Fundación Wenceslao Fernández Flórez

30 Novembro 2009

Recital Musical: Ladra - Tanasescu

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:02 am

O pasado sábado, 28 de novembro, vivimos en Villa Florentina un feito máxico. Á voz da mezzosoprano María José Ladra, acompañada ao piano por Zita Tanasescu, uniuse espontaneamente un fenómeno natural de tan singular alcance que quixo poñer tamén de relevo a súa presencia e darnos a entender que o outono tamén quere participar da cultura. Velaí a Natureza actuando paralelamente nesta especial estación. E a luz foise por mor dun trebón, mais isto non foi impedimento para a continuación do concerto, xa perto do seu final. Ende bén, puxo de manifesto algo esencial: a capacidade de concentración e a profesionalidade das dúas mulleres ante un público que tampouco quixo romper o encanto desta imprevista situación.

DSC00045b.jpg

Wenceslao Fernández Flórez dicía que non hai arte menor ou que, aínda aquela manifestación artística así considerada, sendo verdadeira arte, nunca sería menor. Engadía a isto que así considerada Arte, acadaba un carácter universal e, aínda máis, afirmaba que a Arte, así con maiúsculas, non tiña Patria. Entre as distintas disciplinas artísticas, a música posuiría, pola súa especial linguaxe, un valor supracomunicativo, internacional e sen fronteiras. Tal apátrida afirmación pode ser debatible, mais no caso concreto que nos ocupa velaquí temos a María José Ladra, galega de pura cepa, e a Zita Tanasescu, pianista húngaro-rumana, compoñendo un dúo musical de altísima calidade gracias a un traballo conxunto, intenso, en constante evolución.

DSC00049b.jpg   DSC00061b.jpg   DSC00060b.jpg

Por unha parte, pois, debemos destacar a voz de Ladra, cargada de matices e de formas, firme e fluida, capaz de pasar da sutileza máis doce á forza máis impoñente. Doutra banda, o acompañamento ao piano de Tanasescu, dominado por unha concentrada atención. Esta combinación, excelentemente coordinada, ofreceu ao público a ocasión de deixar ceibo o seu espírito durante unha hora no salón de Villa Florentina. Porque, se en verdade é certo que estamos compostos por alma e corpo, entón a parte máis espiritual do noso ser desligouse nesta ocasión da parte material para fundirse harmónicamente con esa substancia intanxible que é á música. A maxia da treboada, superada pola forza do sentimento lírico, deixou a escuras a estancia, mais a luz seguíu vibrante en cada un de nós mentres as notas reboaron ceibas polo salón.

Destacou Gabriel Tanasescu, home de Zita e membro destacado da Orquesta Sinfónica de Galicia, a especial atmósfera da sala, que lle fixo lembrar tempos remotos, cando este tipo de recitais se levaban a cabo coa mesma proximidade do público e intimidade nos tempos románticos. Tamén destacou a especial sensibilidade dos ouvintes durante o recital. Este espacio vibrou esta noite especial e posiblemente, como Gabriel ben dicía, cada un dos presentes conserve durante moito tempo a agradable sensación de goce e de emoción vivida nesta ocasión.

27 Novembro 2009

Recital musical en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:52 pm

Estimados amigos, velaquí o programa do concerto que terá lugar mañá, día 28 de novembro, na FWFF, organizado polo Concello de Cambre, área de Cultura, en colaboración coa Fundación Wenceslao Fernández Flórez. Sera ás sete da tarde en Villa Florentina e a entrada, como sempre, será gratuíta.
 
CONCIERTO 28 NOVIEMBRE
na
Fundación Wenceslao Fernández Flórez
 
DÚO  TANASESCU-LADRA

 
 
PROGRAMA
 
-OS TEUS OLLOS……………………………………………J.C.CHANÉ
-O MOUCHO………………………………………………….F. PIÑEIRO
-CANCIÓN DE CUNA PARA DORMIR
A UN NEGRITO………………………………………………X. MONTSALVATGE
-LA FARRUCA………………………………………………..J. TURINA
-EL VITO………………………………………………………F. OBRADORS
 
-HABANERA (CARMEN)………………………………………..G. BIZET
-VISSI  D´ARTE (TOSCA)…………………………………….G. PUCCINI
-UNA VOCE POCO FA (BARBERO DE SEVILLA)……………ROSSINI
 -QUE TE IMPORTA QUE NO VENGA (LOS CLAVELES)…..J. SERRANO
-CHATEAU MARGAUX ………………………………………….F. CABALLERO
-DE ESPAÑA VENGO (NIÑO JUDÍO)………………………….P. LUNA
 
 
ZITA TANASESCU – Piano
MARÍA JOSÉ LADRA – Mezzosoprano
 
Sábado 28 de novembro, ás 19:00 h
Fundación Wenceslao Fernández Florez en Villa Florentina, Cecebre (Cambre)

25 Novembro 2009

Libro de los gatos

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:06 pm

EL LIBRO DE LO GATOS

gato.jpg

Gato de Alicia en el país de las maravillas. Ilustración de Sir John Tenniel.

De cuanto hablamos el sábado, he aquí una muestra de narrativa breve medieval sacada del Libro de los Gatos. De autor desconocido, se supone que es una traducción de las Parábolas o Fábulas de Odo de Cheriton (S. XII-XIII). Está compuesto por una serie de relatos moralizadores y en este que vamos a ver se cuenta un “enxemplo” de lo que sucedió entre el galápago y el águila:

“El galápago, que vivía en los lugares más profundos, rogó al águila que lo subiese a lo alto, porque deseaba ver los campos y las montañas. Y el águila otorgó cuanto el galápago demandaba, y lo subió muy alto, y le dijo:

- ¿Ves ahora lo que querías ver, montes y valles?

Y dijo el galápago:

- Me admiro de lo que veo, pero querría volver a mi lugar en la tierra.

Y respondió el águila:

-Pues ya viste lo que codiciabas.

Y lo dejó caer, de manera que se quedó totalmente esnaquizado.

Y el galápago se deja ver en algunos hombres que son codiciosos en este mundo, o que aun teniendo bastante en su estado no se tienen por contentos con ello y desean subir más alto, y vuelan por el aire, y ruegan al diablo que los suba más alto, a cualquier precio, así por las buenas o por las malas, o con grandes falsedades o con hechizos, o por traiciones o por malas artes. Y algunas veces los hace subir el diablo, y los sube muy alto, y después, cuando ellos entienden que su estado es muy peligroso, quieren volver a donde estaban. Entonces el diablo los deja caer en la muerte, y después en el infierno, donde todos son quemados si antes no se arrepienten. Así pasa a los que suben por la escalera de los pecados y caen en mal lugar de su peldaño.”

He aquí una fábula con mucha moraleja. La ambición es condición humana que no tiene remedio, que pulula entre nosotros hoy como lo hacía ayer. Todos los días en las noticias podemos ver ejemplos claros. ¡Qué complejo el dominio de las pasiones humanas! ¡Qué complejo el dominio de la voluntad!

Esto nos dá pie a recomendar nuevamente la lectura de la obra de Azorín que lleva por título, precisamente, La voluntad, pero también Las siete columnas, de D. Wenceslao. Pensemos, pensemos… Leamos y pensemos… que aunque esto sea lo menos conviene a quienes nos quieren reconducir, es también por ello, precisamente, a lo que debemos entregarnos con máis afán. Que el criterio propio es fundamental.  

24 Novembro 2009

Indo cara a Literatura Medieval

Arquivado en: Eventos — magago @ 5:42 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

Explorando a Biblioteca de WFF

O pasado sábado día 21 de novembro tivo lugar en Villa Florentina, como cada mes, unha sesión literaria conducida por David Meier e dedicada, neste caso, a unha parte da literatura medieval.

Así pois, puidemos escoitar contos de singular valor didáctico extraídos de libros como o de Calila e Dynma, mandado traducir por Alfonso X, ou El Conde Lucanor ou Libro de los Enxemplos. Moitos deles son contos de orixe árabe que, gracias á transmisión oral, chegaron a nós de xeración en xeración e que foron sufrindo modificacións en función do lugar en que se desenvolvían conservando a súa moralexa. Tal é, por exemplo, o caso do conto da ambiciosa leiteira. Todos estes contos trataban de aportar códigos de conducta moral a través de exemplos, e así eran coñecidos tamén como “exemplarios”.

Calila e Dymna.JPG

A importancia da tradición oral no noso caso é moi relevante, pois as circunstancias literarias das que provimos estiveron durante anos (os chamados “séculos escuros”) sometidas a forzas contrarias ao seu desenvolvemento. Mais, índonos cara atrás no tempo, e sentindo que temos unha débeda con Gutemberg, inventor da imprenta, non é menos certo que tamén debemos sentir un especial agradecemento a todos aqueles escribáns que, desde os mosteiros, dedicaban o seu tempo á transcripción e tradución de manuscritos e pergameos que así puideron chegar hoxe a nós. Tal é o caso, por exemplo, das Cantigas de Amigo, de Amor, das Cantigas de Santa María que, por outra banda, tamén son mostra fiel do nacemento e expansión literaria da nosa lingua durante a Idade Media.

Lit med 1.JPG   DSC00035b.JPG

Imaxes da sesión literaria do pasado sábado, co lume encendido na lareira.

En calquera caso, nestes tempos modernos en que tanta problemática suscitan as cuestións da educación cívica, en que tanta desorientación se percibe entre mestres e alumnos, pais e fillos, dirixentes e dirixidos, tal vez sería boa cousa dar unha volta por estas ensinanzas éticas e morais de tempos pasados que viñan a ser naquela época o mellor exemplo de “educación para a cidadanía”.

20 Novembro 2009

Literatura medieval

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 2:55 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Explorando a Biblioteca de Wenceslao

VF2.jpg
 
Mañá, sábado día 21 de Novembro, teremos unha nova sesión literaria en Villa Florentina. Explorando a BIblioteca de WFF con David Meier teremos ocasión de adentrarnos en “La cuentística medieval en la Biblioteca de Wenceslao: Sendebar, Calila e Dinma, Libro de los Enxemplos, Lilbro de los Gatos y el Conde Lucanor”.

Será por volta das sete do serán e a entrada gratuíta.

18 Novembro 2009

Un prólogo para Lula de Lara

Arquivado en: Prólogos — magago @ 7:34 pm

Antes del inicio de la Guerra Civil, Fernández Flórez escribió un prólogo para los 12 cuentos, un retrato y una explicación de la, por aquel entonces, joven Lula escritora LULA DE LARA (1936). Veámoslo:
“Hubo un tiempo en que se escribían unos prólogos formidables. Estaban a cargo de hombres de reputación reconocida y remachada, que, a su vez, habían escrito muchos libros o, también, pronunciado preciosos discursos. Estos caballeros aspiraban generalmente, al componer el prólogo, a hacerse admirar a sí mismos y, a veces, a publicar gratuitamente un copioso ensayo sobre cualquier materia de muy remota relación con el libro. Prólogo había que abultaba más que la novela, o los cuentos, o las poesías prologadas. El autor del libro pasaba por dos estados de ánimo al recibir el montón de cuartillas: primero, palpitaba de gozo sospechando que en aquel rimero de páginas no se hacía más que hablar de sus méritos; después, se arrepentía de haberse rebajado a pedir tal favor a un sujeto incapaz de comprenderle y que, en fin de cuentas, era “un pesado”. Calculaba lo que aquellos millares de palabras harían aumentar la cuenta de la imprenta y rugía:
- ¡Qué abusón…! Este tipo quiere lucirse a mi costa.
Y mandaba imprimir el prólogo en letra menuda.
Pero cuando la obra era excelente, tenía éxito –lo que suele ocurrir con todas las obras excelentes, lleven prólogo o no-, y entonces se achacaba gran parte de él al prologuista. “A este gran escritor –se decía- lo descubrió el insigne Fulano.”
El “gran escritor” pasaba un poco a la categoría de filón mineral o de insecto de los trópicos, y era siempre el hombre al que otro había revelado, después de examinarle con una lupa. El prologuista alcanzaba, asimismo, la importancia de un cañón cuando la frase era “que había lanzado a Menganito”.
Aquello pasó, afortunadamente, para la amenidad de la vida y para los lectores présbitas. Los prólogos –al fin, una moda- se llevan aún, pero evolucionaron en el mismo sentido que los sombreros de las señoras: antes, enormes, llenos de cintas y de flores y de pájaros; ahora pequeños hasta la ridiculez, sencillos y, en ocasiones, hasta plegables, que van sobre las cabezas como capacetes de “clown”, con un equilibrio en aparente amenaza, como si los hubiesen pegado allí con saliva. Sombreros tan exiguos y sin bulto, que más parece que se llevan por el qué dirán, y que muchas veces pasan de los cabellos a las manos sin que se les eche de menos.
Ahora prologar un libro viene a ser como acompañar hasta el piano a una cantante. Siempre hay un señor solemne y un poco calvo que arquea el brazo con una especial importancia para llevar hasta el piano a la señorita que va a cantar. Viene otra señorita con un libro de cuentos. “¿Quiere usted llevarme hasta el público?” Yo arqueo el brazo: “¡Con mucho gusto!” Y echamos a andar. A las tres páginas, hago una reverencia y la dejo sola. Ya está ante el público. De nada puede valerle cuanto yo haya podido escribir de bueno o de malo a propósito de su producción. Cada lector va a ser testigo y juzgador del fenómeno, y a ninguno de ellos puede prestarse el paladar con que se saborea la belleza.
Pero me parece que es mi deber un substancial extremo. Hay gente que se admira de que pueda producirse y aparecer ahora un libro de imaginación; en los periódicos se han cantado fúnebres responsos a la literatura; la propia autora,, al exponerme su decisión de publicar este libro, adoptó el tono de quien se disculpa de una inoportunidad. Pues bien, es preciso salir al encuentro de ese prejuicio equivocado. Pocas épocas hubo en España tan propicias para la labor del literato.
La literatura no nace de la felicidad ni de la vida cómoda y complacida. A nadie que esté perfectamente satisfecho se le ocurre escribir una novela. He dicho alguna vez que sólo escriben novelas los descontentos y los débiles. En suma, los descontentos, porque un débil también lo es. Los felices y los fuertes, viven; no inventan vidas. Se afirma asimismo que el palenque para un escritor de hoy es el periódico, y el periódico la lectura que el público prefiere. Pero hace muchos años que tampoco se puede escribir en los diarios españoles. Y en cuanto a esos libros que divagan más o menos filosóficamente en torno a problemas humanos proponen fórmulas de mayor o menor vaguedad para resolverlos, esos libros cuya cifra de venta hace decir a algunos críticos que el público se aparta de la fantasía y propende a cultivar su entendimiento –cuando la verdad es que se sumergen en tales lecturas empujados por la desesperada ansia de creer en algo, de buscar algo que les oriente, en medio de tanta confusión, como se lee “La Medicina al alcance de todos” cuando surge en la casa una repentina enfermedad y no aparecen los médicos-, en cuanto a esos libros, digo, comienzan ya a caer de las manos con desaliento, porque no era un afán de cultura sino la esperanza de un remedio lo que les procuraba clientes.
En el desamparo actual, nada mejor que cerrar todas las persianas del alma, encender dentro la linterna mágica de la imaginación, y deleitarnos con sus figuras. Encerrarse es una manera de evadirse. Cuando la Fantasía crea personas y elabora aventuras, ¿se sabe lo que está ocurriendo un poco más allá de nosotros? Muchos libros han sido escritos para escapar del hambre, o de un dolor que obsesionaba, o, también, para olvidar los muros de una celda y hacerse la ilusión de la libertad. Por desventura, este es un buen momento para escribir libros en España.
¿Y para publicarlos? ¡Bah! Eso es accesorio. Siempre habrá quien quiera huir, también, aunque sea sobre el “fuselaje” de la fantasía ajena.
Una bondad se hará enseguida evidente al que lea estos cuentos: la ternura. La señorita Lara viste con un correcto castellano asuntos que casi siempre tienen una fuerte originalidad, un enfoque nuevo. Pero esta virtud, propia del talento, está superada por otra virtud, propia del corazón: esa ternura que aun los críticos más severos han de reconocer esparcido en estos trabajos. Y no se puede decir que sea condición frecuente en nuestra literatura, en la que parece que hay como el rubor de ese sentimiento que, como ya dijo Benavente, “vale más que el amor”. Ni siquiera abunda en la producción de nuestras escritoras, acaso porque hasta hoy, aun en las más personales, un mimetismo lamentable las induce a saturarse de virilismo literario, mejor que a buscar en su intimidad cordial lo que hay de diferente a nosotros. Las mujeres se empeñan, por regla general, en escribir aquello que pueden escribir los hombres, sin pensar en que su ventaja estaría en la novedad de escribir lo que los hombres no pueden saber ni sentir como ellas. La señorita Lara hace un plausible e interesante esfuerzo por acercarse a este ideal. Y ese es el mejor camino que puede seguir una escritora.”
W. FERNÁNDEZ FLÓREZ

Librería Española y Extranjera
Príncipe, 16 BELTRÁN Madrid
Ilustraciones de Santiago Ontañón

17 Novembro 2009

Contos e filosofías

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 7:27 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

A Caixa dos Contos Favoritos

O pasado sábado escoitamos en Villa Florentina a versión libre que, do conto recollido por Charles Perrault titulado Os desexos ridículos, leveou a cabo o Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF. Ante un público entregado, foise debuxando a historia dun singular matrimonio de leñadores a quen o inconformismo deu un susto formidable en forma de salchicha. Por moi sorprendente que isto poida parecer, así é.

DSC00037v.jpg   DSC00036b.jpg

A moralexa do conto ven a dicirnos que o esencial da vida non se atopa en frivolidades e que hai que saber valorar moi ben o que un ten antes de lanzarse a buscar efémeros elementos de contento.

A Caixa dos Contos Favoritos pasa agora a unha nova fase inventiva., convírtese na Caixa dos Contos Colectivos, Creativos…  Coa axuda dos participantes na actividade, coas súas suxerencias e ideas, poñeremos a fantasía a funcionar para crear novas historias coas que deleitar e satisfacer o afán do público. Deste xeito, cada conto será un pouco de todos, o producto dun traballo común e en equipo.

Velaí a satisfacción do produto. Por tanto, a acción do noso próximo conto desenvolverase no espazo interestelar, na superficie do Planeta Vermello, onde as forzas de gravidade operan de moi diferente xeito a como o fan na Terra… Agardemos e veremos o que sae daquí!

….

CLUB DE LECTURA

Lendo con WFF e os seus contemporáneos

Doutra banda, como cada terceiro domingo de mes, tivemos unha nova sesión do noso Club de Lectura, dedicado a figura de José Martínez Ruíz Azorín e á súa obra La Voluntad. Temática moi interesante, moi actual e moi recomendada.

PRÓXIMAS ACTIVIDADES NA FWFF

O vindeiro sábado, día 21 de novembro, terá lugar unha nova sesión literaria Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier. Neste caso viaxaremos á Idade Media a través das súas interesantes manifestacións literarias.

Por outra banda, organizado polo Concello de Cambre en colaboración coa FWFF, o sábado 28 celebraremos o Día de Santa Cecilia, patroa dos músicos, cun recital musical a cargo de María José Ladra (mezzosoprano), quen estará acompañada ao piano por Zita Tanasescu. Interpretarán pezas de Chané, Turina, Bizet, Rossini, etc.

13 Novembro 2009

A Caixa dos Contos Favoritos

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:10 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
A Caixa dos Contos Favoritos

VF1.jpg

Mañá, sábado día 14 de novembro, terá lugar unha nova cita coa Caixa dos Contos Favoritos. Integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, levarán a cabo a lectura dramatizada dunha versión libre do conto recopilado por Charles Perrault que leva por título Os desexos ridículos.

Isto terá lugar por volta das SETE do serán e a entrada será libre.

11 Novembro 2009

La frase del día

Arquivado en: La Frase del Día — magago @ 1:28 pm

ACOTACIONES DE UN OYENTE

WFF - A CASTILLO.jpg

Wenceslao Fernández Flórez

De la crónica parlamentaria que lleva por título “Una visión profética”, del 29 de abril de 1920, destacamos la siguiente sentencia:

“En el Poder, todos hacen lo mismo: nada. Fuera del Poder, todos hacen lo mismo: intentar conquistarlo.”

Veamos ahora el actual contexto en el que aparece:

“En los albores de la “crisis histórica”, he aquí cuál es el panorama político-parlamentario:

Los senadores, esos felices mortales que pueden acreditar una renta respetabilísima, sin la cual no tendría validez su elección, se dividen en dos partidos al debatir la trascendental cuestión de si han de cobrar quinientas pesetas mensuales para subvenir sus gastos de correspondencia. Algunos han llegado a proponer que se les entreguen diez sellos diarios. Ustedes dirán qué se puede esperar de unos señores rentistas que encuentran decoroso acudir todas las mañanas a que la nacióni les entregue seis reales en sellos de correos.

Los diputados han salido de esta preocupación decidiendo sin discrepancias que deben cobrar las quinientas pesetas, y ahora se consagran a una labor de gran interés para la patria: empujarse los unos a los otros para ocupar el Poder después de esa “crisis histórica”.

Los términos en que se refieren al esperado acontecimiento no pueden ser más elevados. Vean ustedes:

El conde de Romanones dice que el Gobierno es un reloj y que no tiene cuerda más que para unas horas.

El señor Allende reconoce que, en efecto, es un reloj y que se le está acabando la cuerda, pero insinúa su esperanza de que el rey le ponga en condiciones de continuar marcando las horas.

El señor Bergamín expresa su desconfianza de que esto pueda ser así, porque cree que se trata de un anticuado reloj de cuco.

El señor García Prieto afirma que es hora de las izquierdas.

De todo esto, ¿pueden hacer ustedes alguna deducción acerca de lo que será la futura “crisis histórica”? ¿Se vislumbró por alguna parte la posibilidad de que un Gobierno fuerte venga a realizar políticamente la labor, abandonada desde hace tanto tiempo, de regir al país?

Lamentaríamos el que hubiese un solo español que se dejase engañar por la solemnidad de esa palabra “crisis”. Aun suponiendo que fuese posible constituir un Gabinete de altura, formado por hombres inteligentes y de buena voluntad, no podría hacer nada útil ni durar mucho tiempo. Los partidos no luchan en España por ningún ideal, sino por la posesióni de los instrumentos de Gobierno. Cuando un grupo los logra, los demás se conceptúan agraviados, defraudados, robados, y se lanzan sañudamente al rescate del Poder. En el Poder, todos hacen lo mismo: nada. Fuera del Poder, todos hacen lo mismo: intentar conquistarlo

[…].”

Y continúa la historia: ante la “crisis histórica” se promete una “renovación” llevada a cabo por un “Gobierno fuerte”. La “renovación” no llega y el “Gobierno fuerte” flaquea. Luego vendrá una “crisis superhistórica”, anticipa el cronista, que saldrá rana, y luego una “crisis fenomenal” y entonces se formará un “Gobierno macho” para enfrentarse a ella. Pero nada. Pasarán hasta nuestros días crisis de todo tipo: la divina, la inefable, la última, la verdadera última… así hasta la suprema crisis. ¿En cuál de ellas estaremos ahora? ¿Se enfrenta ahora a la crisis un “Gobierno macho” o un “Gobierno hembra”?

9 Novembro 2009

O Samaín en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:59 pm

TARDE DE SAMAÍN NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

DSC00120b.jpg

A tarde do sábado 7 novembro foi en Villa Florentina unha tarde de ledicia e lecer na que non faltaron bos chaparróns. O tempo víase vir, mais nada disto impedíu que arredor de 300 persoas visitasen a casa de Wences para celebrar con nós esta tarde de tradición a carón do lume, coa boa compaña do sabor das castañas e a presencia espiritual de once cabazas tan cheas de vida como calquera ánima da volátil procesión…

DSC00073b.jpg   DSC00071b.jpg   DSC00093b.jpg

O coro “Arumes da Fraga”, da FWFF, en plena actuación ante o numeroso público.

Este evento lúdico non deixou de lado, porén, momentos para a reflexión. Toda festividade ha de ter, á marxe, un intre para a meditación, para poñer en acción a forza do discernimento: a cuestión das linguas dos que podemos ter o privilexio de falar máis de unha, e diversos comentarios de índole social tiveron cabida tamén nesta feliz tarde de novembro.

DSC00088b.jpg   DSC00104b.jpg   DSC00110b.jpg

O lume dos fachos que abría o camiño da Santa Compaña non permitíu que o tempo mellorase. Aínda así, a maxia estivo, precisamente, na quentura espiritual da xente que nos acompañou neste día de outono tan propio do mes, nesta noite tan galega e, tamén (¿por que non?) pola auga que nos caeu… E, para remate desta intensa xornada, nada mellor que confraternizar catando unha boa queimada!

DSC00047bb.jpg

Antes… e despois!

Velaquí as formidables cabazas do samaín…

DSC00123b.jpg

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress