Fundación Wenceslao Fernández Flórez

31 Agosto 2009

Julio Camba

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:11 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Julio Camba: “El hombre que no quería ser nada”

O pasado sábado contamos en Villa Florentina coa presencia do Profesor D. José Montero Padilla, quen xa estivo con nós nunha anterior ocasión alá polo mes de febreiro para ofrecernos unha visión particular de W. Fernández Flórez. Nesta ocasión, ofreceu ao noso público unhas enriquecedoras pinceladas a propósito do xornalista de Vilanova de Arousa, Julio Camba.

P1010346b1.jpg   P1010347b1.jpg

Viaxeiro adolescente, home enigmático, escritor meticuloso, singular humorista, discreto ao seu xeito, o cronista de viaxes foi autor de obras como La rana viajera, Londres, Historia de una peseta, La ciudad automática, Sobre casi todo, Sobre casi nada, Alemania, La casa de Lúculo…, obras onde se recopilan artigos publicados en diversos xornais como El Mundo ou ABC. Debe ser destacada entre as súas obras a que leva por título Haciendo de república, unha moi interesante visión da chegada da República a España de cuxa lectura se desprende a idea (de igual xeito que cando lemos algunhas das crónicas parlamentarias de WFF) de que cambiar os modos e maneiras de gobernar dun país, a idiosincrasia propia da nosa clase política, require un proceso longo, intenso e moi complexo.

En calquera caso, a disertación do Profesor Montero Padilla centrou a súa atención en aspectos xerais do escritor, enriquecidos co relato de anécdotas particulares que sempre axudan a comprender un algo máis a figura do home. Como mostra do estilo do xornalista, o Profesor deu lectura a unha crónica escollida entre as moitas que poden lerse en Alemania, onde o escritor ofrece unha singular comparativa entre os temperamentos de distintos países como Inglaterra, Alemania, Francia, España..Crónica divertida mais, iso sí, coa peculiaridade de poñer o dedo no máis espumoso da ferida.

28 Agosto 2009

FIN DE SEMANA NA FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:42 am

SÁBADO, 29 DE AGOSTO
Tardes de lecer na FWFF
Sesión literaria
Villa Florentina, 19.00h
 
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Conferencia
Julio Camba: “El hombre que no quería ser nada”

PROF MONTERO PADILLA.jpg

O Prof. Montero Padilla durante a súa anterior conferencia na FWFF.
 
O próximo sábado, día 29 de agosto, terá lugar en Villa Florentina unha conferencia que será impartida por D. José Montero Padilla, profesor emérito da Universidade Complutense de Madrid. A súa disertación, que leva por título Julio Camba: “El hombre que no quería ser nada”, tratará algúns dos aspectos máis destacados do escritor e xornalista de Vilanova de Arousa.
Será por volta das SETE da tarde e a entrada, como sempre, será gratuíta.
————————————————————————-
 
DOMINGO, 30 DE AGOSTO
Expedición literaria
Saída da FWFF: 11.00h
 
EXPEDICIÓN LITERARIA
arredor do Bosque Animado
 
Doutra banda, o domingo día 30 terá lugar unha nova expedición literaria arredor do Bosque Animado. A saída efectuarase ás 11 da mañá e levaranos por algúns dos lugares máis singulares lugares de Cecebre que aparecen descritos na novela de Wenceslao Fernández Flórez.

FRAGA DE CECEBRE.jpg 

Ao longo do camiño iremos facendo paradas para dar lectura a aquelas pasaxes máis emblemáticas do libro. Aqueles que o desexen poden traer o seu bocadillo para xantar nos xardíns de Villa Florentina, xa que pola tarde haberá xogos para NENOS e para ADULTOS.

25 Agosto 2009

La frase del día

Arquivado en: La Frase del Día — magago @ 10:51 am

 RETRATO WFF.jpg

“Un político que se preocupe verdaderamente de la política, no pierde el tiempo en leer cosa alguna.”

El Noroeste. La Coruña, 31 de mayo de 1917. Crónica parlamentaria “La cultura se esparce”.

24 Agosto 2009

Tire usted lo que sobre (soluciones para la crisis)

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 11:59 am

Recordamos crónicas de actualidad.

TIRE USTED LO QUE SOBRE, por Wenceslao Fernández Flórez 

wff por del castillo 2.jpg

“- Y no se puede negar -aseguró el docto economista que me hablaba- que en esta lucha contra la crisis surgen a veces ideas magníficas.

- Sí -murmuré distraídamente.

- Ideas geniales.

- ¡Ah!

- Pero la gente está sumida en cierto estupor y no se entera. Usted sabe que siempre que los extranjeros descubren algo, recordamos que entre nosotros hubo hace tiempo alguien que intentó lo mismo. Aparece el avión, por ejemplo, y le dicen a usted en un pueblecillo de Cáceres: “En la época de nuestros bisabuelos, ya el tío Roque se tiró desde la torre de la iglesia con un aparato de mimbres que había inventado para volar y se hizo moléculas.” Entonces varios periódicos proponen que se erija una estatua a aquel desdichado precursor. Pues lo mismo ocurrirá con algunos políticos de ahora. No les hacemos caso porque son nuestros, pero tienen de vez en cuando ideas asombrosas.

- Algo hay de eso -concedí.

- Hallazgos capaces de trastornar todo un sistema.

- ¿Nada menos?

- Nada menos. Claro que no siempre saben darles el desarrollo necesario, ni conducir el principio hasta sus últimas consecuencias. Acaso porque tropiezan con el escepticismo, el desdén, la falta de colaboración… En estos días he leído un decreto que me produjo una impresión de…; no sé decirlo exactamente. Fue un vértigo mental. Fue como si hubiese logrado asomarme al infinito. Se trata de una disposición del señor Álvarez Mendizábal, ministro de Agricultura e Industria, para remediar la crisis vitivinícola. ¿Conoce usted su idea?

- Vagamente.

- Es formidable. Ha querido buscar para ella una denominación que la encasillase científicamente, y no ha acertado. Desde luego, está inspirada en un complejo de anticolillismo. Es su más próxima localización en el subconsciente. Figúrese usted que ha ordenado desde la Gaceta que todo el vino que sobre de las mesas de los restaurantes sea arrojado a un recipiente con sosa cáustica. Y nadie lo puede aprovechar. ¿Qué le parece?

Fruncí los labios:

- ¡Pch! No me gusta.

- Quisiera saber qué se le ocurre a usted, en cambio.

- ¡Qué se yo! Por ejemplo, restablecer las saturnales, que podían llamarse “mendizábales”; exigir que todos los empleados públicos fuesen a medios pelos a las oficinas; multar a quien no hubiese ingerido diariamente un cuartillo de vino, cuando menos.

- No…, porque ¿cómo se comprobaba?

- Se crearía un cuertpo especial de agentes vitivinícolas con derecho a entrar en las casas para pedir al ciudadano: “¡Écheme usted el aliento!”

- Sí…, bueno…, no está mal. Pero, en todo caso, sería un recurso de trascendencia muy restringida, mientras que en el decreto anticolillista o contrarresidual existe el germen de una amplísima teoría. Lo dilata usted, y todo queda súbitamente resuelto.

- Claro. Se baja usted de un 3, en la glorieta de Quevedo, después de haber pagado sus diez céntimos, y el conductor, con la manivela bajo el brazo, corre tras de usted gritando: “¡Eh, caballero, llévese el tranvía o inutilícelo, que ya no debe servir para otro!”…

- Ésa es una exageración estúpida. Redúzcase usted al panorama de un restaurante sometido a ese régimen en total desarrollo. Ya ha tirado usted el vino. Pero le queda medio bistec. Hay muchos motivos para pensar que con esa carne harían croquetas. Bueno, pues se ordena que cada restaurante posea cinco, diez, quince, cuarenta gatos y lo arroja al grupo. Aullidos, arañazos, diversión. Los ganaderos ven prosperar sus intereses. Pero ya está en la mesa el cestillo de la fruta. Y sobran dos naranjas. Mira usted alrededor: cuatro metros más allá como un caballero gordo. ¡Zas!, una naranja contra su nariz. El caballero hace un extraño y le cae la sopa en el chaleco. Agarra la sopera y la lanza en dirección a usted, pero le abre la cabeza al camarero.

Viene el amo, levanta en sus brazos al servidor y lo echa en un cesto grande que habrá para los camareros usados. En seguida escribe la cuenta. Tira la pluma por la ventana. Al pagar, le decís: “Lo que sobra, para usted.” Él contesta: “Lo que sobra, para el recipiente.” Echa las monedas en un hornillo. Las funde. Os levanta de vuestra silla por el cuello de la chaqueta: “Comida hecha, compañía deshecha: a la cochina calle.” Os da un empujón. Salís. En el portal pensáis, mientras encendéis el puro: “Una vez que he almorzado, este restaurante ya no me sirve para nada y hay que inutilizarlo.” Le plantáis fuego. Os marcháis silbando. Ya está. En este desarrollo del sistema han resultado favorecidos: los cosecheros, los ganaderos, los gatos, los fruteros, los fabricantes de vajilla, los de plumas estilográficas, los arquitectos, los albañiles, los “parados”, que pueden obtar a la plaza de camarero inservible, y… no sé cuántas personas más. Repito esto en cada restaurante… y no hay crisis posible. ¿Qué tal?

El asombro me impedía encontrar palabras.

El docto economista murmuró:

- ¡Es grande, es muy grande este hombre!”

12 de febrero de 1936

23 Agosto 2009

Experimentando cos sons

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:16 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Villa Florentina transformouse na tarde de onte nunha improvisada “Academia de Músicas Posibles” onde o público foi espectador e protagonista á vez. Alberto Roca, non podendo facer uso da súa voz no sutil e máxico exercicio do canto, tampouco quixo deixar de estar presente nesta tarde contribuíndo cos seus coñecementos a desentrañar moitos e interesantísimos segredos desa linguaxe universal, capaz de transmitir tantas e tan variadas sensacións, que é a música. E así, gracias á súa capacidade pedagóxica, apoiados en diferentes instrumentos de moi diversa índole, viaxamos no tempo levando a cabo un achegamento ás orixes da música e ao inicio da súa historia. Nas imaxes que presentamos a continuación poden ver algúns momentos desta charla que destacou polo seu carácter didáctico e ameno que captou moi pronto a atención dun público participativo e entregado.

DSCF2946b.jpg   DSCF2964b.jpg  DSCF2974b.jpg

Velaquí ven algún momento da presentación deste acto, así como da posta en práctica da nosa improvisada “academia”.

DSCF2968b.jpg   DSCF2962b.jpg   DSCF2983b.jpg

No noso achegamento ás orixes da música non faltaron os instrumentos primitivos e o descubremento de novos ritmos e sons.

DSCF2984b.jpg   DSCF2986b.jpg   DSCF2985b.jpg

Alberto Roca, amigo da Fundación desde hai xa varios anos e integrante do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, inicia agora unha nova etapa na súa carreira profesional. Desde aquí queremos desexarlle moita sorte e un venturoso porvir!

21 Agosto 2009

Tarde de verán en clave de sol

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:59 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF.jpg

Sutil aproximación ás orixes da música

Estimados amigos, debido a un pequeno problema de saúde do tenor que nos ía acompañar mañá, sábado 22 de agosto, vémonos na obriga de alterar a nosa programación aprazando para máis adiante o recital previsto. Deste xeito, e por non modificar o carácter musical que pretendíamos conceder a esta tarde de verán, trataremos de levar a cabo un breve repaso polas orixes da música atendendo a aqueles aspectos máis curiosos da súa historia en amena e distendida tertulia.

Será por volta das sete do serán en Villa Florentina e a entrada gratuíta.

19 Agosto 2009

La cura de moscas

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:42 pm

En efecto, ayer quedamos citados para hoy con el fin de continuar nuestro comentario acerca de las moscas. Y aquí estamos para hablar de las pontevedresas porque de las coces que dan las de Cecebre ya lo hemos hecho ayer. He aquí que, en la novela de Fernández Flórez que lleva por título Visiones de neurastenia, después del capítulo titulado “De como murieron mis seis gatos” y antes del llamado ”De cómo se consumó mi ruina”, aparece el número XV con el encabezado siguiente: “La cura de moscas”.

Puede sonar extraño, incluso de locos, pensar que las moscas, esos seres tan cargantes y tan desagradables, tengan capacidades curativas y, sin embargo, es así y aquí queremos dejar la explicación. Nos atrevemos a afirmar que, después de la lectura de este artículo, su concepto acerca de estos oscuros bichitos cambiará radicalmente. Vayamos, pues, al grano:

“[…]

La mosca pontevedresa muerde en todas partes. No existe contra ella la defensa de los vestidos. Muerde al través de los calcetines, de la americana, de un gabán… Ataca por centenas, por millares. Y ella es la que da salud a la raza. ¿Por qué las rías bajas son más ricas que las rías altas? Por las moscas. En las rías altas los hombres se quedan dulcemente inmovilizados en la contemplación de la Naturaleza. Los gana el sopor, la quietud, el no hacer nada. Se dedican a crear casinos con nombres ingleses. En las rías bajas el hombre no puede estarse quieto. Si se está quieto, lo devoran las moscas. Va, viene, manotea, y esta actividad le lleva a ser comerciante, a crear industrias… Se acostumbra a agitarse en su lucha con las moscas, y ya no puede estarse quieto nunca. ¿Quién fundó la rica y trabajadora ciudad de Vigo? Las moscas. ¿A quién se deben las innúmeras fábricas de conservas y de salazón que hay en estas riberas? A las moscas. ¿Dónde están los hombres más laboriosos, los mejores hoteles, la gente más emprendedora?… ¿En La Coruña? ¿En el Norte? No; en Pontevedra, en el sur gallego, feliz poseedor de esas moscas que no tienen rival en el mundo.

Yo soy coruñés. Mi amor propio me incitó a aclarar:

- No sé como dice usted eso. En La Coruña hay moscas verdaderamente formidables.

- ¡Pchs! Moscas de tercera clase, moscas de Sporting Club. Si va allí una de estas moscas, se las come a todas. Pero aún no he terminado. Es preciso que le explique a usted mi cura de moscas. Yo soy un hombre linfático. Vivo, como usted saber, en Madrid. Mi existencia es reposada: una existencia de hombre de bufete. Ando en coche o en tranvía, permanezco muchas horas inmóvil… Mi linfatismo crece, mi estómago se estropea. Todos los veranos acudo aquí. Las moscas me acometen. Y ando, corro, manoteo, me irrito… Mis brazos hacen una incesante gimnasia para espantar a las moscas voraces… Toque usted.

- ¿Qué es eso?

- Es el bíceps. Parece el de un boxeador, ¿verdad? Hace mes y medio, cuando vine, apenas tenía hueso. Mucho ejercicio. Sano ejercicio. También tengo más nervios. No se los puedo enseñar a usted, pero yo sé que los tengo […].”

Bien. Baste esta sutil muestra para dar a entender las beneficiosas propiedades que se pueden obtener aliándose positivamente con el “pueblo pardo”. ¡Ai!, si en las oficinas donde trabajan los hombres y mujeres de vida sedentaria del hoy se soltasen unos sacos de moscas pontevedresas, ¡cúanto se reducirían los niveles de estrés!

18 Agosto 2009

Fragmentos de verano

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:15 pm

Una de las más notables especies animales que, en determinados lugares y épocas del año proliferan en los campos (más antes, ya que había un mayor número de casas con ganado) es la de las moscas. Fernández Flórez tenía un concepto singular de estos animalillos y a ellos dedicaremos un par de comentarios que hoy iniciamos con este fragmento de la estancia “El pueblo pardo”, para continuar hablando más adelante de las moscas pontevedresas y de su capacidad curativa.

o bosque.jpg

“El pueblo pardo”

Al borde del plato de arroz con leche que acababa de servirse el señor D’Abondo, una mosca bebía con insistente avidez. El dueño del Pazo de Cecebre agitó cerca de ella la cucharilla, y la mosca no se movió. Entonces aproximó un dedo, casi hasta tocarla, sin que el insecto perdiese su presencia de ánimo. Luego la empujó un poco, con prudencia, para no precipitarla en el lácteo zumo azucarado, y la mosca levantó apenas las dos patitas traseras, como para darle a entender que molestaba, y siguió sorbiendo.

- ¡Así Dios me lleve como me parece que me ha coceado! -exclamó el caballero, ya en el límite de un estupor que era casi cólera.

Al mismo tiempo, a más de medio kilómetro del pazo, el perro Cuscús, después de tirar furiosas e inútiles dentelladas contra las moscas, se levantó malhumorado en busca de una nueva sombra en la que poder dormir tranquilamente su siesta. En todos los establos mugían los bueyes, afligidos por un acoso igual. En las cocinas, las mujeres, entre una nube zumbadora, tapaban las marmitas y protegían los manjares con paños y papeles, maldiciendo la plaga. Los veraneantes, sin fuerzas ya para defenderse, discutían acerca de los lugares y de los años en que habían visto más moscas juntas.

[…]”

Pero, mientras esto tiene lugar en el Pazo, tal y como nos cuenta WFF, una mosca, Hu-Hu, suelta una arenga a sus compañeras en el establo con el fin de organizar a las suyas. Destacamos este fragmento:

En cambio, nosotras no necesitamos la inteligencia para nada y carecemos felizmente de ella, lo cual es una prueba de nuestra preeminencia. El resto de los seres creados dedica todas sus horas a la busca de alimentos, lo que hace que su vida sea monstruosa e inútil, puesto que la consagran a procurarse los medios de sostenerla y se consumen en un círculo vicioso en el que la causa sostiene los efectos y los efectos sostienen la causa, sin que puedan salir de ahí.

[…]

La inteligencia resulta peligrosa porque puede hacer que un individuo se sobreponga a los demás individuos y un pueblo a otros pueblos, no por la razón natural del número, sino por mañas nacidas en el interior de su cabeza.”

Esta teoría de Hu-Hu se la saben muy bien nuestros gobernantes y por eso los sistemas educativos dejan cada vez más que desear y se fomenta el fanatismo futbolero y el comezón cotilleísta…

17 Agosto 2009

Expedición literaria arredor do Bosque Animado

Arquivado en: Eventos, Obras de WFF — magago @ 12:41 pm

E velaquí estamos novamente despois do animado e animoso paseo que onte levamos a cabo polos arredores da fraga de Cecebre e, máis concretamente, polas ribeiras do Río Mero que foi testemuña fantástica das andanzas do señor D’Abondo na súa loita coa forza intelixente da vella troita Trut; o mesmo río que move as rodas dos muiños senlleiros de Peiraio, da Veiga, dos Galiñeiros, e antes o do Pozo Negro, o da Baralla… o mesmo sobre o que ten atravesado a Santa Compaña levitante na súa procesión espectral…  

DSCF2933B.jpg

El río -como un ser humano- tiene rostro y entrañas, y sería locura enjuiciar éstas por la apariencia de aquél… (Estancia XV, “Un insecto sobre el agua”).

Iniciamos o noso percorrido en Villa Florentina coa breve lectura da primeira estancia do Bosque Animado, obra de carácter universal que o seu autor quixo ambientar na parroquia de San Salvador de Cecebre levado polo tenro afecto que no seu ser provocou este lugar a partir de 1913.

DSCF2926B.jpg

La fraga es un tapiz de vida apretado contra las arrugas de la tierra… (Estancia I, “La fraga de Cecebre”).

Conducidos pola pluma áxil e poética do autor fixemos camiño co sosego de quen non ten présa e pode disfrutar do privilexio de disfrutar da paz da natureza en boa compaña e con boa conversa. E así foi como nos achegamos ata o encoro de Cecebre para desandar logo o noso camiño e ir ata o muíño de Peiraio, onde lembramos os amores de D. Pedro e da fermosa Gudelia…

MU��O  copia 2.jpg

Aquella tarde, tío Pedro se fue por la orilla del río hasta el molino que hay más acá de Lema… (Estancia X, “Primavera en el Pazo”).

E, logo de subir ata o Canal, continuamos cara o Apeadeiro onde, xa na estación, fixemos un alto para lembrar a Pilara e a todas as que, como ela, se teñen achegado hai xa moitos anos á estación co seu cántaro de leite riba da cabeza para envialo á Coruña.

A las seis de la mañana, todos los días del año, con excepción de los que duraba la preñez de la vaca o aquellos en que, por otras razones, no daba leche, se abría la puerta de la casa de Juanita Arruallo […] y Pilara salía con el ventrudo jarro de hojalata sobre la cabeza, camino del apeadero… (Estancia VIII, “Los trabajos de Pilara”).

E así, despois desta lembranza, e xa co apetito aberto, baixamos novamente cara a Fundación pasando por diante do recuperado monolito de Wenceslao, dedicado ao Bosque Animado, quedando emprazados para o vindeiro día 30 de Agosto, data en que continuaremos o noso traxecto pola fraga, ata as ruínas do vello e histórico pazo de Cecebre, cuxo escudo loce aínda na súas paredes. Aprenderemos algo máis da nosa historia local e disfrutaremos do saudable exercicio do camiñar, tan bo para o noso corazón como para o noso espírito.  

16 Agosto 2009

Mariano José de Larra en la FWFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:12 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Mariano José de Larra fue la figura que centró en la tarde de ayer nuestra atención. Vida breve pero intensa, sufrió los rigores del romanticismo y contribuyó a la creación de un nuevo estilo periodístico, cargado de ironía en ocasiones, de sarcasmo otras veces y, sin duda, de muy grata lectura.

DSCF2919b1.jpg   DSCF2917b.jpg 

Pongamos como ejemplo el conocido artículo “Vuelva usted que mañana”, título en el que se recoge toda una filosofía de vida que es la que hace del pueblo español un mundo diferente…

EXPEDICIÓN LITERARIA

Villa Florentina1.jpg

Villa Florentina, casa de veraneo de WFF y punto de partida. 

Y ahora, sin más dilación, ¡nos vamos! Nuestra expedición literaria parte, en algo menos de una hora, hacia las profundidades de la fraga de la Cecebre, hacia lo ignoto, ¡hacia lo misterioso! Pero no vamos solos. Llevamos una buena guía bajo el brazo: nuestro Bosque Animado, cuyas lecturas nos orientarán en nuestra aventura y enriquecerán, con su amena y singular vena poética, nuestra ágil caminata.

A nuestro regreso, les contaremos. ¡Buenos días!

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress