Fundación Wenceslao Fernández Flórez

29 Setembro 2009

Las pesetas de la prole

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 1:26 pm

“Conviene anotar la distinción formulada por un concejal de Madrid en un mitin celebrado en Romea, a propósito de la licitud de poseer dinero.

No hay ninguna cuestión más interesante ni más de nuestro siglo. La agitación de la muchedumbre trabajadora, las preocupaciones de los sociólogos, la triste meditación de la clase media, toda la acción y todo el pensamiento de nuestra época se refiere a ese tema: ¿Hasta que punto debe consentirse el enriquecimiento del individuo? ¿Cuáles son los mejores medios de evitar la acumulación de oro en unas cuantas manos? Y se habla de socialización de las industrias, del impuesto progresivo sobre las rentas, de la expropiación de los grandes terratenientes, de cien maneras de pasar el rasero sobre las formas privilegiadas.

WFF - A CASTILLO.jpg

Nada de esto ha triunfado aún abiertamente, y sería injusto desdeñar las nuevas teorías que se presentasen en socorro de la preocupación general. La tesis proclamada en el teatro Romea es esta: “Existe el legítimo derecho de propiedad, que induce a conservar el patrimonio heredado y aun a mejorarlo para ser transmitido a la prole; pero es inmoral el ansia de dinero para la sola satisfacción del egoísmo.”

Rogamos a los gobiernos españoles que no tomen en cuenta esa conclusión. Puede dejarse a un lado la consideración vulgar de que el egoísmo es el verdadero motor de la vida; es egoísta hasta el deseo de que los propios hijos queden bien acomodados en el mundo. Pero, aparte esto, nosotros queremos defender la conveniencia y la utilidad social del “nuevo rico” sobre el rico de varias generaciones. La desgracia es que en España es poco frecuente el “nuevo rico”. Fue necesaria la guerra europea para que algunos españoles se decidiesen, un poco asustados, a aceptar ese papel. Pero, generalmente, el español, participando de la opinión edilicia que comentamos, tiende al estatismo económico. Se ha forjado este lema: “A mí que no me toquen el cocido.” Y vive así, quieto, absorto, engullendo sacas de garbanzos. ¿Qué es lo que existe más allá del garbanzo? El excelente sujeto ni lo sabe ni lo quiere saber. Si alguna vez consagrase su actividad digestiva a una perdiz, sus camaradas le reprocharían severamente:

- Te estás saliendo de tu esfera.

El dinero del nuevo rico es alegre e inquieto, emprendedor y amigo de aventuras. Quizá gusta alguna vez de lo estrafalario; pero esto es una ventaja para quien se lo haya de vender. Las pesetas del rico de abolengo son tímidas y hoscas, aunque sean más graves y den muestras de una mayor honestidad. La peseta del nuevo rico ama los placeres, es vanidosa, sale todos los días de casa, y uno de ellos no vuelve más; se ha marchado no se sabe con quien, rientemente; es una pequeña Manon Lescaut*. Los que la han tenido se acuerdan con frecuencia de su inquietud y de su carácter jovial; la peseta del viejo rico no se mueve, todos los años se hincha y da a luz cuatro centimitos. Estos centimitos crecen, engordan, pasan a ser pesetas y pasan a dar a luz también, se contagian de la preocupación por la prole, que embarga a sus amos, y tienen un cómico aspecto de señoras aburridas, exclusivamente entregadas a los deberes de la maternidad; estas son las pesetas que cuando llegan alguna vez a nuestros bolsillos se apresuran a escapar de ellos. Ibais a beber un menjurge en un cabaret y, al pagar, la peseta se deslizó entre los dedos, rodó con una prisa ridícula y fue imposible encontrarla. Se ha hundido en una grieta del piso, murmurando con indignación:

- ¡Qué es esto! ¡Convertirme en un cóctel! ¿Qué es un cóctel? Se bebe y no produce interés para atender la prole. Y en su ranura, sola, con grandes esfuerzos, con ayes sofocados, sigue pariendo cuatro hermosos centimitos cada doce meses… Después, pasado mucho tiempo, se convierte en mil, en diez mil, en cien mil pesetas…

