Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Xullo 2009

1 de agosto

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 12:33 pm

TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Lectura dramatizada de fragmentos da novela
Pablo y Virginia

Jacques_henri_bernardin.jpg

Do escritor Bernardin de Saint-Pierre
——————-
Grupo de Teatro Fas-que-fas
DA FWFF
 
O vindeiro sábado, día 1 agosto terá lugar en Villa Florentina unha nova lectura dramatizada.

Neste caso, o autor elexido é Bernardin de Saint-Pierre (1737-1814), escritor e botánico francés, autor da famosa novela Pablo y Virginia.

Será por volta das 7 da tarde e a entrada gratuíta.

Para ver o resto da nosa PROGRAMACIÓN DO MES DE AGOSTO, pinche aquí: AGOSTO 09.pdf

28 Xullo 2009

El señor de Bembibre

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:02 pm

Explorando a Biblioteca de Wenceslao con David Meier

Estimados amigos, o pasado sábado tivemos ocasión de adentrarnos na vida e obra de Enrique Gil y Carrasco, escritor do Bierzo que figura entre os moitos autores que compoñen a Biblioteca de Wenceslao. A obra El señor de Bembibre foi a que centrou a nosa atención nesta soleada tarde de verán, das que tan poucas estamos vendo este ano.

DSCF2797b.jpg   DSCF2801b.jpg

O exemplar desta novela que forma parte de dita Biblioteca é unha edición en dous tomos (números 26 e 27) levada a cabo pola Compañía Íbero-Americana de Publicaciones (CIAP), de Madrid, posiblemente nos anos 30, dentro dunha colección denominada “Las cien mejores obras de la Literatura Española”. Contén un prólogo do escritor ourensán D. Álvaro de las Casas, de quen tamén atopamos algunha obra na Biblioteca de Wenceslao.

Gil_y_Carrasco1.jpg

Don Enrique Giil y Carrasco naceu en Villafranca del Bierzo (León) en 1815. Estudou no Colexio de San Agustín, de Ponferrada e no Mosteiro Benedictino de San Andrés de Espinareda, pasando a continuación á Universidade de Valladolid, onde se licenciou en Dereito. Un dos primeiros traballos que conquistaron ao público do Liceo foi a poesía “A Polonia”, á que seguiron “La gota de rocío”, ”La violeta” e moitas outras. O seu protector, Luis González Bravo, importante home de Estado naquel momento, enviouno a Alemania, onde Gil y Carrasco tivo oportunidade de coñecer a Humbolt. Inspirado pola súa viaxe escribíu despois un diario que destaca polo seu estilo elegante e correcto, e onde amosa unha importante erudición. Da súa obra novelística destaca, entre outras, con unanimidade da crítica, El señor de Bembibre, da que di Don Álvaro que é ”la encantadora revivicación de los templarios, el emocionario del Bierzo, la tirste historia de aquellos infelices amores del señor don Álvaro Yáñez, en torno a cuya figura tantas otras vivieron…”. Enrique Gil y Carrasco morreu prematuramente en Berlín no ano 1846.

Deixamos a modo de despedida unhas palabras do prólogo de D. Álvaro de las Casas e, a continuación deste breve comentario, engadimos en documento PDF o texto da charla impartida por David Meier:

Merecido tributo de justicia es este de incluir en una serie de obras maestras a El señor de Bembibre, la novela más perfecta y emocional del romanticismo hispánico. Todos lo agradecerán. Es posible que los eruditos calvos de gabinete, los miopes de archivo, frunzan desaboridos el ceño e inicien su inacabable letanía de peros, tratando de justificar el par de defectos que, en buena crítica, pueden oponerse a la obra de Enrique Gil. Pero los hombres de corazón, los literatos de buena ley, todos cuantos sean sensibles a una emoción o a un instante de cordialidad, gozarán con ver de nuevo el noble libro que a todos hizo suspirar, cuando por primera vez cruzamos las tierras de Ponferrada, ante las ilustres ruinas del importante castillo que en una época enseñoreó todo el León occidental.”

Explorando_a_biblioteca_de_Wenceslao-_Gil_y_Carrasco[1].pdf

27 Xullo 2009

Wenceslao coa APC de Coruña e Cádiz

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:20 am

A la hora exacta, como estaba previsto, llegó a Villa Florentina (como todos ustedes saben regentada por la Fundación Wenceslao Fernández Flórez y propiedad de la Diputación de La Coruña) lo más granado de la prensa coruñesa, acompañada de otros tantos colegas de Cádiz, ambos grupos solemnemente arropados por un nutrido grupo de ex-futbolistas y ex-entrenador del Deportivo de La Coruña. Todos ellos entendieron que era menester hacerle una visita a la casa del único escritor que, en tiempos ajenos a la existencia de la televisión, hablaba en sus crónicas deportivas del “vicegol”, el escritor que escribió expléndidas páginas dedicadas al mundo del fútbol, mucho antes de que un Ronaldihno existiese y cuando el fútbol era sentido por lo que representaba como deporte y no tanto como el negocio que en el día de hoy representa con el manejo de sumas millonarias. Estoy seguro de que esa sería una de las maravillosas páginas de muy digno sello del escritor.

DSCF2806b.jpg   DSCF2805b.jpg

Todos ellos disfrutaron de una hermosa tarde de confraternidad en Villa Florentina y de recuerdo a la figura del autor de De portería a portería, o de El sistema Pelegrín.

Fue está un visita de hermanamiento entre las dos Asociaciones de Prensa y esperamos que se repita en tierras gaditanas.

Desde la Fundación les deseamos los mejores éxitos entre sus miembros y un largo futuro de camaradería.

Antonio Montero

FWFF

24 Xullo 2009

Explorando a Biblioteca de WFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:25 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de Wenceslao

Gil_y_Carrasco.jpg

Enrique Gil y Carrasco

Na tarde do próximo sábado, día 25 de Xullo, terá lugar unha nova sesión literaria en Villa Florentina. Explorando a Biblioteca de Wenceslao aparece un nome para moitos descoñecido do que se tratará nesta xornada. Falarase do escritor do Bierzo Enrique Gil y Carrasco, labor do que se ocupará David Meier.  

Será na FWFF por volta das sete da tarde. A entrada, como sempre, será gratuíta.

23 Xullo 2009

Armando Cotarelo y Valledor

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 1:01 pm

Lendo un dos boletíns da RAE, concretamente o correspondente a Setembro-Decembro de 1950, achamos un artigo do escritor coruñés referido á figura do erudito D. Armando Cotarelo y Valledor con motivo do pasamento desta polifacética figura.

cotarelo.jpg

Cotarelo y Valledor naceu en Vega de Ribadeo no ano 1880, cinco anos antes que Wenceslao. Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde se doutorou en 1900, e, a continuación, veu a Santiago de Compostela, onde obtivo en 1904 a Cátedra de Lingua e Literatura Españolas, ademais da de Teoría das Artes. En Santiago de Compostela desempeñou o cargo de profesor, renovando e revitalizando a vida das aulas cos seu sistema fresco e innovador.

A súa inquietude persoal levouno a adquirir coñecementos de moi variadas disciplinas. Foi home profundamente afecionado á arqueoloxía, á heráldica, á arquitectura e á astronomía, chegando a construirse un observatorio particular.

Ademais do seu labor no campo da filoloxía, foi novelista, poeta e dramaturgo contribuíndo coas súas obras á revitalización do teatro galego nos anos 20.

Dedicou unha grande parte da súa vida e da súa obra a Galicia. Seguindo as palabras de Wenceslao: “Cierto que Cotarelo nació en Vegadeo, en la orilla ovetense de la breve ría que separa con un guioncito de mar inmóvil la margen oficialmente gallega de la margen oficialmente asturiana; Pero no es menos cierto que el habla y aún las costumbres de las cuatro provincias del noroeste tienen un poder expansivo que las hace rebasar sus contornos […].”

Así, foi nomeado membro da RAG en 1920; da RAE en 1929. Foi tamén Catedrático de Filoloxía Galaico-Portuguesa en 1939 e Académico da Real Academia da Historia desde 1942.

En 1911 foille concedido o Premio Berwick y Alba e en 1945 formou parte da Comisión del Diccionario de Autoridades, da de Premios de la Academia e do Boletín da RAE. Ademais, deu contestación aos discursos de ingreso dos Sres. Marañón e Martínez Kleiser, sendo, para alén de todo isto, Secretario Perpetuo do Instituto de España.

E, rematamos cunhas palabras de Fernández Flórez:

“Erudito y bibliófilo, íntegro caballero, buen católico, buen patriota, buen amigo, inteligencia preclara y sensibilidad exquisita, excelencias que trascendían hasta impregnar su exterior, en sus ademanes y en su cortesía; el alma de D. Armando Cotarelo ha llevado ya su constante sed de verdades y de bellezas ante Dios, el Único que puede saciarla.”

22 Xullo 2009

Explorando a Biblioteca de WFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:01 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de Wenceslao

Na tarde do próximo sábado, día 25 de Xullo, terá lugar unha nova sesión literaria en Villa Florentina. Explorando a Biblioteca de Wenceslao aparece un nome para moitos descoñecido do que se tratará nesta xornada. Falarase do escritor do Bierzo Enrique Gil y Carrasco, labor do que se ocupará David Meier.  

Será na FWFF por volta das sete da tarde. A entrada, como sempre, será gratuíta.

21 Xullo 2009

Fin de semana na FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:54 am

TARDES DE LECER NA FWFF

EM-Bokashi

Como xa estaba previsto, como xa quedaramos o pasado mes de xuño cando Mercedes F. Gestido e Andrés Reboreda visitaran a FWFF, este pasado sábado tivo lugar unha nova xuntanza en Villa Florentina dedicada ao aproveitamento e reciclaxe dos resíduos orgánicos que todos os días se producen no fogar e tamén na horta.

EM 1.JPG   EM 7.JPG   EM 2.JPG

Velaquí vemos algúns momentos da explicación ante a atenta mirada do público.

EM 3.JPG   EM 4.JPG

Con tal motivo, púxose en práctica o que o outro mes foi teoría. Esta nova aproximación ao singular sistema de compostaxe procedente do Xapón vai favorecer, en breve, un taller para a aprendizaxe dos distintos pasos que cómpre levar a cabo para, un mesmo, poder activar os microorganismos efectivos do EM-Bokashi, a fin de elaborar o salvado que vai producir a fermentación e, en fin, para adquirir unha maior conciencia sobre o funcionamento deste singular sistema.

CLUB DE LECTURA: Lendo con WFF e os seus contemporáneos

Doutra banda, este terceiro domingo de mes tivo lugar unha nova sesión do Club de Lectura da FWFF. O libro de Emilia Pardo Bazán, La Madre Naturaleza, continuación da famosa novela Los pazos de Ulloa, foi o centro de atención nesta reunión dominical verdadeiramente activa.

tertulia 19 xullo 09.jpg

Pareceres comúns, opinións diverxentes… todo suscitou esta obra de tendencia naturalista que se escapa xa ás liñas marcadas por Zola, autor das máis rotundas pautas do naturalismo. A cuestión que se plantexa ven sendo a seguinte: se deixamos a dous suxeitos en medio dunha sensual Natureza, ignorantes de toda lei moral, felices no seu estado, ¿acabarán sucumbindo á chamada do instinto, sexa cal sexa a súa condición (ou, coma neste caso, o seu grado de parentesco) ou, pola contra, xurdirá unha forza oposta para refrenar dito instinto?

Que cada quen reflexione sobre esta cuestión…

17 Xullo 2009

A Horta Doméstica

Arquivado en: Eventos — magago @ 9:27 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Villa Florentina1.jpg

A horta doméstica

O vindeiro sábado día 18 terá lugar na Fundación W. Fernández Flórez unha nova charla sobre a Horta Doméstica e o aproveitamento dos resíduos orgánicos. Ademais, poñerase en práctica o sistema em-bokashi.

DSCF2570b.jpg 

Mercedes F. Gestido e Andrés Reboreda voltan a Villa Florentina para continuar a charla iniciada o pasado mes de Xuño e que tivo tan boa acollida entre o público presente. Será por volta das SETE da tarde e a entrada, como sempre, gratuíta.

14 Xullo 2009

Los ricos y los impuestos

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:05 pm

Artículo de Wenceslao Fernández Flórez publicado el 13 de Julio de 1922. Aunque podría haber sido ayer.

No reproducimos el artículo completo, únicamente aquellas partes de mayor relieve.

fernandezflorez.jpg

Los ricos y los impuestos

“Hace días que nos agobia una preocupación. Los ricos están profundamente indignados contra algunos artículos en los que asegurábamos temerariamente que defraudaban a Hacienda. Los ricos nos han escrito cartas rebosantes de amargura o colmadas de rencor. Todos coinciden en que el ser rico es una carga abrumadora; uno nos ofrecía, en nombre de un amigo, un latifundio que, hasta ahora, no ha llegado a nuestro poder; otro nos increpaba: “¿Qué sabe usted de esto de ser rico? ¿Ha sido rico alguna vez? Pues ¡cómo se atreve a hablar de lo que no conoce!”

Con permiso de nuestros amables comunicantes, vamos a reproducir algunos párrafos del notable discurso pronunciado en el Congreso por el ex-director general de la Deuda, don José del Moral. El señor del Moral es un hombre recto, bien intencionado; pertenece al partido conservador; sabe por dichosa experiencia lo que es la riqueza, y guarda otra riqueza espiritual: una cultura sin exhibiciones, que asoma tan sólo -y siempre con gran modestia- en el instante necesario.

El señor Del Moral dijo:

“Según datos publicados por la Inspección general de Hacienda pública, en el pasado ejercicio se han descubierto defraudaciones por valor de 20 millones de pesetas. Han aparecido sociedades adeudando al Estado cuotas: una de 151.126 pesetas; otra, de 746.268; otra, de 339.542; otra, de 6000.000; otra, de 443.338. Es decir, entre cinco sociedades, 2.333.274 pesetas.”

Los nombres de estas sociedades no los ha pronunciado el señor Del Moral, pero nosotros los conocemos. En todas ellas intervienen personajes poderoros; muchos relacionados estrechamente con la política.

Seguimos al señor Del Moral:

“La casi totalidad de estos dos millones y pico de pesetas corresponde a débitos por beneficios obtenidos por consejeros, gerentes y administradores de estas grandes compañías.”

[…]

Para no aumentar la irritación de los distinguidos ricos que nos favorecen con sus epístolas, no haremos comentario alguno de estas manifestaciones. Pero recordemos el comentario del señor Del Moral. Es éste:

“Y yo os digo, señores diputados, que no hay derecho que el Fisco se ensañe con un infeliz labriego mermándole el producto insuficiente para su sustento, que a fuerza de trabajo y penalidades logra arrancar del reseco y empobrecido terruño en que le arraiga el instinto, y le embargue la inhospitalaria choza en que habita, el mísero ajuar, hastal e podrido jergón de paja donde reposa, mientras se permite a los defraudadores de mayor cuantía, a los privilegiados plutócratas de la defraudación, e tranquilo y beatífico disfrute de su fraude. No hay derecho que mientras consentimos que muchos grandes industriales contribuyan al sostenimiento de las cargas públicas con cuotas contributivas mezquinas, irrisorias en relación con los pingües beneficios que obtienen, les quitemos de la boca el mendrugo de pan con que se alimentan unos desdichados que viven más como bestias que como seres humanos. Pero los defraudadores son poderosos, tienen amigos, tienen influencia, y estos elementos, bien manejados, dan mucho juego.”

Ahora, amado lector, después de conocidas y meditadas estas frases, continuemos respetando a la plutocracia, guardemos para sus desmanes lo que se ha convenido en llamar “silencio patriótico” y… paguemos los tributos nosotros, que para eso somos pobres y apenas podemos vivir.”

12 Xullo 2009

A Caixa dos Contos Favoritos

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:25 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

“A oca de ouro” na Caixa dos Contos Favoritos

Na tarde do sábado día 11 disfrutamos en Villa Florentina dunha interesante lectura dramatizada: membros do Fas-que-fas compartiron papel con integrantes do Polo Saltón para levar a cabo esta interesante lectura. Entre os lectores destacamos a presencia dunha das máis noviñas actrices da compañía infantil, que defendeu o seu papel con grande soltura. Tamén queremos salientar a presencia, improvisada, dunha rapaciña que se quixo unir ao grupo lector con moi bo acerto.

Tratou a lectura o conto clásico da Oca de Ouro, que narra as vivencias dun rapaz apodado “Zoquete” moi mal visto tanto fóra como dentro da casa. O “Zoquete” é o menor de tres irmáns. Os dous maiores son, en apariencia, máis listos e espabilados, mais teñen o defecto de seren tamén moi tacaños, polo que o destino en forma de velliño mendicante acaba por darlles o seu escarmento cando, ao iren recoller leña ao monte despois de negarlle a aquel o seu pan, sufren un accidente co machado.

la oca de oro 1.JPG   la oca de oro 3.JPG

O noso protagonista quere demostrarlle ao seu pai que non é tan parvo como todos o queren facer e, tomando o seu machete na man, diríxise tamén ao monte, atopando no seu camiño o mesmo velliño que por dúas veces pedira axuda aos irmáns do “Zoquete” séndolle negada ambas as dúas. Neste encontro o “Zoquete” comparte a súa merenda co home e este, en compensación, ofrécelle unha recompensa que o conducirá, despois dunha serie de circunstancias, ao castelo dun Rei. Este Rei vivía cunha filla seria como un cardo e tíñase por sabido que casaría con aquel que conseguise facela rir. Mais todo este negociado matrimonial era un arranxo máis burocrático que outra cousa. O Rei pon a proba o mozo pedíndolle varios imposibles que leva a cabo coa axuda do velliño. Finalmente, na versión do conto recollida polos irmáns Grimm, a Princesa casa co mozo.

Agora ben, ¿que pasaría se ela rexeitase por non ter sido analizada a súa opinión no caso?

la oca de oro 4.JPG

Velaquí vemos un momento da votación na Caixa dos Contos Favoritos. O elexido para a vindeira sesión é “Un olliño, dous olliños, tres olliños”.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress