Así foi a representación do 30 en Dodro, onde o Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, puxo en escena por segunda vez a obra Os mortos factúranse, as mulleres denúdanse, de Darío Fo, nun acto organizado polo Concello de Dodro a través dos circuitos culturais da Deputación da Coruña.
Con Gonzalo de Berceo e o Arcipreste de Hita rematamos o pasado sábado a programación da FWFF en Villa Florentina nunha sesión literaria a cargo de David Meier.
O mester de Clerecía e a creación didáctica centraron a atención dunha interesante charla coa que continuamos a liña inciada o mes pasado.
Mais dicimos que “rematamos en Villa Florentina” porque mañá, mércores día 30 de decembro, o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, trasladarase ao Concello de Dodro onde, no Salón de Actos da Paxareira, por volta das oito da tarde, representará a obra Os mortos factúranse e as mulleres denúdanse, versión particular da peza escrita por Darío Fo.
E, xa dando comezo co novo ano e antes da chegada dos Reis Magos, terá lugar o vindeiro día 2 o noso Belén Vivinte, onde participan os amigos do Polo Saltón, do Fas-que-fas, e o coro Arumes da Fraga, ademais dos amigos da Fundación. A continuación, como xa é costume, cantaranse os reis. Este evento comezará a partir das cinco da tarde e a entrada será gratuíta.
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier
Mañá, sábado día 26 de Decembro, terá lugar unha nova sesión literaria en Villa Florentina. Despedimos o ano con David Meier, quen nos falará do Mester de Clerecía a través dunha charla que leva por título “Desmitificando mitos sobre el Mester de Clerecía”.
Isto será por volta das SETE da tarde e a entrada, como sempre, será gratuíta.
TARDES DE LECER NA FWFF
O pasado sábado, día 19 de decembro, conmemoramos en Villa Florentina o Día Mundial do Emigrado coa inauguración dunha exposición composta por unha serie de 24 láminas cedidas por D. Antonio Montero, director da FWFF, que reflexan o movemento dos portos galegos cara a emigración.
Velaquí vemos algunhas imaxes da presentación.
Desde A Coruña, pasando por Vilagarcía ata o porto de Vigo, en todos eles fixeron escala, máis tarde ou máis cedo, vapores e trasatlánticos das máis diversas e relevantes compañías navieiras europeas: alemanas, haburguesas, belgas, inglesas, francesas, portuguesas… Bo exemplo diso ofréceno nomes como Nordeutscher Lloyd Bremen, Holland-America Line, Compañía Hamburgo-Sudamericana, Compagnie Générale Transatlantique… E, dentro do ámbito nacional, a Compañía Trasatlántica Española, Ybarra, Vapores Trasatlánticos de Pinillos Izquierdo y Cía., etc.
A emigración cara países sudamericanos, entre mediados do século XIX e o ano 1930, vivíurta unha etapa de grande auxe. Galicia, dentro do territorio español, é un dos lugares que contribuíu con gran man de obra a empresas estranxeiras.
Unha boa mostra dese movemento ofrécea tamén a revista Alfar, a principios dos anos 20, tal e como se pode observar:
TARDES DE LECER NA
FUNDACIÓN
WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Inauguración da exposición Barcos da Emigración
Estimados amigos, tal día coma hoxe, 18 de decembro, celébrase oficialmente o Día Mundial do Emigrado.
Na FWFF queremos dedicar a tarde de mañá á conmemoración deste día coa inauguración dunha exposición dedicada aos barcos da emigración, composta por unha serie de láminas que amosan barcos das compañías navieiras máis destacadas. O tema tratarase, fundamentalmente, en relación con textos do propio Wenceslao Fernández Flórez centrados nesta cuestión.
Será por volta das sete do serán en Villa Florentina e a entrada gratuíta.
Chegadas estas datas é natural que moitos literatos, xornalistas, creadores… se vexa na tesitura de elaborar creacións relacionadas co Nadal. Mais a inspiración non sempre é favorable e os temas máis reveladores poden chegar a agotarse. Isto pasoulle ao protagonista do Conto de Nadal que publicou Fernández Flórez o 26 de decembro de 1926.
Agotadas todas as ideas, un escritor decide achegarse a un “almacén de asuntos literarios”. Os dependentes están certamente moi ocupados, mais chega por fin o seu turno:
- “Quisiera llevarme algún asunto para un cuento de Navidad”, solicita. E, ante a seguinte pregunta do vendedor, engade: “Que no sea muy duro de trabajar. Es para una revista que paga poco.”
O vendedor condúceo entón por algunhas seccións do almacén. A primera delas ofrece unha ampla gama de nenos pobres, mal vestidos: “Son los niños que se mueren de hambre y frío a la puerta de los palacios, acurrucaditos en el umbral, mientras los aromas del banquete que los ricos celebran y las risas y cantos de los invitados les hacen soñar que están tomando café con buñuelos.”
O escritor rexeita este tema alegando que xa está moi visto, e que agora mudaron os hábitos e xa non se cea nos palacios. O costume moderno consiste en irse divertir e cear en hoteis luxosos. Pide outra cousa. O vendedor amósalle entón unha nai que deita sempre sen cear os seus fillos. Tampouco lle sirve ao escritor. O truco de buscar a sensiblidade do lector pola vía da dor sentida por criaturas inocentes está agotado: “Por otra parte, que una persona, grande o chica, padezca hambre es tan terrible en Navidad como en Santa Cecilia. Más que asunto para un cuento de Pascua, es un tema para un artículo sociológico.”
O vendedor, aínda sen desanimarse, ofrécelle outro tema: “Vea usted la Nochebuena del solterón. Tema magnífico para hacer psicología.”
Novamente o escritor renega da suxerencia, xa que “en la vida moderna, el solterón es el que más se divierte en las Nochebuenas. Todos los matrimonios le invitan para atenuar con su presencia el tedio de la comida familiar. Enséñeme otros tópicos.”
E, pouco a pouco van pasando por diante dos seus ollos a Noiteboa do solteirón, do sereno, do mariño… Mais… “No me interesan”, di o escritor: “Todas ellas son variaciones acerca del sentimiento nostálgico del hogar. Y ese sentimiento está en crisis.”
Nada máis queda ao vendedor. O literato ríndese ante a evidencia de que non poderá escribir o conto de Noiteboa: “El tema de Nochebuena se ha agotado. Podemos decir que ha desaparecido. Hubo un tiempo en que era tan indispensable como el turrón. Ahora, ninguna nueva idea refresca los tópicos antiguos, y el lector tampoco muestra apetencia por esta clase de trabajos, que encuentra ridículamente sentimentales. ¿Cuál es la razón? Porque forzosamente hay una razón. Yo creo que es la decadencia del hogar. Las costumbres han cambiado: las mujeres tienen sus clubs, no están guadadas entre rejas, van y vienen y pasean y hacen deportes diariamente; los salones particulares han desaparecido; los periódicos modernos, la radio, el automóvil, el aeroplano, nos han hecho salir de esa cáscara hermética que era el hogar, para fundirnos y solidarizarnos con el resto del mundo. Sí, el hogar está en crisis, y las fiestas hogareñas, cuya culminación estaba en las Pascuas, también, solidariamente. Pero si yo escribo esto, muchos lectores se indignarán contra mí. Me abstendré de escribirlo. Buenas tardes.”
E aquí remata o conto, cando a piques están de comezar as Vacacións de Inverno…
IMAXES DA VISITA DE PAPA NOEL Á
FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
A Caixa dos Contos Favoritos en imaxes…
E a vistia de PAPA NOEL…
TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
A Caixa dos Contos Favoritos e PAPA NOEL
Mañá, segundo sábado do mes de decembro, terá lugar unha nova sesión da Caixa dos Contos Favoritos, dos Contos Creativos. Nesta ocasión, o conto proposto é de creación propia en base ás suxerencias feitas polo público na anterior sesión: O Nubeiro Espacial.
Mais, á marxe, mañá é un día de especial relevancia na FWFF, pois PAPA NOEL visitará a casa de Wenceslao para recibir, despois do conto, as peticións de todos aqueles que leven a súa carta, sexan nenos ou adultos.
Ás SETE do serán en Villa Florentina. Entrada gratuíta.
TÉ CON HISTORIAS
O pasado domingo dedicamos a nosa tertulia dominical a un tema singularmente atractivo como é o do humor, unha cuestión moi seria e, como arte literaria, frecuentemente minusvalorada.
Cabe supoñer, de entrada, que estar dotado dun bo sentido do humor implica dispoñer de varios puntos para disfrutar dunha boa saúde. Quen ten un estado anímico dominado polos bos humores (os líquidos e os espirituais) é moi posiblemente unha persoa predisposta para unha vida máis feliz e saudable.
Velaí un motivo máis para defender a estreita relación entre alma e corpo: mens sana in corpore sano, e viceversa... Mais, aínda que estas teorías anteriormente expostas aparezan ante os nosos ollos como algo cabal e moi doado de entender, tratar de explicar que é o “humor” non é cousa tan sinxela.
Wenceslao Fernández Flórez, e antes que el algúns outros, teorizaron sobre a cuestión e mesmo puxeron en práctica as súas teorías. Humorismo en España haino, segundo os estudosos, xa desde que Cervantes publicase as aventuras de D. Quixote. Tamén Quevedo se relaciona co humor, mais a súa visión é máis satírica, máis chea de picaresca e menos tenra que a de Cervantes. E, máis próximo a Cervantes que a Quevedo no seu xeito de entender o humor está WFF, pois no seu discurso de ingreso na Real Academia Española explica:
“El humor tiene la elegancia de no gritar nunca, y también la de no prorrumpir en ayes. Pone siempre un velo ante su dolor. Miráis sus ojos, y están húmedos, pero mientras sonríen sus labios.”
Característica fundamental do humor é, para WFF, a tenrura. E se non hai tenrura, non hai humor. E o Quixote, na súa tolice, é un personaxe que inspira tenrura e afecto e que nos leva a miralo con ollos húmidos, mentres asoma un sorriso nos beizos. Esta mesma sensación producen, por exemplo, moitas das personaxes do Bosque Animado e, próxima a D. Quixote, a do Tolo de Vos. Mais tamén inspiran tenrura, ao fin, a Moucha e Marica da Fame, ou Xeraldo e Fendetestas e Fiz de Cotovelo…
É a literatura galega, ou a literatura feita por autores galegos (para sermos politicamente correctos), a máis prolífica en humoristas que escriben ou que debuxan: están Valle-Inclán, Julio Camba, Cunqueiro, Castelao… e, próximos a Galicia, portugueses como Eça de Queiroz…
Entre o que poderíamos chamar progreso natural e explotación irracional hai unha singular diferencia. Mentres un se deixa levar pola man dunha lei natural, evolutiva, necesaria, o outro condúcese polo camiño de ambicións e de actuacións perniciosas, no caso que nos ocupa, para o planeta, mais tamén, a longo prazo, para nós mesmos ou, tendo en conta o futuro, para os que veñan detrás de nós. Xa non se trata de pensar no paso de mil anos, senón no que atoparán os netos dos que están agora en disposición de ser aínda pais.
Isto ven a conto porque este pasado sábado dedicamos o noso tempo de lecer ao comentario de casos de diversa índole en que a man do home sobreexplota espacios de singular importancia, ben sexa patrimonio ecolóxico e natural ou relacionado cos monumentos ou edificios máis senlleiros, para obter deles un beneficio económico a costa da perda dun entorno de especial relevancia natural e cultural.
Moitas veces se enfrentan estes dous propósitos: o da conservación fronte ao da explotación, gañando no asunto, xeralmente, o segundo, aínda que pesen máis as motivacións que defenden unha actuación de conservación e de mantemento. Unha explotación urbanística, mineira, tecnolóxica, etc., ameaza constantemente o noso entorno sen que a protesta sexa recoñecida. Intereses de diversa índole, fundamentalmente ligados ao poder e á “guita”, son os que máis forza teñen á hora de asinar ordes de expropiación ou de derrube.
Con frencuencia o home xoga a ser Deus, a poñer e quitar caprichosamente, a tratar de superar a forza da Natureza, sen decatarse de que, como moi ben di Ettore Cesári no seu libro Lo que el hombre ignora: preciso es, pues, renunciar a la idea de un universo fabricado a propósito para regalo del hombre. Preciso es convencernos de que, por el contrario, somos nosotros quienes estamos al servicio del mundo, como humildes colaboradores en una obra cuya explicación tal vez no tendremos jamás. Algo equiparable a esa argumentación de Fernández Flórez mediante a cal afirma que a clase política está ao servicio do pobo e non ao contrario. Esta á verdadeira posición do home na Terra: a Natureza evolúe nun proceso natural ao que este debe axustarse, no que debe integrarse harmonicamente. Pola contra, tenta rebasar constantemente os límites do que poderíamos chamar a súa “liberdade natural” para impoñerse sobre todo e sobre todos, guiado pola súa particular ambición de poder.
O progreso, guiado pola man do home, circula por un camiño onde unha inmadura Humanidade (cando menos nunha parte do planeta), nos tempos actuais, leva unha velocidade superior á que a prudencia aconsellaría, sen deterse a meditar nos pros e nos contras deste acomodo ás situacións favorables.
Non hai pesimismo nesta reflexión, tan só se trata aquí de ofrecer unha visión realista do que no mundo acontece nos tempos actuais mentres, ante a atenta mirada da poboación, unha tal Belén Estaban axusta a uns esotéricos cánones de beleza a morfoloxía do seu apéndice nasal.
Mañá falaremos do humor. Do bo humor.
Xestionado con WordPress