Son estos tesoros los que se encuentran alguna vez bajo los ladrillos en las casas vetustas…”

WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

6 enero 1920

manon lescaut.jpg

*Manon Lescaut (1753) es el nombre del personaje femenino de la novela del Abate Prévost titulada, originalmente, Historia del caballero Des Grieux y de Manon Lescaut. Entre la compleja trama de la novela, que fue llevada a la ópera en varias ocasiones, una de ellas por Puccini, y de la que también hai versión cinematográfica, aparece Manon como joven amante de los lujos y de los placeres, tremensamente derrochadora y que no duda en traicionar a su amante por dinero. Con ella compara aquí Wenceslao la peseta del nuevo rico.

28 Setembro 2009

Entre Fernán Caballero e Fernández Flórez

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:08 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de Wenceslao

Un mes máis rematamos as nosas tardes de lecer cunha sesión literaria dedicada, neste caso, á interesante escritora Fernán Caballero, seudónimo de Cecilia Böhl de Faber. David Meier levou a cabo un repaso pola vida e obra desta singular novelista nacida en Suiza en 1796 e falecida en Sevilla en 1877. Fernán Caballero foi autora dunha prolífica obra e está considerada como a introdutora do realismo en España. Entre as súas novelas destácanse Clemencia (1852), Lágrimas (1853), La Gaviota (1849)… e un grande número de relatos breves. De La Gaviota fíxose lectura dramatizada nesta sesión.

DSCF3129b.jpg

DSCF3134b1.jpg   DSCF3133b.jpg  

4ª EXPEDICIÓN LITERARIA ARREDOR DO BOSQUE ANIMADO

O Bosque Animado revive na Fraga de Cecebre

Así é: vimos de pasar un agradable fin de semana en Villa Florentina, disfrutando, ademais, dun espléndido sol de outono.

DSC00057B.jpg  

Os expedicionarios posan na entrada de Villa Florentina, baixo a sombra do magnolio de Wences, antes da partida. Despois, a Fraga de Cecebre sería a protagonista da mañá.

Foto0012b.jpg   DSCF3138b.jpg

A muller de San Tirso de Mabegondo pasa por Cecebre camiño de Armental. Vai consultar coa Moucha, a bruxa, porque, como ela mesma di, “cando a desgracia entra nunha casa, un xa non sabe onde buscar remedio…” No seu camiño atópase con Marica da Fame, a nai de Fuco e Pilara. Ela indicaralle o camiño e acompañaráa ata a casa da Moucha.

DSCF3140b.jpg   DSCF3139b.jpg   DSCF3143b.jpg   DSCF3144b.jpg

En medio da fraga hai dúas personaxes de singular relevancia: o bandido Fendetestas (Xan de Malvís) e a ánima en pena de Fiz de Cotovelo. Pola fraga, aínda sabedores todos dos perigos que encerra, atravesan as xentes para aforrar camiño nas súas viaxes: así o fai Pilara, así o fai Roque Freire, así o fai o señor cura…

DSCF3107b.jpg 

Todos eles se expoñen a ser atracados por Fendetestas. En fin, todos, agás Fiz de Cotovelo, que lle espanta ata a Garda Civil…

DSCF3145B.jpg

Atravesar a Fraga supón, ás veces, trepar por empinadas corredoiras. Todo esforzo é pequeno cando se trata de chegar á casa da Moucha, quen fai labor á porta da súa casa, baixo a sombra dunha grande nogueira.

DSCF3148b.jpg   DSCF3153N.jpg

Desde a FWFF agradecemos a todos a súa participación neste día. Tamén agradecemos de xeito especial a colaboración das familias Mella e Etcheverría.

 

25 Setembro 2009

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:46 pm

Fin de semana 26-27 de setembro 09
 
TARDES DE LECER NA FWFF: Explorando a Biblioteca de WFF. Sábado 26
Nesta ocasión a personaxe elexida por David Meier para esta sesión literaria é Fernán Caballero, de cuxa vida e obra nos ofrecerá unha panorámica xeral. Isto será por volta das sete da tarde en Villa Florentina.
 
EXPEDICIÓN TEATRAL. Domingo 27
Este día terá lugar a 4ª Expedición Literaria arredor do Bosque Animado. Con tal motivo, e a diferencia do acontecido nas anteriores saídas, a nosa expedición será teatral, pois ao longo do camiño integrantes do Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, levarán a cabo a representación teatral de diferentes fragmentos da novela que se corresponderán, en cada caso, cos lugares polos que os camiñantes vaian pasando.
A expedición partirá de Villa Florentina ás 11.00 da mañá. Aqueles que o desexen poderán traer o seu bocadillo e, como en anteriores ocasións, xantar nos xardíns da casa e, xa coa dixestión feita, xogar á pita cega, ao croquet, tirar da corda…

24 Setembro 2009

El toro, el torero y el gato

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:40 pm

“Los toros desde el tendido”

toro torero1.jpg

Y en los toros, ¿por qué no?… Esos vestidos de colorines, bordados con oro y lentejuelas; esas sedas ceñidas hasta dejar bien señalada la región glútea; esas posturitas de los toreros; ese incesante manejo de telas ante el hocico el toro, ¿no tienen un carácter marcadamente femenino? Si se trata de hacer bonitos pliegues con una capa, ¿no los hará mejor una señorita? Si se trata de meter la espada por un sitio preciso del toro, ¿no acertaría más fácilmente una mujer, adiestrada desde hace tantos siglos en enhebrar agujas?

Se me dirá: “¿Y el valor?” Pero la hazaña más pavorosa de estos tiempos, la que realizó Lindbergh al cruzar el Atlántico, solo, entre el horror de las sombras nocturnas, sobre la ancha boca abierta del abismo marino, la repitió poco después, con la misma sencilla decisión, con la misma terrible soledad, una mujer de su casa, mistress Earhart, la esposa de un librero norteamericano. ¡Oh, eso era un poco más arriesgado en aquellos tiempos que dar una “verónica”, caballeros!

La mujer vendrá al toreo, ya viene, ya está ahí. La primera de las avanzadas estuvo un domingo en la barrera del tendido 5 de la plaza de Madrid. Todos los periódicos han referido el caso: una señorita bien vestida pugnó por arrojarse al ruedo. Pugnó una vez, diez veces, cincuenta veces. Hasta que intervinieron los guardias. Quería torear. Un convencionalismo estúpido le impidió realizar sus propósitos. Desde mi lejano asiento yo la animaba con mis ademanes, con mis voces, con mi desbocada efusión. ¡Al ruedo, señorita! ¡Al ruedo! ¡A hacer algo distinto, algo raro, algo nuevo, algo que acabe con el sopor de esta “diversión” insoportable! ¡A dar un “recorte” nunca visto o a dejarse coger en una actitud desconocida, sin lanzar el clásico m’a matao de todos los toreros, o a echar a correr chillando francamente, con todas las fuerzas de sus pulmones, como no se atreven a hacer los hombres, que hasta son cobardes para tener miedo!

¡Qué magnífico espectáculo perdido por el tradicionalismo de la aficióin! ¿Cuándo nos será dado ver otra “capitalista”, con su sombrerito y su traje de tarde bien cortado, dirigiéndose al toro en una corrida formal? ¡Oh, señorita, vuelva usted; vuelva usted a intentarlo un domingo cualquiera! No lo haga un jueves. Si yo voy alguna vez a los toros, es precisamente en un domingo.

¡Mujeres “paradas”, ahí hay una magnífica ocupación! Se gana mucho; el toro se deja engañar fácilmente; podéis casaros con un aficionado rico; los trajes son llamativos; el desfile de las cuadrillas, jacarandoso. ¡A torear! Contad con las Ligas feministas y conmigo.

Y si es verdad que no tenéis espíritu creador, que sólo sabéis imitar lo que los hombres hacen; si hubiésemos de continuar soportando esas agitaciones de un trapo que se llaman “faroles”, y “pases naturales”, y “ayudados”; y si clavaseis las picas, las banderillas y la espada en el mismo sitio que los toreros, y repitieseis todas, absolutamente todas las bobaditas que ya se hacen hoy, siempre nos llevaría a la plaza -cantando dentro de nosotros como un pájaro alegre- una nueva esperanza: la de que el asta del toro os rompiese alguna vez la taleguilla.

Seguramente penarán cuantos me leyeren que el ansia de la señorita del tendido 5 fué realizada brillantemente, años después, por una joven peruana: Conchita Cintrón, tan aplaudida por la crítica y el público.

Conchita Cintrón no modificó nada porque es también tradicionalista. Torea y rejonea como un hombre, y aun parece que mejor que muchos hombres.

Pero esto viene en ayuda de la fuerte verdad que yo creo que existe en otra explicación que he encontrado -esta vez muy seriamente- para la fiesta taurina.

Es una explicación sexual, freudiana.

Opino que el toro representa en tal fiesta la pujanza y la acometividad varonil. Tal suposición no está hecha a la ligera, sino que tiene su abolengo, porque ese animal estuvo consagrado a Hércules, y en la mitología egipcia representaba la potencia creadora. Su crueldad, su ciega furia, su poder arrollador, hasta sus armas de ataque, recuerdan el papel que se asigna al hombre en la lucha sexual. El torero, engalanado, ceñido de oro, sedas, sonrisas, agilidad, cabello en trenza, tiene en el sentido íntimo, esotérico, de la acción, la representación femenina. Cita, atrae y burla. Es un esquema. Exaspera al bruto, contorsiona su cuerpo ante él, lo ofrece a la temible caricia de las astas para esquivarlo con habilidad; parece que va a entregarse y sale indemne, agita su capa en actitudes bellas, como Salomé sus velos en las danzas lascivas. Es la seducción femenina, la astucia y la ligereza de la hembra frente al ímpetu del macho. Un remedo de las escenas amorosas primitivas y de la constante síntesis del amor. El encuentro -la posesión-, cuando se logra, es aquí sangriento también…

23 Setembro 2009

Los toros desde el tendido

Arquivado en: Obras de WFF, WFF Xornalista — magago @ 1:35 pm

He aquí nuevas reflexiones para este tiempo de otoño que comienza, reflexiones de ayer pero también de hoy, en relación con los toros, los toreros, la tradición, la mujer…

EL TORO, EL TORERO Y EL GATO

toro torero.jpg

Capítulo IX

“Los toros desde el tendido”

“Si ustedes se fijan bien, nada hay en el mundo más profundamente reaccionario que un aficcionado a las corridas de toros.

Todo evoluciona: las ciencias, las artes, la moral, la política… La fiesta de los toros, no. Los diestros ya no usan coleta, pero la simulan cuando están en la plaza. No se inventa ninguna suerte nueva. Las banderillas, las picas, la espada, se clavan en el mismo sitio que se clavaron siempre. Ni los instrumentos ni el modo de emplearlos varían. Siempre igual, siempre igual. El apego a la tradición es más fuerte que en ninguna otra de las preferencias españolas. Los poquísimos ciudadanos que nos atrevemos a proponer atrevidas innovaciones en ese espectáculo sufrimos con profunda amargura el desdén de la muchedumbre.

¡Ah, pero se avecinan nuevas edades! Los tiempos llegan ahora con carga de imprevistos problemas e imprevistas soluciones. Lo que fué ya no puede seguir siendo. Una aurora pone su inicial palidez en el borde de esta oscura noche de confusióni que se abatió sobre el mundo en el año 14. Conoceremos cosas que nadie se había avenido a soñar.

Ved a las mujeres avanzar animosamente por el camino de sus reivindicaciones. El foro, la política, los deportes, la medicina, la aviación…: ninguna valla las detiene…

¿Tampoco en los toros?

No. Tampoco en los toros.

Ya sé que los buenos aficcionados prorrumpirán en carcajadas ante este vaticinio. Ellos creen que eso que llaman “arte del toreo” es de condición esencialmente masculina. ¡Infelices retrógados! Piensan como pensaban nuestros padres y abuelos. Pero nuestros padres y nuestros abuelos pensaban con acierto, porque la mujer entonces…., era así; hoy, no. Hoy ni siquiera puede decirse con exactitud que el toreo sea masculino. También antes parecía imposible que una muchacha muy femenina, muy frágil, muy delicada, echase humo por la  nariz. Y hoy sabemos que el vicio de fumar es especialmente mujeril, el más femenino de todos los vicios; y nos parece más en carácter una joven que deja salir entre el carmín de sus labios una nubecilla perfumada y tenue que un señor tripudo y barbudo que se entregue al mismo deleite con la consabida “espiral”.

Continuaremos. Por el momento, vayamos diseccionando esta introducción.

21 Setembro 2009

Tarde de homenaxe en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 12:27 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Homenaxe a José María Montero 

Queridos amigos e entusiastas da Fundación WFF:

Na tarde do pasado sábado loubamos en Villa Florentina ao noso esquecido veciño José María Montero en presenza dos seus familiares Elena e MªJesús, sobriña e sobriña-neta, respectivamente. Foi moito o entusiasmo que este evento espertou entre o vecindario, aínda que debemos destacar a ausencia significativa do Alcalde de Cambre, do partido Socialista de Cambre do que fora fundador o homenaxeado. Seguramente outros acontecementos de máis calado requerían a presenza das autoridades locais. Acompañounos o cineasta Xan Leira, quen trouxo un film da súa autoría pertencente á serie de recuperación da “Memoria Viva” das personaxes galegas presentes na Patagonia, como foi o caso de Antonio Soto, de Ferrol, contemporáneo de José María Montero.

DSCF3036b.jpg

Faise preciso dar a coñecer algúns datos do currículum do noso convidado, Xan Leira, home feito na emigración en Arxentina, retornado, e que polos seus coñecementos do mundo do cine se embarca na aventura de crear unha productora, Acuarela Films, para a producción de curtas e de longometraxes baseados en temas da emigración e da política e cultura do país galego. Os seus magníficos contactos enriquecen e dan testemuña dun patrimonio inmaterial que estamos a perder pola falta de protección das autoridades públicas e das institucións ás que compete dita protección, como o Consello da Cultura Galega, o Instituto Ramón Piñeiro, o Museo do Pobo Galego, a Real Academia Galega ou a propia Secretaría Xeral de Emigración, sen deixar de falar do labor científico que as nosas Universidades deberían estar a facer xunto co mesmo CGAI. Xan Leira é autor entre outros de Castelao e os irmáns da liberdade, Alexandre Bóveda, unha crónica da Galiza mártir, Patagonia: utopía libertaria, Galegos en Portugal, sen deixar atrás as numerosos curtas de personaxes e intelectuais galegos da nosa cultura elaborados durante anos para o portal culturagalega.org, do Consello da Cultura Galega. Xan atesoura un valioso patrimonio cultural obtido a través das súas vivencias e amizades o que o convirte unha peza clave para a elaboración desa tarefa pendente na nosa Galcia que é o Patrimonio Inmaterial do noso POBO, a conservar tanto no propio territorio como alén dos mares. Parabéns, por tanto, para Xan Leira e os nosos agradecementos por ter a bondade de achegarse á FWFF nunha tarde de lecer acompañado pola súa dona, Diana, o seu fillo Sebastián e a súa cuñada bonarense que está a pasar unhas vacacións e retornará nos vindeiros días a Bos Aires.

DSCF3035b.jpg   DSCF3034b.jpg

Despois de proxectar a longametraxe Patagonia: utopía libertaria, baseada na vida de Antonio Soto, e de escoitar os aplausos dos asistentes polo acertado do tema e pola similitude de vidas de Soto e de José Mª Montero, deuse comezo a unha posta en valor destas personaxes que non pasaron ás letras grandes da Historia, pero que contribuiron coa súa valiosísima acción á evolución dos galegos, mozos de corda, ocupados nunha serie de traballos menores, que puideron chegar gracias ao seu esforzo a ganarse o respeto e admiración nos pobos do mundo, sexa Arxentina, Uruguay, Chile, México, Panamá, Venezuela, Brasil e Estados Unidos. Nestes lugares galego era sinónimo de traballo eficaz, de xente de palabra e de home de carácter.

Eu, como coñecedor persoal de José Mª Montero por parentesco, destacaría del que foi un home feliz coa súa traxectoria vital. Tiña os mellores recordos das peripecias en que se víu inmerso desde os seus inicios como fogonero co seu veciño Antonio Pasandín ata a etapa de boxeador en New York, ou de conductor de taxis en Bos Aires, aínda que esta foi unha das súas peores etapas pola revolta e pola organización sindical e a folga xeral de 10 días que lle artellou a General Motors, da que foi cabecilla e da que saíu bastante mal parado rematando cos seus compañeiros Ares e Gayoso no penal de Usuaia, condenados a morte como responsables da matanza de varios policías, condena da que, ao fin afortunadamente, nos últimos momentos da súa vida, foron indultados para ser expulsados do país. Corrían os anos 30 e acababa de casar. Despois viría no 36 a combatir do lado Republicano acadando o grado de Capitán e participando en diferentes batallas ata que rematou en Barcelona como encargado do envío do cargamento de obras de arte para envío a Rusia, cousa que según me contaba lle dera moito noxo, argumentando que el viñera a combatir ideas, pero non a desvalixar o país. Fuxíu como puido a Francia e, despois de estar en campos de concentración, logrou escapar a retornar a México, onde vivíu ata o seu retorno, no ano 1972, a Galicia. Recordo e teño a foto del acompañándonos na miña voda en Xullo do 72 cos seus inseparables amigos irmáns Lucas Díaz e o meu pai.

Faise preciso contextualizar a procedencia destes rapaces que marcharon á emigración entre finais do XIX e comezos do século XX. Eran, en xeral, fillos de familias numerosas e de escasos posibles, sen futuro na terra, en momentos de extrema escasez e de escasa formación pola carencia de escolas. Serán precisamente estes emigrantes os que favorecerán, entre 1915 e 1920, a creación das escolas chamadas Centros de Instrucción e Recreo, das que en Cecebre sería un exemplo da época a Sociedad de Instrucción y Recreo La Juventude de Cecebre, fundada en 1918 e con edificio propio en 1922. Dito edificio foi construído cos cartos da emigración e coa man de obra local. Eles desexaban que os rapaces da época dispuxeran de instrucción e dos mínimos coñecementos dos que eles carecían. Wenceslao Fernández Flórez remataba o guión da película Camarote de lujo en 1955 coa frase “¿que país se permite o luxo de mandar a súa mellor man de obra a traballar para enriquecer outro país?”. Estes homes levan de Galicia a loita contra o caciquismo incipiente na súa propia terra coa creación de Solidaridade, do diario La Defensa, de Betanzos, dirixido por Wenceslao Fernández Flórez, e crean esa loita pola igualdade e defensa do proletariado.

En fin, foi unha tarde de inmersión na vida do homenaxeado que levantou paixóns entre o público e ganas de coñecer máis dos homes que nos representaron e que tanto fixeron por Galicia.
Agradecemos aos convidados e aos asistentes a súa presencia coa esperanza de que a vida de José María Montero sexa levada á pantalla por Xan Leira, para o que sería unha espléndida historia.
Queremos agradecer tamén a presenza dos parentes de José Mª Montero, Elena e María Jesús.
Xan Leira falounos despois das numerosas vicisitudes polas que pasou a personaxe, tomando como referencia a historia escrita da súa vida, que se presenta no libriño editado en Bos Aires no ano 1975 co título El verbo prohibido, escrito ao dictado por Miguel A. Ortiz.

Antonio Montero / Director da FWFF

18 Setembro 2009

Homenaxe a José María Montero

Arquivado en: Eventos — magago @ 10:03 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VILLA FLORENTINA.jpg

Homenaxe a José María Montero

O próximo sábado, día 19 de setembro, contaremos novamente coa presencia de Xan Leira en Villa  Florentina. Nesta ocasión visita a casa do escritor coruñés para presentar o seu documental Patagonia: utopía libertaria e, a través da súa proxección, rendir unha cumprida homenaxe a José María Montero. O Director da Fundación, Antonio Montero, anfitrión da casa, recibirá e acompañará aos nosos visitantes neste significativo día.

O evento terá lugar por volta das SETE da tarde e, como sempre, a entrada será gratuíta.  

17 Setembro 2009

La nueva hornada

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 6:50 pm

LA NUEVA HORNADA

“Hace años, leí una anécdota polítca de los tiempos anteriores a la Restauración. Necesito referirla ahora; pero como mi memoria no es de fiar, suprimiré los nombres de los personajes, que seguramente habían de embrollar el relato.

Pues, señor, en una de aquellas crisis precipitadas, sobrevenida después de un alzamiento, al intentar constituir un Ministerio, encontráronse los triunfadores con que no sabían a quién llevar a la cartera de Gracia y Justicia. Meditaron largamente, barajaron nombres, fueron desechándolos por una o por otra razón, y desesperaban de hallar al hombre necesario, cuando uno de los ministros -célebre periodista- fue interpelado con zumba por un amigo suyo y compañero de casa de huéspedes que asistía a la conferencia:

- ¡Hombre! -dijo ele tal-, ¿por qué no nombráis a ese señor tan serio y de aspecto tan respetable que llegó hoy a la fonda?

El célebre periodista se dio una palmada en la frente:

- ¡Es verdad! Tiene una presencia fastuosa, con sus barbas grises y su calva de pensador. Pero…

Se detuvo, presa de una inquietud.

- Pero… ¿Y si no es abogado?

- Todo el mundo es abogado.

- Vamos a saberlo ahora mismo.

Y el notable escritor corrió a la casa de huéspedes y entró en la alcoba del recién llegado. El recién llegado dormía, fatigadísimo pro el largo viaje.

- ¡Eh! -le gritó-. ¡Caballero!

El hombre rebulló entre las sábanas.

- ¡Caballero! ¿Es usted abogado?

Estupefacto, medio dormido aún, con un ojo solo abierto, el individuo contestó:

- Sí, señor.

- ¿Y cómo se llama usted?

- Fulano de tal.

- Muchas gracias.

Y el escritor salió corriendo para llevar la noticia a sus compañeros de gabinete:

- ¡Sirve, sirve! Se llama fulano de tal y es abogado.

Puede decirse que ahora se nombran ministros por un procedimiento análogo. Este último Gobierno casi fue formado de esta original manera. En los anteriores había también esos extraordinarios. El señor Garnica fue ministro por amistad personal con García Prieto. La equivocación que dio la cartera de la Marina a don José Chacón, en vez de dársela a su hermano don Francisco, ocurrió realmente tal y como la he contado en un periódico de Madrid. Y nada más escandaloso y deprimente que el espectáculo de estos nuevos ministros que al entrar en Palacio confesaban a los periodistas que no sabían aún qué cartera les había sido asignada.

El caso que más se asemeja al de la anécdota transcrita es el de don Joaquín Salvatella, actual ministro de Instrucción Pública.

Salvatella fue republicano. Además de ser republicano, el señor Salvatella era amigo de don Fernando López Monís. Abandonado por sus electores, don Joaquín refugió su nostalgia del Congreso en San Sebastián, que gobernaba entonces su camarada, y su camarada le presentó a una “entente” cordial. El conde regaló a Salvatella un acto por el artículo 29, y Salvatella pasó a lucir entre las huestes romanonistas su alto esqueleto, los seis pelos bien aprovechados de su calva, y su rostro afeitado, que tiene un notable parecido con el rostro del famoso peliculero Prince, que en los filmes se hace llamar “Salustiano”.

En los apuros que pasó el conde de Romanones para encontrar todos los ministros que necesitaba, después de haber agotado los recursos hasta el extremo de haber dado una cartera al marqués de Cortina, pensó angustiosamente en quién pudiera ser ministro de Instrucción Pública. Y como el escritor de la anéctoda, se dio una palmada en la frente:

- ¡Caramba! ¡Me sirve Joaquín Salvatella, el amigo de López Monís, que es catalán!

Ser catalán -lo he explicado ya en mi anterior artículo- es tener mucho adelantado para ser ministro.

En estas circunstancias, puede considerarse como imposible que se forme un Ministerio en que no figure un catalán. Y con la prisa que se suceden los gabinetes, dentro de poco, todos los catalanes habrán sido ministros. No se puede negar que es una manera bastante ingeniosa de resolver el problema catalanista.

El primer acto público del señor Salvatella fue hacer saber a los periodistas que é tiene treinta y seis años. Este detalle revela que si don Joaquín puede ser tachado de volubilidad en lo que respecta a sus convicciones políticas, no así en lo que respecta a su edad. Hace cerca de un lustro, tuvimos ocasión de leer una interviú en la que Salvatella declaraba tener treinta y seis años… Si contiuamos su historia, hallaremos esta declaración diez años, quince años, veinte asño antes de 1918.

Soy amigo de los caracteres enérgicos y me place esta consecuencia del actual ministro. Tuvo treinta y seis años; tiene treinta y seis años, y seguirá teniendo treinta y seis años. La nacióni está legítimamente envanecida de tener un ministro tan juvenil.

Aunque, en rigor, cada uno tiene la edad que ejerce, como dijo el conde de Esteban Collantes, poco después de caérsele los pantalones en el Senado.

7 de diciembre de 1918

W. Fernández Flórez

16 Setembro 2009

Homenaxe a José María Montero

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 1:18 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VILLA FLORENTINA.jpg

Homenaxe a José María Montero

O próximo sábado, día 19 de setembro, contaremos novamente coa presencia de Xan Leira en Villa  Florentina. Nesta ocasión visita a casa do escritor coruñés para presentar o seu documental Patagonia: utopía libertaria e, a través da súa proxección, rendir unha cumprida homenaxe a José María Montero. O Director da Fundación, Antonio Montero, anfitrión da casa, recibirá e acompañará aos nosos visitantes neste significativo día.

O evento terá lugar por volta das SETE da tarde e, como sempre, a entrada será gratuíta.  

15 Setembro 2009

Un fin de semana teatral

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 1:13 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ 

Estimados amigos, o pasado fin de semana resultou ser moi activo na FWFF. A Compañía de Teatro Infantil O POLO SALTÓN, tal e como estaba previsto, puxo en escena a súa obra de creación moi propia Un reino nas nubes, que destaca polo estilo imaxinativo da súa trama e pola moita acción que ten lugar en tan pouco tempo (a obra dura, aproximadamente, uns 25 minutos).

DSC00010b.jpg   DSC00024b.jpg   DSC00032b.jpg

O Polo Saltón actúa en colaboración co Fas-que-fas

A idade media dos compoñentes do grupo teatral ronda os 6 anos, polo que o seu traballo aumenta considerablemente o seu valor, sobre todo, se temos en conta que a representación tivo lugar ao aire libre ante un numeroso auditorio.

O éxito de público e crítica foi unánime e os pequenos actores agardan agora o inicio da temporada outono-inverno para continuar o seu ritmo de ensaio.

Para ler o texto dramático, pinche aquí: A Bruxa Indecisa rapta as dúas princesas.pdf

3ª EXPEDICIÓN LITERARIA ARREDOR DO BOSQUE ANIMADO

Por outra parte, o domingo tivo lugar unha nova expedición literaria arredor do Bosque Animado que terá continuidade o cuarto domingo do presente mes, é dicir, o día 27, cun valor engadido. Neste día, o Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, levará a cabo a posta en escena de diversas escenas da novela de Fernández Flórez naqueles puntos en que, nas rutas anteriores, fora feita a lectura correspondente. As personaxes do Bosque Animado aparecerán así dun xeito máxico entre as árbores da fraga e desenvolverán a súa vida cotiá ante a mirada curiosa dos camiñantes.

Isto terá lugar o DOMINGO 27 DE SETEMBRO. A expedición literaria partirá de Villa Florentina ás 11 da mañá e aqueles que así o desexen poderán traer o seu bocadillo e xantar nos xardíns da casa, xogar ao croquet, á rá, á pita cega, ao tiro da corda, ao zambombazo, facer carreiras de sacos…

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress