Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Abril 2009

Carmen Kurz en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:07 pm

EXPLORANDO A BIBLIOTECA DE WFF con DAVID MEIER

Carmen Kurz.jpg

Carmen Kurz 

Estimados amigos, el pasado sábado, guiados por la mano de David Meier, dedicamos la sesión literaria del mes a la figura de una desconocida entre las escritoras españolas del siglo XX. Se trata de Carmen Kurz, autora de novelas como Duermen bajo las aguas (Premio Ciudad de Barcelona en 1954) o El desconocido (Premio Planeta en 1956), ambas incluídas en la Biblioteca que Fernández Flórez reunió en Cecebre.

charla.jpg

Esta sesión literaria congregó en el salón de actos de Villa Florentina a un gran número de atentos oyentes, interesados en la peripecia vital de la autora catalana de cuentos infantiles como Huevos de Pascua, El conde sol, Piedras y trompetas, etc. Para todos ellos supuso esta charla el agradable descubrimiento de una escritora cuya obra resulta en verdad interesante y actual tanto desde el punto de vista de sus creaciones para adultos como para niños.

Kurz0008b.jpg   Kurz0006b.jpg

Esta didáctica y amena actividad se cerró con una muestra: la lectura de un fragmento del libro Veva (1982), cuento polémico, narrado en primera persona por un bebé de meses que observa la realidad que la rodea, las relaciones con y entre su familia, con profunda atención.

El desconocido.jpg  Bajo las aguas.jpg

Para leer o traballo realizado por David Meier, por favor, pinche aquí:

EXPLORANDO A BIBLIOTECA DE WENCESLAO- Carmen Kurz.pdf

29 Abril 2009

45 Aniversario

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:50 pm

Tal día coma hoxe, un 29 de Abril, aínda que do ano 1964, deixaba Wenceslao Fernández Flórez este mundo para adentrarse nos misterios do Alén, para continuar o seu camiño sosegado entre as brétemas que poboan o descoñecido.

 wfflo1.jpg

Tiña setenta e nove anos. Se fose mester elexir unhas palabras concretas para recordalo, posiblemente as mellores serían as que compoñen o ultílogo do Bosque Animado, o enigma do eterno retorno…

Y transcurrieron los días. Y los años.

Y vino la Muerte y pasó su esponja por toda la extensión de la fraga y desaparecieron todos estos seres y las historias de estos seres.

Pero detrás todo retoñaba y revivía y se erguían otros árboles y se encorvaban otros hombres y en las cuevas bullían camadas recientes y la trama del tapiz no se aflojó nunca.

Y allí están con sus luchas y sus amores, con sus tristezas y sus alegrías que cada cual cree inéditas y como creadas para él, pero que son siempre las mismas, porque la vida nació de un solo grito del Señor y cada vez que se repite no es una nueva voz la que la ordena, sino el eco que va y vuelve desde el infinito al infinito.”

Wenceslao Fernández Flórez

28 Abril 2009

Semana do libro… e do teatro!

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:27 pm

A pasada semana a Fundación Wenceslao Fernández Flórez desenvolveu dúas actividades teatrais fóra da súa sede a través do seu grupo de teatro Fas-que-fas. A primeira delas tivo lugar no Centro Calvo Sotelo o xoves día 23 de abril. A obra representada foi O Bosque, de Jenaro Marinhas del Valle. Esta peza foi estreada, precisamente, hai agora algo máis dun ano na FWFF na mesma fraga de Cecebre.

Velaquí amosamos algunhas imaxes desta xornada:

DSC00132b.jpg   DSC00139n.jpg   DSC00144b.jpg   DSC00146b.jpg

DSC00147b.jpg   DSC00159b.jpg   DSC00163b.jpg   DSC00164b.jpg

Doutra banda, o día seguinte, 24 de abril, o grupo de teatro Fas-que-fas representou no Colexio Fillas de Xesús, da Coruña, a obra O home que inventou unha maneira de andar. Velaquí van dúas imaxes: o rei Furibundo no seu trono co seu Axuda de Cámara e, xa na retirada do público, unha despedida próxima.

DSC00178b.jpg   DSC00183b.jpg

22 Abril 2009

Antón Patiño descobre a FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:44 pm

Desde que puxo o pé na eira de Villa Florentina, acompañado da súa dona Menchu Lamas, Antón Patiño quedou encantado: foi un enamoramento do espazo, da arquitectura da casa, da disposición do xardin e das xigantescas árbores do bosque. Tanto el como a súa dona non deixaron de manifestar a súa sorpresa ao ir visitando a casa e o seu contido.

VISITAB.jpg

Unha grande e moi favorable impresión para eles foi tamén o acto da tarde para falar de Urbano Lugrís, pois atopáronse cun público receptivo e interesado que atentamente seguíu o seu discurso durante dúas horas. Foi tamén motivo de sorpresa para eles o feito de que se achegara xente do mundo artístico, como Inma Doval, para expoñer un moi interesante traballo de litografía sobre Urbano Lugrís, realizado polos membros dun colectivo composto por 14 artistas coordindos por Nacho Baamonde. Esta mostra quedou perfectamente exposta na entrada de Villa Florentina. Un traballo artístico empregando diferentes técnicas que tanto Antón como Menchu louvaron e apreciaron.

PRESB.jpg  DSC00170B2.jpg   A PATIÃ�O.jpg

EXPO.jpg

Antón fixo unha magnífica exposición da vida e obra de Urbano Lugrís, falando precisamente do ambiente que vivíu na súa casa co seu pai Lugris Freire, amigo de Wenceslao, de Francisco Tettamancy e de Eladio Rodríguez e tantos outros galeguistas daquela época tan fructífera para Galicia. Non deixou de recordar ao Urbano Lugris que en Vigo se atopou con Alvaro Cunqueiro, con José María Castroviejo, con artistas como Lodeiro ou Laxeiro, naquel trasmundo que era a taberna do Elixio, ese espazo de formación de emprendedores culturais que representaba para as novas xeracións que nos acercamos alí a aprender a velos debuxar enrriba do mantel da mesa ou mesmo no máarmore, entre as pingueiras do viño tinto. Son recordos intensos os que Antón atesoura e, precisamente, foi ese coñecemento da intimidade de Ulyses Fingal o que levou a Antón a estudar a súa expléndida obra e intensa traxectoria vital durante tantos anos, que rematou coa edición de númerosos artigos e de dúas edicións sobre Urbano Lugrís, o grande amigo do seu pai.

Agradecemos a Antón que tivera a ben falarnos do noso veciño e amigo dun xeito desinteresado e tremendamente ameno e didáctico, según manifestou o numeroso público que asistiu ao acto. Entre os presentes, algúns artistas e creadores do noso concello, como Inma Doval, acompañada do fotógrafo Xacobe Meléndrez, ou o ilustrador Xosé Cobas.

A actividade da FWFF continúa esta semana dentro e fóra de Villa Florentina. Dunha banda, mañá, 23 de abril, Día Mundial do Libro, o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, actuará no Centro Calvo Sotelo, ás 20.00h, coa obra O Bosque, de Jenaro Marinhas del Valle. A entrada será libre ata completar aforo.

E o sábado día 25, para pechar o mes, terá lugar unha nova sesión literaria Explorando a Biblioteca de WFF. David Meier falaranos da escritora catalana Carmen Kurz e da súa obra El desconocido, novela destacada entre o conxunto das que forman parte da biblioteca de Wenceslao en Cecebre.
Isto será por volta das sete do serán e entrada será gratuíta.

21 Abril 2009

Wenceslao y Seijo Rubio en la aldeíta de San Salvador de Cecebre

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:23 am

En este trabajo, elaborado por la pluma de Wenceslao, éste refleja el auténtico flechazo que el paisaje gallego causó sobre la mente del escritor y sobre el pinzel de José Seijo Rubio.

Era Cecebre un gozo para los sentidos en general, pero particularmente para personas con la sensibilidad de estos artistas que apreciaban la sencillez de lo natural. Este mismo pensamiento tal vez hoy es imposible de captar. Hoy estamos sometidos a la invasión del boom inmobiliario con construcciones por todas partes. La idea consiste en que para hacer una vivienda es preciso talar los árboles o los frutales y dejar claridad alrededor de esa casa fea que se va a construir, mientras el concejal de turno, el alcalde y el técnico o aparejador, miran para otro lado. Pero las instituciones públicas también cometen sus atropellos y así deciden que un AVE vaya a circular de Coruña a Betanzos pasando por el corazón de la inspiración del Bosque Animado.

La destrucción del paisaje debería estar mucho más perseguida y penalizada. Es la propiedad inmaterial…

Reparemos en la referencia que Wences hizo del paisaje gallego en recuerdo de esa belleza y en honor de su amigo, el pintor José Seijo Rubio:

“Si yo gusto tanto de andar por el mundo es porque lo encuentro bello. He sido coleccionista de puestas de sol y de volcanes; conservo en mi retina visiones del desierto de Libia, de sombríos fiordos escandinavos, de profundos lagos del Tirol hacia los que se despeñan aludes de nieve por las laderas verticales… Pero el paisaje gallego me conmueve entre todos por su dulzor, por una cierta ternura inaprehensible que hay en él. Durante mis reposos en la aldeíta coruñesa de San Salvador de Cecebre almaceno formas y colores maravillosos para mi pinacoteca interior. Somos dos los hombres que solemos coincidir allí buscando belleza: Seijo Rubio y yo. El es un paisajista que pinta; yo soy un paisajista que recuerda. Y experimento así como una envidia profesional. Cuando le veo pasar con su caja de pinturas pienso: “¿En qué belleza que aún no conozco irá a abismarse? ¿Qué rincón penumbroso y lírico del bosque, que reflejo en el río, qué maquillada nube, qué armonía de grises o de verdes irá a robar su sensibilidad cultivada?” Pero me consuela saber que en el lienzo estarán, para regalo de mis ojos. ¡Bello arte este que hace eterno un rayo de sol, un celaje, una sombra, el vaho de un río y el rizo de una ola: todo lo que hay de más fugitivo y delicado en la hermosura del mundo! Del mundo que guarda para Galicia la culminación de sus encantos. Que quizá es por eso nuestra tierra tan difícil para el pincel.”

Dicho esto solamente falta contemplar la expléndida obra artística que el amigo pintor efectuó en la zona inmortalizando a los chicos de Cecebre con los sacos de cereales para el molino, las zonas de Santa Margarita en Orto, etc.

Disfruten por lo tanto del destrozo y la imposición de autopistas, la imposición de parques eólicos, las urbanizaciones… La tiranía de la administración sobre los administrados.

Antonio Montero

17 Abril 2009

CONFERENCIA

Arquivado en: Eventos — magago @ 9:15 am

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VILLA FLORENTINA.jpg

SÁBADO 18 DE ABRIL
Conferencia
A cargo do pintor lucense
Antón Patiño

Mañá, sábado día 18 de Abril, contaremos na FWFF coa presencia do pintor lucense Antón Patiño, quen estará con nós para falarnos doutro pintor: Urbano Lugrís, de quen se celebrou o pasado ano o centenario do seu nacemento. Con tal motivo o museo municipal “Quiñones de León”, de Vigo, en colaboración co departamento de Historia da Arte da USC, preparou unha exposición que leva por título LUGRÍS. VIAXE AO MUNDO DE ULYSES FINGAL. Tomando como referencia a conmemoración de dito centenario, Antón Patiño falaranos da vida e obra do pintor coruñés, fillo do escritor Manuel Lugrís Freire.

urbano lugris.jpg

Urbano Lugrís (1908-1973)

Antón Patiño, nacido en Monforte de Lemos no ano 1957 e residente na cidade de Vigo desde a súa infancia, foi coñecedor xa na súa xuventude de grande número de artistas, entre eles o que dá pé a esta charla. Patiño é autor dunha prolífica obra gráfica que recorreu diferentes lugares de España, Europa e América en mostras tanto individuais como colectivas.

LUGRÃ?S, U.jpg

16 Abril 2009

El toro, el torero y el gato

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:46 pm

EL TORO, EL TORERO Y EL GATO

wfflo.jpg

Wenceslao Fernández Flórez

Capítulo IX

“Los toros desde el tendido”

El que mis teorías no tengan hasta ahora casi más partidarios que yo mismo no quiere decir nada en contra de ellas. Ya he citado algunos casos en lo sque otros sabios tropezaron en un principio con la incredulidad unánime. Mis enmiendas al toreo provienen, según no me canso de repetir, de la convicción de que el toreo, tal como se practica, es aburrido, monótono y cansado. Y la gente se obstina en decir que no. Más exactamente: dice que no antes de ir a los toros; pero cuando está en la plaza no puee disimular su tedio. El defcto principal de la fiesta es que está demasiado lograda, demasiado reglamentada, cuadriculada y conseguida. El fanático del orden, el que va precisamente a ver cómo el toro recibe tres picas y tres pares de banderillas, y cómo después se deja marear durante cierto tiempo por la muleta del matador, y cómo rueda al serle introducida una espada “en todo lo alto”, acaso obtenga con todo eso un goce que, por cierto, no le envidio -prefiero ver una partida de billar-; pero los que amamos la diversidad, la emoción, lo imprevisto, sólo nos sentimos levemente felices en esas corridas que los aficionados llaman “malas”, en las que el toro corre tras los toreros, con cinco medios pares de rehiletes en las ancas.

Mi criterio acerca de los deportes es que hay que practicarlos, no que verlos. Comprendo que un hombre toree, y sé que corre el riesgo de aburrirse el que ve torear. Esto lo intuyen también los aficionados, ya que todos se procuran otra ocupación parar soportar las dos horas de lidia. En algunos lugares de Andalucía llevan a la plaza abundantes meriendas; en otros pueblos se contentan con la botella de vino, y, en general, se reserva un puro para encenderlo antes de que salga el primer toro. Esto quiere decir que el espectáculo, por sí mismo, no basta. Soy incapaz de negar que el toreo carezca de interés en la arena; pero afirmo que desde el tendido pierde mucho. Los toros parecen siempre pequeños; los picadores, perezosos; en cuanto a la labor de los espadas, se le antoja al público tan fácil y tan distinta a lo que debe ser, que todo el mundo se cree autorizado a gritarles consejos, como podrán comprobarlo ustedes. Hay dos realidades: una, la del ruedo; otra, la de los tendidos. De donde puede deducirse que el hombre de los tendidos no se entera exactamente, no se compenetra bien con lo que ocurre en el ruedo.

TORO TORERO - HERREROS.JPG

Por eso se aburre. Cuando el toro se defiende y revuelve y da muestras de poseer alguna inteligencia al esquivar a los banderilleros, al rehuir a los picadores y al embestir al hombre en vez de la capa, el sujeto del tendido se irrita. Y cuando le clavan tres picas en su sitio, tres banderillas en su sitio y una espada en su sitio, no hay razón alguna de prorrumpir en carcajadas o de presentar cualquier síntoma de excesiva felicidad, porque la cosa, si bien se mira, no vale la pena. Más mérito tiene el jugador de “rana” que mete tres discos en la casilla de los mil tantos.

¿Cómo se puede suprimir el tedio del espectador de corridas? Sencillamente, haciéndole participar, aunque con mesura, en las inquietudes y los peligros del juego. Y esto no es dificil.

La experiencia es la madre de la sabiduría. Yo me he olvidado de todas las corridas que presencié -que no fueron muchas-, menos de aquella en que un toro saltó la barrera cerca de mí y estuvo a punto de pasar al tendido. Fué un momento glorioso. Los mismos que gritaban poco antes que aquella fiera no pasaba de ser un ratón e insultaban a los diestros, que no se acercaban a ella, se desprendieron de sus bastones, sus sombreros y hasta sus cigarros puros, para trepar despavoridamente por la gradería. Los maridos abandonaban a sus mujeres; las mujeres, en su afán de zancajear peldaños, enseñaban las piernas a quienes no teníamos el menor derecho a contemplarlas; los mozos que vendían gaseosas y cerveza renunciaron a cobrar los pedidos; los aficionados empujaban a los aficionados, sin la menor solidaridad… Y la cabeza del toro, asomada a la contrabarrera, se nos revelaba espantosa e increíblemente igual en tamaño a la de un mamut. ¡Inolvidable emoción! Todos temíamos morir allí, o, a lo menos, esperábamos que fuese corneado algún pariente, algún amigo, algún vecino de asiento, para poder contarlo en nuestra tertulia.

Cuando cinco o seis filántropos desconocidos se colgaron del rabo del toro y lo hicieron caer, nuestra agitación, nuestro nerviosismo, nuestros comentarios llenaron de bullicio la plaza durante algún tiempo. Después, el incidente fué tema de nuestros más brillantes relatos.

Pues bien: si se lograse que en cada corrida surgiese un toro por alguna parte de un tendido, todo iría perfectamente, y la fiesta ganaría en emoción en términos que no pueden ponderarse. Es espectador dejaría de ser ese hombre que está del otro lado, y quizá se consiguiese apreciar desde el tendido las verdaderas dimensiones del toro. Un cornúpeta que apareciese aquí o allá, en cualquier instante de la lidia, ora en el sol, ora en la sombra, ya en los palcos, ya en las gradas, haría imposible que se aburriese ningún aficionado. Y el hombre del tendido se rehabilitaría. Y la fiesta redondearía su carácter.

(Fin de la primera parte)

15 Abril 2009

Malas lenguas

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 9:23 am

“Malas lenguas”

Marzo, 1916

DE SIRIO bn.jpg

WFF, por Sirio.

Con ocasión del incidente surgido hace unos días en el Consejo de ministro celebrado en Palacio, los periodistas han hablado de crisis; la crisis, sin embargo, no existe ni puede existir, ya que sólo ha ocurrido un cambio de palabras gruesas entre varios ministros. Por lo visto, todo ha quedado reducido a lo siguiente:

Don Amós Salvador, que es un hombre peor hablado que el difunto marqués de la Vega de Armijo, al encontrarse con Urzáiz le dijo ásperamente:

- ¿Cuándo va usted a resolverme esos expedientes?… Estoy… (aquí, una palabrota) cansado de esperar.

- ¡Hombre! -calmó Urzáiz, que tampoco tiene el genio suave-, ésa no es manera de hablar con nadie… Váyase usted a tomar fresco (aquí, una obscenidad).

Y así siguieron. Entonces, Romanones se enteró de lo que pasaba entre ambos ministros y mandó a Burell a que pusiese paz entre ellos.

Burell, qu ees tan vivo de carácter como Amós y como Urzáiz, llegó echando chiribitas:

- Pero ¿qué es esto señores?… Parece mentira… Ustedes no se dan cuenta, recontra (una interjección), que están en Palacio, a la puerta de la cámara del Rey. Parecen ustedes dos mujerzuelas (esto dicho más gráficamente y con menos letras). ¡Vaya, no moler (otra palabrota), y pasen al Consejo!…

Y aún hay quien dice, aunque esto puede ser que pertenezca nada más que al reino de la fantasía, que, como al terminar el Consejo, Su Majestad, conciliadoramente, interrogase a Salvador acerca de lo ocurrido, el ministro, que no puede dominarse en la violencia de la expresión, dio una respuesta sobradamente gráfica.

- Vamos a ver, Salvador -parece ser que interrogó el Monarca-, ¿qué te ocurre?

Y el ministro, tratando de quitar importancia a la cosa, muy fino:

- Nada, Majestad; que me parece que voy a tener que faltarle a la señora madre de alguien.

Pero esto, insistimos, no se ha comprobado todavía. Bien pudiera ser una apostilla de alguno que quiso caricaturizar el momento.

Wenceslao Fernández Flórez 

En Impresiones de un hombre de buena fe (1914-1919). Colección AUSTRAL. Madrid, 1964.

11 Abril 2009

Alicia no País das Marabillas (2ª parte)

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:47 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

A Caixa dos Contos Favoritos

Alicia no país das marabillas

Alicia no país das.jpg

Imaxe da película de debuxos animados realizada por Disney

Na tarde do sábado 11 de abril, inmersos en plena Semana Santa, terá lugar en Villa Florentina unha lectura dramatizada da segunda parte do conto de Alicia no país das marabillas, a cargo dunha breve representación do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF.

Será por volta das SETE do serán. A entrada, como sempre, será gratuíta.

10 Abril 2009

Bicentenario

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:18 pm

BICENTENARIO
Razones y diferencias entre la lucha en Galicia y en el resto de Europa

Dos géneros de guerra diferentes: los alemanes y los españoles.

Se trata de demostrar que la contienda y efecto invasor de los franceses en España, y concretamente en Galicia, fue diferente a lo sucedido en el resto de Europa.

La guerra entre ejércitos regulares, que ordinariamente se interesaban muy poco por el objeto de la contienda sostenida, se diferencia de aquella otra en la que un ejército regular establece su lucha contra un pueblo que tiene conciencia de existencia y genera una resistencia capaz de oponer una nación insignificante militarmente a ejércitos de corte profesional y conquistador.

Por otra parte, la orografía del territorio presenta una gran influencia sobre el resultado de la contienda, ya que, por ejemplo, existen notables diferencias entre las llanuras inmensas de Alemania y los montes gallegos.

Para leer el artículo completo, por favor, pinche aquí: Bicentenario-_Razones_de_la_lucha_en_Galicia[1].doc

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress