villa Florentina compartindo conversa e café.

18 Agosto 2008

AVE que ni corre ni vuela…

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:48 am

En la mañana del pasado sábado, a las 12 del mediodía en la Sala de Exposiciones de la Biblioteca Municipal de Cambre, se procedió a la inauguración de la Exposición organizada por la Asociación de Afectados del AVE en el tramo Coruña-Betanzos, con la presencia de numeroso público y miembros de la organización.

DSC00006b.jpg

Comenzó el acto con unas palabras del Presidente de la Asociación, señor Javier Farto, quien agradeció la presencia del público y las facilidades que el Ayuntamiento de Cambre dispuso en su momento para que la Exposición fuese una realidad. También agradeció a los creativos Ramiro y Sonia el que hayan puesto toda su imaginación y creatividad a disposición de la Asociación para que este día pueda ser inaugurada esta magnífica exposición. Finalmente sus palabras fueron dirigidas al Sr Montero, director de la Fundación Wenceslao Fernández Flórez, a fin de agradecerle su disponibilidad para hablar y exponer su punto de vista sobre la problemática del AVE a su paso por este territorio.

 atasco.jpg

Por su parte, el señor Montero agradeció al Presidente que se acordara de la Fundación y que lo invitara a participar en este acto, aunque fuese con tan poco tiempo de antelación. Inició su disertación hablando de la necesidad de utilizar un orden en este tipo de procesos relacionados con el territorio. Explicó que, en primer lugar, debe pensarse muy bien que trazado será el más idóneo, luego construir con el menor impacto posible y, finalmente, poner el proyecto a disposición y uso de los ciudadanos, es decir, habitar. Pero, lamentablmente, el proceso se construye y se genera siempre en base a intereses, como se está demostrado en diferentes proyectos y diferentes lugares.
Señaló el director de la FWFF la necesidad de renovar la vía ferrea actual con un proceso tecnológico de electrificación y ampliación de la vía única actualmente existente a una doble vía que permita un corredor, hasta Ferrol o hasta Puentedeume, de trenes con frecuencia horaria y estaciones con áreas de aparcamiento disuasorio, que ofrezca su pragmatismo a los ciudadanos que todos los días tratan de acceder a su puesto laboral en el Área Metropolitana de La Coruña ya que, además de colapsar las vías de comunicación, están consumiendo una energía de la que el país no dispone, lo que supone un despilfarro totalmente innecesario que bien podría evitarse con un billete único de interconexión como se viene efectuando en diferentes ciudades metropolitanas europeas.

DSC00011b.jpg 

El hecho de ir generando habitabilidad en el “interland” de Coruña hace necesario pensar en facilitar los medios de transporte adecuados y cubrir las necesidades sociales, culturales y de servicios de esos ciudadanos pues, de lo contrario, estamos haciendo mal nuestro trabajo de proyección urbanística y planificación del territorio. El señor Montero puso de ejemplo las numerosas autopistas de Alemania que cruzan de norte a sur y de este a oeste el país y que, sin embargo, están colpsadas; expuso la idea de que los grandes transportes de mercancías en el futuro serán efectuados por vía maritima con buques cada día más rápidos y más seguros a puertos seguros en la cornisa periférica de Coruña o Vigo, con Puertos interconectados con ferrocarriles de alta capacidad y alta velocidad. No podemos, por tanto, negarnos a la construcción del AVE, porque eso es progreso. Pero sí podemos incidir para que el estudio sea racional, equitativo y justo en su aplicación, no arbitrario e injusto. Sugirió el señor Montero, haciendo alusión a un comentario realizado con la concejala de Cultura Arita Prado Arcay, que si Fomento pensaba en realizar otro estudio, en este caso sería conveniente acudir a la Escuela de Ingenieros de Caminos Canales y Puertos de la Universidad de la Coruña para implicar al profesorado y a los Colegios profesionales para que se realice un trabajo profesional y aséptico con un buen estudio de viabilidad y de impacto medioambiental.

 no es el ave.jpg

A modo de ejemplo indicó que supone una tremenda barbaridad enlazar un AVE entre Coruña y Betanzos en un trayecto escaso de 20 kilómetros, pues ello implica un gasto y un despilfarro que bien se pudiera suprimir pensando en una alternativa clara: la realización de un puente entre Coruña y Ferrol. La primera es zona portuaria actualmente en concesión de Petroliber, que en el momento en que el Puerto exterior de Coruña esté en funcionamiento quedaría liberada para situar allí la estación AVE Cantábrico y, en un trayecto de 10 kilómetros podría unir el puerto de Coruña y Ferrol con toda la cornisa cantábrica hasta Francia, si ello fuese necesario. También indicó que en el futuro los puertos gallegos, así como los aeropuertos de Santiago y Oporto, van a competir con el tráfico de mercancias intercontinentales con los grandes puertos europeos de Rotterdan o Hamburgo. Por lo tanto es preciso pensar atendiendo a un horizonte de perspectivas de 25 años, tiempo más que suficiente para que A Coruña presente un área metropolitana de ciudad difusa entre Coruña y Betanzos.
El señor Montero insistió en la necesidad del ferrocaril de cercanías y en que el AVE discurra por un puente entre Coruña y Ferrol. Ambos proyectos situarán esta cornisa, considerada periférica, en una de las posiciones mas ventajosas y competitivas de europa.
Wenceslao Fernández Flórez defendería este proyecto y cargaría tintas sobre la injusticia de llevar a cabo un proyecto mal estudiado y con una destrucción de paisaje tan brutal con el consentimiento de la clase dirigente. El escritor estaría apoyando a esa sociedad víctima de la injusticia.
Al final de su intervención, el público presente aplaudió sus palabras y juntos pasaron a visitar la exposición acompañados de los comisarios y realizadores, Ramiro y Sonia, quienes fueron comentando los pormenores de su obra.

DSC00017b.jpg 

Se clausuró el acto con unas palabras del presidente agradeciendo la asistencia del público.

Reflejo en la prensa:

El Ideal Gallego (17-08-08): http://www.elidealgallego.com/ Titular: “Defienden que el AVE una A Coruña y Ferrol sobre un puente marítimo”

La Opinión Coruña (17-08-08): www.laopinioncoruna.es Titular: “Una protesta artística”

15 Agosto 2008

Tardes de lecer e cine na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:51 pm

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ 
 
Presentación da tese do Profesor Héctor Paz
Conversas sobre o cine na obra de WFF

retrato perfil WFF.jpg

Na tarde do sábado 16 de Agosto, por volta das 19.00h, contaremos en Villa Florentina coa presencia do Prof. Héctor Paz, quen levará a cabo a presentación da súa tese doutoral.
O seu traballo é froito dunha fonda análise e dun intenso labor de investigación, centrándose na relación existente entre a obra literaria do escritor coruñés, W. Fernández Flórez, e o mundo cinematográfico. Como xa temos feito en anteriores ocasións, debemos destacar os estreitos vencellos creados entre o cine e as novelas do autor de El malvado Carabel ou El hombre que se quiso matar, por citar tan só dous títulos que se converteron no seu día en éxitos do celuloide, pois case máis da metade da obra wenceslaoniana foi levada á grande pantalla.

Na tarde do sábado , por volta das , contaremos en coa presencia do, quen levará a cabo a presentación da súa tese doutoral.O seu traballo é froito dunha fonda análise e dun intenso labor de investigación, centrándose na relación existente entre a obra literaria do escritor coruñés, , e o mundo cinematográfico. Como xa temos feito en anteriores ocasións, debemos destacar os estreitos vencellos creados entre o cine e as novelas do autor de ou , por citar tan só dous títulos que se converteron no seu día en éxitos do celuloide, pois case máis da metade da obra wenceslaoniana foi levada á grande pantalla.

O director da FWFF, Don Antonio Montero, será o encargado de presentar o noso convidado ao público asistente a este acto.
A entrada para este evento será, como sempre, gratuíta.

14 Agosto 2008

Cunqueiro e Wenceslao

Arquivado en: Eventos, En torno ao Bosque Animado — magago @ 1:14 pm

Hoxe, próximos á inauguración dunha exposición organizada pola Asociación de Afectados polo AVE que terá lugar o vindeiro sábado 16 de Agosto, por volta das 12.00h, na Sala de Exposicións do Concello de Cambre e que ha de ser presentada polo director da FWFF, Antonio Montero, quen foi amablemente convidado polos membros directivos de dita Asociación, queremos lembrar unhas palabras de Álvaro Cunqueiro sobre WFF e sobre o seu Bosque Animado, ese bosque xa case simbólico que é de todos e que, de non mudar as cousas, ha de acabar sometido aos intereses económicos, como moitras outras zonas do noso entorno, promovidos por un tren que nunca chegará a ave…

a cunqueiro.jpg

Wenceslao Fernández Flórez ha leído en la Real Academia Española su discurso de ingreso. Yo no he asistido a la recepción. He preferido tomar en mis manos por segunda o tercera vez “El bosque animado”. Por el cielo madrileño caminan grandes nubes negras, lentas y torpes. Amenaza tormenta y ni un hálito de brisa quiebra el enorme sopor de la tarde. El libro de Wenceslao suscita ante mis ojos el paisaje natal. Paréceme oír la lluvia; quizás estoy en la fragua de Vijande tirando del barquín y se me antojan mariposas las chispas que brotan del rojo hierro que el martillo bate cantando; quizás el bosque se anima también para mi y comprendo la voz del viento que repiten, incansables, pinos, robles, castañares… La voz de Wenceslao suena próxima y reveladora.”

Velaquí aparecen unha serie de valores ubicados moi por riba da vulgaridade capitalista que impulsa o renovado caciquismo do século XXI: a universalidade e a trascendencia dunha obra que volta o home ás súas orixes e ao máis esencial do seu ser e que non se limita a describir unha fraga concreta e puntual como é a de Cecebre, senón que representa todas aquelas paisaxes e todas aquelas xentes e todas aquelas culturas que son capaces de recoñecerse na esencia da obra wenceslaoniana, verdadeiros tesouros da humanidade que o home, no seu ruín empeño por satisfacer a súa codicia e o seu poder, insiste en desbaratar caia quen caia.

Cabe matizar que o espírito galego de Cunqueiro, como o de Wenceslao, parten dunha mesma orixe: a terra galega. Mais cómpre sinalar que através das páxinas do Bosque Animado flúe un intenso canto á vida que trascende calquera fronteira.

12 Agosto 2008

Las angustias que experimenta un fumador

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:42 pm

Velaquí presentamos hoxe un artigo publicado na pontevedresa revista “Alborada” en decembro de 1929. Máis que nada, estas liñas son unha reflexión, un comentario atinado sobre as consecuencias fatais desa adición que nos nosos tempos é tan frecuente: o tabaco, consumido tanto por homes como mulleres e, a cada paso, a idade máis temperá. Temos falado noutros artigos sobre esta cuestión, apelando a textos humorísticos de autores tan dispares como José Rodao e o seu poema “Mitin de fumadores”, ou o propio Antón Chéjov co seu monólogo “Sobre os males que provoca o tabaco”.  

WFF1.jpg

Hoxe deixamos aquí este breve artigo: LAS ANGUSTIAS QUE EXPERIMENTA UN FUMADOR.

Las gentes han dado en tomar en broma este suplicio de no fumar. Sin embargo, el fumar constituye una necesidad tan arraigada como la de beber, y mucho más que la de comer, y nadie se burla de las torturas de la sed o del hambre. Se han escrito muchas novelas hablando de los sufrimientos de unos cuantos hombres abandonados sobre una balsa en la soledad de los mares.

¿Por qué no se trata con la misma cantidad de retórica y de sentimentalismo a los millones de seres que hace muchos días que no fuman? ¿Se han detenido ustedes a examinar las angustias que experimenta el fumador al que se le suprime de repente el tabaco? No se conoce nada más horripilante. El fumador saca incesantemente de su bolsillo la vacía petaca, palpa todas sus faltriqueras, suspira, acosa a los amigos en súplica de un cigarro, de medio cigarro, aunque sea un polvillo de rapé… No puede trabajar: las ideas son truncadas sistemáticamente por esta otra idea repetida: “¡Si pudiera fumar…!” Concluye por no pensar en otra cosa. La mejor comida no le satisface. Gime: “¡Qué bien vendría ahora un cigarrillo!” Cuanto toma el café, la tortura se agudiza extraordinariamente. Está de mal humor; riñe con sus compañeros de oficina; altera la paz del hogar, va y viene sin motivo justificado.”

W. Fernández Flórez

Velaquí como unha cousa aparentemente tan trivial pode chegar a alterar a existencia dun individuo convertindo a súa vida e a dos seus compañeiros de traballo, amigos e familiares nunha constante angustia, por non falar das consecuencias que, para a saúde, ten o consumo abusivo do tabaco… mesmo cando non está en disposición de ser consumido…

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress