Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Setembro 2008

Palabras preliminares para a reflexión

Arquivado en: Prólogos — magago @ 12:54 pm

Contiuamos coa nosa especial conmemoración do Día Internacional da Tradución, que se celebra tal día como hoxe, 30 de setembro.

Son estas ”palabras preliminares” que imos verter aquí, aquelas coas que W. Fernández Flórez daba a benvida aos lectores da súa tradución da obra Uma campanha alegre, de Eça de Queiroz. Mais tamén foron traducidas por WFF La Capital e El Conde de Abraños, do mesmo autor.

campaña.jpg   la capital.jpg

“La advertencia con que el autor ha encabezado esta colección de artículos hace inútil cualquier prólogo explicativo. Son páginas de mocedad, y no hay aún en ellas aquel abundante acopio de cultura de que gustaba hacer gala Eça de Queiroz. Apenas asomado a la vida de su patria, tantas flaquezas y tantos contrasentidos hirieron su atención, que no esperó a más para lanzarse a combatirlos con ese denuedo de los años de juventud, que no vuelve a encontrarse ya nunca. Alguna vez pudo este brío llevarle a ser algo cruel, como en el juicio que formula acerca de la ex-emperatriz Eugenia; pero, desde la primera a la última hoja de este libro, no hay ningún comentario que no responda a una elevada ansia de justicia; bajo la larga sonrisa bondadosa que anima a todos los capítulos, un tierno amor hacia el bien de las criaturas corre dulcemente. Eça de Queiroz no ha comentado tan sólo a su patria, sino a todas las patrias. Sería imposible ofrecer hoy al público un libro de artículos, todos ellos políticos y sociales, referentes al Portugal de 1870, que pudiese brindar a los lectores algún interés. Pero los comentarios de Eça de Queiroz tienen aún vida actual y la tendrán, por desventura para los hombres, durante mucho tiempo. Al hacer la traducción de “Una campaña alegre das Farpas”, hemos pensado frecuentemente cuántos de estos artículos podrían servir en nuestro país -y, como en el nuestro en tantos otros- para apostillar sucesos recientísimos, conductas de políticos de 1920, farsas que entonces se representaban en la nación vecina y que siguen rodando por el mundo, sin envejecer nunca entre la candidez y la paciencia humanas, sin hacer otra cosa que cambiar de escenario y ser hoy españolas, ayer portuguesas, mañana de los países de América, o de Francia, o…

Eça.jpg

Por ser así, universales y de todos los tiempos, los vicios tras los que Eça de Queiroz lanzó el puñado de avispas de su ironía sonriente, estos comentarios no pueden perder interés. Los hombres en quienes se han clavado estas “farpas” han desaparecido ya; muchos de ellos non han logrado que su nombre fuese retenido en la memoria de la generación que vino a sucederles. Encaramados por la casualidad o el compadrazgo en los más altos puestos del Poder, en una Monarquía agonizante, ni aun sus sombras insignificantes son evocadas por sus compatriotas de hoy; pero, al través de ellos, el dardo ha herido a ese monstruo “de cabeza de toro” de que habla Queiroz, y en su inmaterial silueta vemos aun hundida la acerda punta y hemos y vemos el rizado papel que adorna la banderilla golpear el lomo de la bestia a cada salto que da y a cada pirueta que hace para desprenderla. No son estas “farpas” como esas “armas desenterradas en una excavación y que han servido en una batalla, de la que ya nadie sabe el nombre”, sino flechas que aun siguen vibrando y que aun encuentran la “tolice de cabeça de toiro” donde ir a prender su punta envenenada.

Leed este libro y veréis después muchas veces como la cáustica risa de Eça de Queiroz aguarda a nuestros políticos, agazapada a las puertas de los Ministerios y en los pasillos de nuestras Cámaras, irreverente e inagotable, más eficaz que cien artículos de fondo graves y entogados que suenan con el mismo sonido de un fagot y que nunca corrigen nada ni castigan a nadie, porque nadie los lee.”

W. Fernández Flórez

wff por del castillo 22.jpg

29 Setembro 2008

Día da Tradución: “Dante, Petrarca e os trobadores occitanos en verso galego”

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:10 am

Este foi o título da conferencia que, dentro do programa Letras Vivas Creación, da Xunta de Galicia, deu o pasado sábado en Villa Florentina o escritor e tradutor Darío Xohán Cabana, quen chegou a media tarde á sede da FWFF acompañado da súa muller. Despois de percorrer os xardíns de Villa Florentina e a fraga acompañados por Antonio Montero, director da FWFF, comezou a que foi unha moi interesante, didáctica e amena charla sobre o seu traballo como tradutor de poesía e, máis concretamente, como tradutor dos poetas occitanos.

Ten moito a ver coa FWFF esta conferencia, pois con ela queremos conmemorar o Día Internacional da Tradución, que se celebra precisamente o día 30 de Setembro e, por doutra banda, lembrar o labor de tradutor que desempeñou Fernández Flórez cando levou a cabo as traducións de algunhas das máis coñecidas novelas de Eça de Queiróz ou, na súa faceta de cineasta (como o definíu Héctor Paz na súa tese, presentada non hai moito na FWFF) as traducións dos guións cinematográficos de El ladrón de Bagdad ou de El libro de la selva.

E así deu comezo este evento pouco despois das sete ante un concurrido auditorio. Antonio Montero, foi quen de presentar ao noso público a Darío Xohán Cabana, a quen, como mostra de benvida e agradecemento, agasallou cun singular exemplar dun Catálogo da Librería Anticuaria de Galicia MONTERREY, de Vigo, directamente vencellada a Xosé María Álvarez Blázquez, mestre e amigo do propio Darío.

DSCF0636B.jpg   Darío Xohán Cabana.jpg   DSCF0643b.jpg

Unha das motivacións que impulsaron a Darío Xohán Cabana á tradución ten a súa base na necesidade que xa recalcaban os membros das Irmandades da Fala, de volcar na nosa lingua os textos dos grandes clásicos universais sen ter que acudir a intermediarios, efectuando a lectura através da propia lingua.

Talvez por gustos persoais -recalcou Cabana- comezou enfrontándose ás composicións de Petrarca, quen, posteriormente, o achegaría a Dante, Cavalcanti, Guillerme de Aquitania e unha interesante lista de poetas occitanos. Se traducir é unha tarefa complexa, traducir poesía é labor especialmente delicado, pois cómpre prestar atención non só ao mesmo texto, senón á musicalidade propia da poesía entre cen mil matices máis. Como poeta imitativo antes de dedicarse á tradución, unha vez disposto en tal labor Cabana optou por empregar tamén un sistema máis achegado á forma, máis imitativo, menos creativo. Neste sentido, recalcou, antes de enfrentarse á tradución cómpre dominar a técnica do tipo de texto en xogo, pois esta, en palabras do propio Darío Xohán Cabana, está na base de todo traballo artístico. O tradutor é un pouco un traidor, según din, e aínda sendo preferible a lectura do texto orixinal, en ocasións o tradutor é quen de mellorar a calidade da obra traducida. Isto ofrece argumentos para polemizar e cada un ha de ser capaz de defender o seu criterio con intelixencia e espírito razoable pois “un poema é algo máis que palabras”.

Como mostra, para ilustrar esta interesante charla, Darío Xohán Cabana levou a cabo varias lecturas de textos traducidos por el, con grande satisfacción do público presente.

Para peche desta sesión literaria, foron asadas unhas castañas, primeiras do recén chegado outono.  

26 Setembro 2008

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:25 pm

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Conferencia

Villa Florentina.jpg
 
Mañá, sábado día 27 de setembro, por volta das SETE do serán, estará con nós o escritor, investigador e tradutor Darío Xohán Cabana co gallo da conmemoración do Día da Tradución.

En base á súa experiencia e ao seu labor de tradución de poetas do Doce Estilo Novo italiano, ofreceranos unha charla de xeito didáctico e ameno cuxo tema principal será “Dante, Petrarca e os trobadores occitanos en verso galego”. Este interesante e atractivo evento enmárcase dentro do programa Letras Vivas Creación, da Xunta de Galicia.

25 Setembro 2008

El señor X, de la Comisión

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 1:12 pm

CRÓNICAS PARLAMENTARIAS 

Si hay un sentimiento que no pueden percibir los ministros y diputados hoy en día, ese es el de abandono. La prensa se encarga día tras día de poner sobre las mesa las más disparatadas aberraciones que florecen día tras día asomándose sin timidez ni recato a través del humus de su imaginación desbordante. No es necesario ejemplificar porque las muestras son tantas y tan representativas que todo el mundo ha de tener en mente algún caso reciente.

Pero, en ocasiones (”fóra a ialma”) también ellos, inefables miembros de la clase política, sienten caer sobre sí la desagradable sensación de pasar desapercibidos ante el pueblo, ante sus compañeros… ¿Y qué pasa entonces?…

wff por del castillo 21.jpg

El señor X, de la Comisión

“En la vida hay muchas tragedias que pasan inadvertidas hasta para los espíritus más sutiles. Tendemos, naturalmente, a mirar nada más las grandes catástrofes: los terremotos, los incendios, las guerras. Éste es un falso sentimiento de la realidad. No existe el dolor colectivo; queremos decir: no pueden sumarse los dolores para formar uno solo, mayor que los sumandos. En una guerra no hay más que una madre que llora, un soldado que sufre, un comerciante que se arruina, etc. Después habrá otra madre, otro soldado y otro comerciante. Y otro y cien, pero aisladamente. Las almas, los sentimeintos de las almas, como las cantidades heterogéneas -es todo lo que recordamos de Matemáticas y no quiero perder la ocasión de lucirlo-, no pueden sumarse.

Así, pues, nosotros debíamos escrutar en el dolor individual, único que existe. Y dentro del dolor individual, ¿creéis que no existe algo que no sea la quiebra, la cesantía, el pisotón en el pie, la cirrosis del hígado?… Para desgracia de la humanidad, hay un enjambre de dolores sutiles como alfilerazos, inapreciables para los ojos ajenos: dolores que hasta sería ridículo exponer y que, sin embargo, torturan nuestra existencia.

Podríamos citar mil casos diversos. Estáis invitados para asistir a un baile; la perspectiva de la diversión, acaso la mujer preferida que allí os aguarda, os hizo palpitar de impaciencia días y días. Llega el momento, al fin: os acicaláis. Pero he aquí que la corbata del frac se escapó de vuestras manos y se sumergió en el agua donde os habéis lavado. Y no tenéis otra. Las tiendas han cerrado ya… No podéis ir al baile. La mujer que os espera, la alegría que os hacía estremecer por anticipado… todo perdido. En aquel instante os colgaríais de un clavo en vuestra propia alcoba.

O bien… Habéis encontrado una familia amiga en la calle. Vais flirteando. Las niñas están un poco cansadas. Se os ocurre hacerles sentar en un quiosco. Pedís unos refrescos, charláis, reís. Se hace tarde. Llamáis al camarero. Cuando vais a pagar, advertís que habéis dejado todo el dinero en casa… Decid con franqueza si en aquel momento no preferiríais seguir de voluntario en Verdún.

Así podríamos seguir contando pequeños dramas íntimos y llenar el periódico hasta el pie de imprenta. En cuanto se asoma uno a la vida, no advierte más que ocurrencias de esta índole desagradable, que algunos seres inconscientes califican muy generosamente de contrariedades.

Pensad en la terrible desolación de esos diputados que hablan campanudamente una hora, hora y media; que se han pasado un mes estudiando un asunto quizás árido; que esperan que al día siguiente al de su discurso los periódicos se ocupen de él. Y en los periódicos no aparece más que una línea:

“El señor X, de la Comisión, contesta.”

¿Y la resignación evangélica de los oradores que dirigen una terrible diatriba a un ministro, mientras el ministro habla en el banco azul con algún compañero o con cualquier visitante?

Nosotros no nos hemos explicado nunca estos casos de paciencia. El orador clama, formula anatemas, esgrime frases de maldición.

“Porque el señor ministro ha procedido con una ligereza incontenible…”

Y el señor ministro, perfectamente ajeno al discurso, se ríe en aquel instante de una frase ingeniosa del compañero con quien habla en voz baja. Por regla general, el resto de los diputados charlan también o escriben, o contemplan las musarañas.

Y el orador sigue. Nosotros nos comprendemos… Queremos creer que, seguramente, estimará su ridículo y, terminado el discurso saldrá a los pasillos a llorar. Estamos esperando todos los días que uno de esos señores pegue, de repente, un puñetazo sobre el pupitre y vocifere iracundo:

“¡Vamos a ver!… ¿Qué es esto?… ¿Hablo yo o canta un carro?…”

Hasta ahora, este caso no ha ocurrido jamás.”

26 de mayo de 1916

W. Fernández Flórez

24 Setembro 2008

El toro, el torero y el gato

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 12:52 pm

El toro, el torero y el gato

Capítulo segundo (3ª parte)

el gato.jpg 

He aquí una nueva aportación al arte taurino de la mano de W. Fernández Flórez.

Continuando la anterior serie, publicamos hoy la tercera (y última) parte del capítulo segundo “En el que se narran dos extrañas y sugeridoras corridas”. En esta fase podremos observar las singulares reacciones que la crónicas de Fernández Flórez provocaron en sus lectores y como el tesón puede transformar un hombre con imaginación, pero inicialmente negado para la explicación de un arte, en una entidad de referencia incluso para los más entendidos!

Para leer el artículo, pinche aquí: CAPÃ�TULO SEGUNDO El toro, el torero y el gato (PARTE 3).doc

22 Setembro 2008

La Celestina, primero…

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:17 pm

E é así porque este foi un fin de semana puramente literario na FWFF e cómpre ir por orde…

Explorando a Biblioteca de Wenceslao achou David Meier un exemplar desa complexa e intensa obra, a cabalo entre o xénero dramático e a novela, que é La Celestina. En base a iso, a tarde do pasado sábado estivo centrada especialmente nesta obra mestra da literatura española. Atribuída en grande parte a Fernando de Rojas, dita obra é obxecto de continuas análises por parte dos estudosos e o número de edicións que dela se levan feito desde que, en 1499, vira por vez primeira a luz pública, é tremendamente xeneroso.

A cabalo entre a Idade Media e o Renacemento, foi escrita durante o reinado dos Reis Católicos. Apareceu inicialmente baixo o título de Comedia de Calixto y Melibea, constando de 16 actos e, posteriormente, en 1502, como Tragicomedia de Calixto y Melibea, composta por 21 actos. En liñas xerais, a temática xira en torno aos amores dos protagonistas e á degradación á que, a medida que avanza a trama, se ve abocada a relación. Celestina é a personaxe que intercede ante Melibea en favor da paixón carnal de Calixto.

Debido á súa dureza temática e ao modo en que o amor carnal, a avaricia ou a codicia son tratados, considérase que tivo un valor puramente didáctico no seu momento, como medio para ilustrar e previr a todos aqueles que se deixan levar polo amor pecaminoso e polo excesivo apetito material.

Sexa como sexa, estamos ante unha peza que debería formar parte de toda biblioteca.

Máis adiante, continuando cos comentarios literarios, falaremos d’As ondas, de Virginia Woolf, obra á que dedicaremos o noso Club de Lectura “Lendo con WFF e os seus contemporáneos” aínda no vindeiro mes de outubro.

19 Setembro 2008

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 11:51 am

Sábado 20
 
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier

La celestina1.jpg
 
Mañá, sábado día 20 de setembro, temos unha nova cita na Biblioteca de Wenceslao con David Meier quen, nesta ocasión, dedicará a sesión a un clásico das letras universais. Referímonos a unha obra de especial relevancia, escrita a cabalo entre a Idade Media e o Renacemento: La Celestina, atribuída a Fernando de Rojas.
 
Este evento terá lugar o sábado, por volta das 19.00h en Villa Florentina e a entrada, como sempre, será gratuíta.
 
——————————————————————————————
 
Domingo 21
 
CLUB DE LECTURA: Lendo con WFF e os seus contemporáneos
 
Doutra banda, o domingo día 21, retomaremos a actividade do noso Club de Lectura Lendo con WFF e os seus contemporáneos. A obra sobre a que xa veñen traballando os intregantes do Club e que ocupará o noso tempo neste faladoiro literario é As Ondas, da escritora inglesa Virginia Woolf. Esta sesión terá lugar o domingo 21 por volta das 18.00h.

18 Setembro 2008

Una clasificación de los Diputados

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 2:07 pm

Constantemente podemos leer en los periódicos alteraciones salariales que afectan muy directamente a los bolsillos de algunos gobernantes con muy salubres consecuencias para ellos, ya sea por el cobro de dietas, ya porque se suben el sueldo sin más meditación. Pero nuestro escándalo es pura apariencia porque hace tanto tiempo que pasa esto, que casi casi de podría instaurar como tradición…

“Un mal negocio”

“Si pagamos a los diputados las dietas que éstos están deseando asignarse, gravaremos las cargas públicas con unos cuantos millones más. Esto no es lógico en un país donde no hay bastante dinero para hacer escuelas, ni es oportuno cuando nuestro déficit crece pavorosamente. Pero no es nuestro propósito comentar este aspecto de la cuestión. Al fin…, unos cuantos millones más o menos…

Nuestro punto de vista e otro: es que este Parlamento no nos conviene ni aun regalado, y que será una insensatez avenirnos a darle dinero.

WFF.jpg

Y aun puede decirse más: los señores diputados, además de no merecer ese dinero, no lo necesitan.

Puede demostrarse con el simple análisis de la composición del Congreso.

En el Congreso figuran:

Diputados que no tienen otra misión que la defensa a todo trance de los intereses de las compañías grandes o chicas; señores de los cuales puede decirse que ejercen su profesión de abogados dentro de la Cámara, y que amparan allí a sus clientes, con la misma naturalidad con que podrían ampararlos en una Audiencia. Estos hombres perciben sueldos o gratificaciones de esas compañías. No precisan dietas. Por el contrario, debieran pagar una especie de matrícula por ejercicio de la profesión.

Diputados que ostentan el acta por vanidad. Gastan en las elecciones millares de duros. Después de obtenido el triunfo y jurado el cargo sólo concurren al Congreso para decir “sí” o “no”, según les ordenen. No precisan dietas. Si les hiciese falta el dinero, no lo gastarían estúpidamente en procurarse el acta.

Diputados en acecho que deben su distrito al favor de los grandes personajes; jóvenes ambiciosos que se arrastran por las tertulias, que ensayan desde el banco de la comisión sus facultades oratorias, que tienen puesto el cerco a alguna dirección general y llegan a ministros por obra del escalafón, “porque también fue ministro el idiota de don fulano”. Estos diputados están en los años que pudiéramos llamar “de vermut”, haciendo apetito. Si se las pidiesen, darían mil pesetas mensuales por continuar en sus escaños. Acaso no les viniesen mal las dietas, pero no les importan especialmente. Son como esos golosos que se purgan los días antes de asistir a un banquete. Son los mismos del primer grupo, sólo que en embrión. Esperad unos años y veréis como compran automóvil. No se arruinarán, no, en la política.

Diputados de buena fe, deseosos de servir al país, y que, por atender al Parlamento, ven disminuidos sus ingresos (tipo: el señor Solano); son tan pocos, que no se puede apoyar en su conducta una ley general.

Y diputados de extrema izquierda, que aseguran no poder vivir sin las dietas. No es verdad. He ahí el caso del señor Saborit. Saborit no es diputado por tener talento, sino por haber estado en presidio. Si no fuese diputado, acaso ganaría treinta o cuarenta duros al mes. Ahora, aun sin dietas, vive mejor y más descansadamente.

el león.jpg

Otra demostración que tiende a probar que estos señores no merecen el dinero que piden.

Vamos a apartar a los grandes abogados, a los ingenieros, a aquellos que ganan mucho dinero con su profesión (apoyados, desde luego, en la política) y que por lo tanto, no están en el trance de pedir limosna al país. Quedémonos con el resto de los parlamentarios. Y hagamos almoneda. Ofrezcámoslos al país en una puja a la llana.

He aquí un diputado cualquiera, extraído del montón. Se os deja que le deis golpes con los nudillos en la cabeza, para juzgarlos mejor… ¿Cuánto dais por él? ¿Quién quiere llevarle como auxiliar para su bufete, para su Banco, para su tienda de comestibles, para su secretaría particular, para su periódico, para la portería de su casa? ¿Quién lo quiere? ¿Cuánto ofrece por él? ¿Hay alguien que lo contrate en mil pesetas mensuales? ¿No hay nadie? Pues, ¿por qué le va a dar el país, al que perjudica con su inopia, esas mil pesetas?

La nación que tiene un Parlamento, debe pagar ese Parlamento. La nación que sufre, bajo ese nombre, el régimen de una concatenación de tertulias, las marrullerías de una pléyade de abogados, los perjuicios de la ignorancia y de la impotencia, de la incapacidad vanidosa y del nepotismo sin recato, de la ambición sin alas y del caciquismo codicioso, bastante hace con no derribar malhumoradamente todo el tinglado.

Señores ex ministros, ex subsecretarios, grandes y pequenos personajes, continúen ustedes disfrutando las dádivas de las compañías o las sustanciosas consecuencias que en los bufetes tiene la política; jóvenes que esperáis vuestro ascenso, estudiando por todo estudiar la ciencia de la adulación, y a veces la más difícil ciencia de la tercería, id afilando vuestros dientes; infelices santones de la extrema izquierda, bendecid al destino, que os regala una existencia perezosa, a cambio de vuestros mentidos servicios al progreso. Pero renunciad a las dietas.

Bien que nos empobrezcáis, que tan sólo de cuatro en cuatro años aprobéis un presupuesto vulgar, formulario; que llevéis la Hacienda a la ruina y la juventud a una guerra sin ideales ni organización. Bien que protejáis a los ricos defraudadores y dobléis vuestro espinazo antes las altiveces de plutócratas y aristócratas. Pero… ¿señalaros por todo esto un sueldo? No.

Os diremos lo que dijo aquel señor del cuento que sorprendió en ciertas operaciones al amante de su mujer:

“Por lo menos, respete usted mis cortinajes.”

Wenceslao Fernández Flórez

10 de julio de 1922

17 Setembro 2008

El toro, el torero y el gato

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:05 pm

El toro, el torero y el gato

Parte segunda del segundo capítulo:

“En el que se narran dos extrañas y sugeridoras corridas”

el toro 2.jpg

Ilustración de Herreros

Continuamos con la serie de artículos dedicados a la obra El toro, el torero y el gato, en la que el escritor y periodista Wenceslao Fernández Flórez, a través de sus comentarios, ofrece una novedosa y polémica visión del mundo del toreo. Si la semana pasada dejamos constancia de la primera parte del capítulo 2 de esta curiosa recopilación de artículos, hoy dejamos una segunda parte verdaderamente propicia para la reflexión.

Les invitamos a leerla picando aquí: CAPÃ�TULO SEGUNDO El toro, el torero y el gato (parte 2ª).doc

16 Setembro 2008

Asociación de Afectados do AVE

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:32 pm

O pasado sábado, á marxe da actividade teatral, desenvolvéronse en Villa Florentina unha serie de conferencias organizadas pola Asociación de Afectados polo AVE no tramo A Coruña-Ferrol.

Esta entidade, dirixida por D. Javier Farto, quixo contar coa colaboración da FWFF para levar a cabo este ciclo en que participaron D. Luis Díaz Cabanela, vogal de saúde medioambiental de ADEGA; D. Xosé Luis Martínez, vicerreitor da UDC; e, finalmente, D. Xosé Manuel Lado, secretario comarcal de CC.OO. na Coruña.

DSCF0566b.jpg   DSCF0573b.jpg

DSC00012b.jpg   DSC00014b.jpg

Cada un deles incidíu, desde o seu punto de vista, na necesidade de potenciar o uso dos medios de transporte público nun espazo cada vez máis intransitable e máis insano, non só fisicamente senón tamén a nivel psicolóxico. Con todo, cómpre sinalar que a posta en marcha de medidas drásticas non é unicamente responsabilidade dos nosos gobernantes, senón que esixe tamén un compromiso e unha demanda firmes por parte duns usuarios concienciados nas vantaxes do emprego de transportes urbanos e interurbanos fronte as incomodidades que, realmente, trae consigo hoxe en día o uso do coche propio.

Tamén insiste a Asociación de Afectados en que cómpre desenganar á xente que pensa que este AVE que se nos quere impoñer responde ás características do que une Madrid-Sevilla, por exemplo, pois xa sen entrar en máis detalles é imposible que na distancia que cubre a vía poida ofrecer este tren todas as súas supostas prestacións.

En definitiva, cómpre que a xente asente a cabeza e non confunda progreso con desmadre, que é o que nos tempos actuais impera no exercicio da vida cotiá a todos os niveis políticos e sociais.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress