Fundación Wenceslao Fernández Flórez

28 Novembro 2008

Explorando a Biblioteca de WFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 9:30 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF 

Mañá, sábado día 29 de novembro terá lugar unha nova sesión literaria conducida por David Meier.

A Biblioteca de WFF en Villa Florentina agocha un sinfín de lecturas sobre as que mes a mes imos traballando e ofrecendo unha visión novidosa gracias ao labor de David Meier.

Perrault1.jpg

Nesta ocasión, a lectura seleccionada ten moralexa: trátase dun exemplar que recopila contos de Charles Perrault, escritor de referencia na nosa Caixa dos Contos Favoritos.

Isto será mañá por volta das sete da tarde, na sede da FWFF. A entrada, como sempre, é gratuíta.

26 Novembro 2008

UN DÍA NO TEATRO

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:37 am

Convídamolos hoxe a disfrutar dunha tarde no teatro co noso grupo de teatro Fas-que-fas.

Por volta das sete do serán, no Centro Cívico de San Diego, terá lugar a representación da obra O HOME QUE INVENTOU UNHA MANEIRA DE ANDAR, basada no conto infantil de Xabier P. Docampo.

furib doutorb.jpg

Doutra banda, dentro da serie de actos organizados pola Agrupación Alexandre Bóveda dedicados á figura de Jenaro Marinhas del Valle, terá lugar unha dupla representación teatral no Forum Metropolitano da Coruña. A partir das oito e media, o grupo de teatro da Agrupación A. Bóveda representará A SERPE. A continuación, o Fas-que-fas, da FWFF, porá en escea O BOSQUE, estreada o pasado mes de abril na fraga de Cecebre.

Copia de DSC00069.JPG   baqueano.jpg

23 Novembro 2008

Recital musical en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:08 pm

Na tarde do sábado 22 de novembro tivemos o pracer de contar en Villa Florentina coa presencia de Bea Debén Méndez para conmemorar o Día de Santa Cecilia, patroa dos músicos. A xoven violinista deu un moi ameno recital ante o numeroso público que, congregado no noso salón de actos, amosou a súa satisfacción ao remate da actuación, un momento de maxia onde uns puntiños negros foron transformados en harmónicas notas que, unha vez máis, encheron con ledicia a casa de Wenceslao.

DSCF1032b.jpg   DSCF1020b.jpg

Velaquí vemos varios momentos do recital.

DSCF1025b.jpg   DSCF1029b.jpg

Queremos agradecer a Guillermo Debén, pai de Bea, o fermoso detalle que tivo para coa FWFF ao agasallar a súa biblioteca cun exemplar de Mis mejores cuentos, de WFF.

mis mejores cuentos WFFb.jpg 

E, voltando ao violín… ¿De onde provén este instrumento singular, que é capaz de estremecernos cos seus sons especialmente emotivos, tristeiros ou ledos, tan cargado de personalidade e de matices?

Pois ben: as súas máis remotas orixes poden apreciarse discretamente no Nefer exipcio, no Ravanastron indio ou na Lira grega, instrumentos rústicos de construción natural. Será na Idade Media cando en Europa comecen a aparecer os primieros instrumentos de corda e, xa no século XV, cando vexamos instrumentos de corda frotada (entre os que cómpre encadrar o violín). O Renacemento supuxo unha transformación nos procesos de construción e será nesta altura cando se forxe o violín coa estrutura que conserva na actualidade. Xurden tamén neste momento a viola e o chelo. Gasparo de Salo é considerado o creador do violín, mais Andrea Amati será, en Cremona, o artesán de maior renome. Despois virían Guarneri, Stradivarius… A partir de aquí o violín extenderase por toda Europa mais o cerne creador manterase na escola italiana.

A partir do século XVIII, debido á grande demanda de violíns, a súa masiva fabricación (maior cantidade en menos tempo) implicará un disminución da calidade. A delicadeza que requiren as madeiras no seu trato, a composición dos varnices, etc, son factores decisivos para a construción dun bo violín.

21 Novembro 2008

Recital musical en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:46 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Recital Musical

Mañá, sábado día 22 de Novembro, terá lugar un recital musical en Villa Florentina a cargo da xoven violinista Bea Debén Méndez. Este acto terá lugar ás sete do serán.

Conmemoramos así do Día de Santa Cecilia, patroa dos músicos.

S Cecilia.jpg

Estatua de Santa Cecilia en Trastévere

Santa Icía foi unha mártir cristiá que vivíu no século III, casando moi nova cun mozo chamado Valeriano que, pola súa causa, se converteu ao cristianismo. Como nin el nin ela quixeron honrar os deuses romanos foron martirizados. Segundo conta a lenda, Sta. Cecilia foi metida dentro dunha grande tina con auga fervendo, saíndo ilesa de tal experiencia. A tal ver, un verdugo intentou decapitala tres veces, mais non conseguíu o seu propósito e a Santa aínda insistíu en vivir tres días máis.
Xa no ano 821 foi enterrada na Igrexa de Santa Cecilia. Polo visto foi o seu canto dirixido a Deus durante a voda e tamén mentres a martirizaban o que deu pé a que fose convertida en patroa da música, sendo así nomeadada oficialmente polo Papa Gregorio XVIII.

En calquera caso, Santa Cecilia é figura que se mantén entre o mito e a realidade.

18 Novembro 2008

Poemas de Amor

Arquivado en: Eventos — magago @ 3:02 am

O pasado domingo reuniuse o noso Club de Lectura para falar do Amor nos poemas do Dolce Stil Novo e, por extensión, nos diversos ámbitos da vida.

Desde os máis remotos tempos é este un sentimento que levou á meditación, á felicidade ou á desesperación a filósofos, poetas, novelistas… a homes e mulleres… Desde o amor nos filósofos gregos ata o amor entre home e muller, tal e como describíu Ovidio na súa Arte de Amar, pasando polo amor a Deus explicado por Santo Tomás, ofrécese ao ávido lector un amplo abano de posibilidades literarias para afondar en tan misterioso e inexplicable sentimento: podemos achar amores puros, amores platónicos, amores carnais, amores impúdicos, amores románticos e amores fraternais…

DSCF1012b.jpg

Velaquí a sinatura de Camões quen, seguindo nun algo aos teóricos poetas do Dolce Stil Novo (Dante, Bocaccio, Guinizelli…), escribíu versos tan fermosos como estes:

Transforma-se o amador na cousa amada,

Por virtude do muito imaginar;

Não tenho logo mais que desejar,

Pois em mim tenho a parte desejada.

-

Se nela está minha alma transformada,

Que mais deseja o corpo de alcançar?

Em si somente pode descansar,

Pois consigo tal alma está liada.

-

Mas esta linda e pura semideia,

Que, como um acidente em seu sujeito,

Assim coa alma minha se conforma,

-

Está no pensamento como ideia;

[E] o vivo e puro amor de que sou feito,

Como a matéria simples busca a forma.

E é que entre o amor ideal e o amor terrenal… hai un treito por percorrer… Tamén WFF meditou sobre o amor na súa obra El secreto de Barba-Azul. Mauricio Dosart, protagonista da novela, reflexionaba sobre o seu matrimonio. A voz do narrador describe a súa incerteza ante a transformación do Amor:

La fuerza de su propio cariño había sido capaz de producir un extraño desdoblamiento o una extraña creación, y admiraba como real un fantasma que no existía más que en su optimista deseo.

Verdaderamente, era una mujer vulgar. Después de dos años de matrimonio, Mauricio se veía forzado a reconocerlo. Sólo su amor había podido presentársela de otro modo. Pero esta misma reflexión hacía nacer un sobresalto en el espíritu del joven. Si el amor le ocultaba la realidad, ahora que esta realidad se hacía para él notoria, ¿ya no estaba enamorado de Marta?

Enamorado… sí… El había hecho meticulosamente un análisis de sus sentimientos. Enamorado…, sí; pero de una manera muy distinta. Enamorado sin exaltación, sin éxtasis, sin arrebatos líricos, sin aquellas emociones tan difícilmente explicables de la época del noviazgo. Iba viendo salir lentamente de aquella mujer que él había amado otro mujer, la que realmente era, con sus defectos, con sus imperfecciones, ya humanizada, y la quería más humanamente, más imperfecta y defectuosamente también, sin deliquios.”

Velaquí como aquela deusa adorada polos poetas do Dolce Stil Novo se transforma en muller de carne e óso, humanízase e faise próxima.

Mais, este fin de semana, tivemos outros amores distintos: os amores dos contos a carón do lume…

14 Novembro 2008

Programación na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:49 pm

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Lendas de tradición oral

Na tarde do sábado 15 de novembro terá lugar en Villa Florentina unha lectura dramatizada de lendas de tradición oral, entre as que se inclúen historias de reis, de príncipes e princesas, de encantamentos, de mouros e outros elementos máxicos propios do noso acervo cultural.

O grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, será o encargado de levar a cabo esta acción dramática.

Será ás SETE do serán en Villa Florentina. Entrada gratuíta.

 

CLUB DE LECTURA
Lendo con WFF e os seus contemporáneos

Doutra banda, o domingo día 16, terá lugar a correspondente reunión dominical do noso Club de Lectura, onde continuamos o noso labor falando dos poetas occitanos, tomando como base para a lectura o libro de Darío Xohán Cabana Antoloxía do Doce Estilo Novo.

DESEÃ�O CAPA.jpg 

Facemos unha excepción ás liñas básicas do Club e ampliamos así o ámbito de acción das nosas sesións.

Será a partir das SEIS da tarde na sede da Fundación W. Fernández Flórez.

13 Novembro 2008

Convergencias

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 6:22 pm

En un artículo del diario El País aparecido ayer con la firma de Moncho Alpuente bajo el título de “Corre, conejo, corre” se hacía referencia a la novela de Wenceslao Fernández Flórez El malvado Carabel, puesto que en ella se relataba la interesante experiencia de 38 trabajadores de la Casa de Banca Aznar y Bofarull incitados por sus efusivos jefes a practicar una carrera pedestre de seis kilómetros con el benéfico fin de velar por la salud psicofísica de sus empleados. La referencia venía muy a cuento en el artículo del señor Alpuente, ya que su crónica se centraba en la celebración, en Madrid, de la X Carrera de las Empresas.

El malvado Carabel 2.jpg

Ahora analicemos una serie de antecedentes y veamos como el espírito de la obra de Fernández Flórez, humorista adelantado a su tiempo, converge con la de otro humorista de gran calibre como es el argentino de origen español Joaquín Salvador Lavado, más conocido por el sobrenombre de Quino, creador de esa marabillosa filósofa tan pragmática llamada Mafalda. Encontramos en uno de sus muchos trabajos una ilustración que muy bien podría acompañar algún que otro fragmento de la novela de Fernández Flórez, y en breve veremos cual es la razón.

Además de esto, entre nuestros humoristas, el propio Mingote realizó una serie de viñetas que fueron publicadas por entregas en el semanario La Codorniz en 1963. En ellas aparecía reflejado lo que podría ser el story-board de la adaptación fílmica de la novela. Recordemos que, de esta misma obra, se realizaron tres adaptaciones cinematográficas: una de ellas dirigida por Egdar Neville en 1935, otra por Fernando Fernán-Gómez, quien también llevaba el peso del papel protagonista, en 1956 y, por último, Rafael Baledón se enfrentó a una nueva versión en 1962. Mingote, como hiciera Fernando Fernán-Gómez, capta con gran acierto la esencia de la novela.

Ahora volvamos a la carrera… La situación en la que nos encontramos a los 38 competidores de la Casa de Banca Aznar y Bofarull es realmente patética: “Ni uno solo de los treinta y ocho empleados que avanzaban ahora por la paramera hubiese titubeado un instante en permanecer en el lecho si les fuese permitido elegir; pero era bien notorio el disgusto con que los jefes comprobaban las deserciones en aquellas partidas campestres ideadas por Bofarull como consecuencia de un viaje a Inglaterra y para ofrecer al mundo una enternecedora demostración del paternal cuidado con que la Casa fomentaba la salud de sus dependientes.”

El malvado Carabel.jpg

Por lo tanto, y dado que no queda más remedio que correr, es necesario que alguien de la salida. Le corresponde este papel al señor Cardoso, subdirector de la Casa, quien se acerca al señor Bofafull diciendo:

- ¡Si apenas puedo ver dónde se encuentran! No soporto esta luz. Hay demasiada luz en el campo.

Como el hecho de tener mermadas las facultades visuales siendo al mismo tiempo el portador de la pistola que ha de dar la señal para el comienzo de la carrera no es nada aconsejable, bien pronto el señor Aznar se ofrece a buscar una solución:

“Cardoso […] se encontraba más aliviado de su fotofobia desde que Aznar le había cedido unas enormes gafas ahumadas, detrás de las cuales manifestó que ya comenzaba a ver el campo y que no le parecía que tuviese nada de particular.”

Estas gafas empañadas, que emulan los humos putrefactos que impregnan el ambiente urbano, alivian a Cardoso de su malestar. Así se nos transmite la idea del desarraigo existente entre el hombre y el campo, entre el hombre y la tierra, idea que retomará Fernández Flórez en El Bosque Animado através del diálogo establecido entre las hermanas Roade y el Hombre de la Tesis. Pero, ¿como se resuelve esto en la película de Fernán-Gómez, por ejemplo? Pues tal y como ilustró Mingote en sus viñetas de La Codorniz:

Sin título-1.jpg   Sin título-2.jpg

Al margen de facilitarle a Cardoso las gafas, nada le es más gratificante y regenerador al pobre hombre que respirar el humo expelido por los directivos, con sus puros magníficos como chimeneas. Esto hará que Cardoso se sienta realmente como en la ciudad. Y es que el hombre, cada vez más alejado del campo y del bienestar que éste produce en los organismos, está ya tan habituado al ambiente contaminado de las ciudades que no es capaz de respirar relajadamente el aire limpio y feliz de los campos ni admirar la belleza de sus paisajes. No va, pues, descaminado Quino cuando representa un momento familiar: los padres con sus hijos pasando el día en el campo, dotados de unas escafandras directamente conectadas al tubo de escape de su auto, tal y como puede verse a continuación:

Quino.jpg

12 Novembro 2008

El toro, el torero y el gato

Arquivado en: Obras de WFF, WFF Xornalista — magago @ 2:13 pm

EL TORO, EL TORERO Y EL GATO

el toro1.jpg

Capítulo quinto

“Dónde se pueden leer sensatos conceptos acerca de los toros mansos”

En los ruedos, al margen de reses bravas, pueden encontrarse también toros mansos, desganaos, que no muestran interés alguno por estar en la arena y, mucho menos, por andar perdiendo el tiempo detrás de un capote. Son pasotas. Aunque es de suponer que alguna otra motivación tendrán en la vida…

Joselito y Belmonte.jpg

Joselito y Belmonte, dos grandes figuras del toreo que aparecen mencionadas en esta ocasión.

Sobre estas reacciones taurinas reflexiona Fernández Flórez en el capítulo de El toro, el torero y el gato que hoy presentamos:

CAP�TULO QUINTO El toro, el torero y el gato.doc

11 Novembro 2008

José María Méndez

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 2:19 pm

José María Méndez (1916-2006) es uno de los nombres que podemos encontrar en los ficheros de la biblioteca de Fernández Flórez, en Cecebre.

Este escritor, natural de Santa Ana (El Salvador), estudió Derecho en la Facultad de El Salvador, doctorándose en 1941 con el trabajo “La confesión en materia penal”. Fue profesor de Introducción al estudio del Derecho en la Facultad de Jurisprudencia y de Ciencias Sociales y de Códico de Instrucción Criminal y de Derecho Político. También dirigió el Diario “Patria Nueva” y fue colaborador y articulista para “Diario de Hoy” y “La Prensa Gráfica”.

JMM�NDEZ.jpg

Dentro del campo literario, destaca su labor como cuentista, siendo considerado como uno de los maestros del relato con cuentos como “Ajedrez”, por ejemplo.

De su primera obra, Disparatario (publicada por el Ministerio de Cultura de El Salvador en 1957), en la que queda patente su gusto por la obra periodística de Eça de Queiroz, se dice en nuestra edición que “las saetas que de las páginas de este libro son disparadas casi siempre pegan en el blanco. Disparatario está escrito en un estilo ágil, picante, de períodos cortos cualidades que lo hacen que cautive al lector”.

Veamos, pues, algunos de esos dardos impreganados de humor y de ironía que tienen la habilidad de dar donde duele (escogeremos aquellos que tengan un valor casi universal):

“En la frase “pienso, luego existo”, se puede sustituir la primera palabra según las distintas profesiones de los que hablen. Así dirá un pintor: “pinto, luego existo”; y un bailarín: “bailo, luego existo”. Solamente los diputados no pueden sustituir la primera palabra. No porque carezcan de profesión. Sino porque para ellos fué hecho el pienso.”

“A nuestros Presidentes no les cuesta poner la primera piedra. Lo que les resulta sumamente difícil es poner la última.”

“Lo mejor en política -decía Benavente- es no hacer caso”. ¡Qué grandes políticos hemos tenido entre nuestros gobernantes.”

Dejamos para otro día el comentario de la breve pieza teatral Este era un rey (Comedieta en un solo acto).

9 Novembro 2008

Unha tarde con Perrault…

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:40 pm

E así foi como transcorreu a tarde de onte dentro da Caixa dos Contos Favoritos. Riquete o do Copete, máis feo que un cribo pero máis listo que un esquío, foi quen de conquistar á fermosa e remilgada ex-princesa tonta gracias á forza do Amor!

PRESTIDIGITACI�N 1.jpg

Foi unha xornada tranquila, sen frío e sen choiva, na que ademais de contar contos tamén levamos a cabo unha nova votación para elexir o título do conto ao que nos enfrentaremos o vindeiro mes de Decembro. O resultado foi un duro empate entre A Princesa das Neves e Barba Azul… Dadas as circunstancias, o que faremos será dedicar dous meses consecutivos a estas dúas interesantes historias reservando a seguinte votación para o mes de xaneiro.

Foi unha xornada tranquila, sen frío e sen choiva, na que ademais de contar contos tamén levamos a cabo unha nova votación para elexir o título do conto ao que nos enfrentaremos o vindeiro mes de Decembro. O resultado foi un duro empate entre e … Dadas as circunstancias, o que faremos será dedicar dous meses consecutivos a estas dúas interesantes historias reservando a seguinte votación para o mes de xaneiro.

DSCF0989B.jpg

Debemos sinalar que, despois das vacacións, levamos a cabo unha mellora no sistema electoral pois, a partir de agora, en vez de ter que levantar a tapa da caixa-furna para votar, dotámola dunha regandixa pola que se pode introducir o voto máis comodamente.

AVISO IMPORTANTE:

Para todos aqueles interesados en tramitar a solicitude de xoguetes e outros pedidos co Sr. Papa Noel, desde a FWFF

FAISE SABER

Que, case con total seguridade (se a súa axenda non muda no último momento), contaremos coa inestimable presencia deste na próxima sesión da Caixa dos Contos Favoritos, a fin de que todos aqueles interesados poidan facer o seu correspondente pedido con tempo, sen que o Sr. Papa Noel se vexa agobiado a última hora por unha manchea de cartas cargadas de peticións diversas en medio dun maremagnun de confusión que tan só perxudicaría a posterior efectivade das entregas.

GRACIAS. 

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress