Fundación Wenceslao Fernández Flórez

28 Febreiro 2010

Artículos Selectos de WFF analizados por el profesor José Antonio LLera

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:56 pm

Fue una tardenoche invernal en Pontevedra para lograr llegar al escenario donde el autor de la obra debería hablar del escritor Wenceslao Fernández Flórez, con motivo de la presentación de su libro Wenceslao Fernández Flórez. Artículos Selectos, editado por la Diputación de Pontevedra. Fue preciso que saliera de Madrid por vía aérea a las 10.00h con destino Vigo, donde le esperábamos; pero la tempestad que arreciaba en Galica le trasladó al aeropuerto compostelano después de una hora de retraso en Barajas. Por fin, se produjo la llegada al ansiado aeropuerto de Lavacolla; pero el fuerte viento y una lluvia que no cesaba hicieron que el aterrizaje fuese de espanto. El viento hizo que el avión se cruzara sobre la pista, que diera bandazos, que bajase y subiese por las depresiones de la pista. Fue de susto en susto hasta verse en tierra con los equipos de emergencia atendiendo a los viajeros más sensibles. ”Fue un aterrizaje para llevarse un buen susto -como nos narró el investigador-, pero por fin estoy en tierra”. Me llamó a eso de las 16.30h, sin comer y asustado. Prudentemente me dijo: “Ahora voy en bus hasta Vigo y espero no tener más altercados.”

Por fin llega. Son las 19.00h y lo deja amablemente el amigo Jesús Franco en el Hotel. Yo lo voy a recoger bajo una lluvia incesante. Tomamos un café en su Hotel y nos desplazamos al Archivo Provincial, donce él me comenta su sospecha: que con esa tarde noche no va a acudir ni el apuntador. Le digo que no se preocupe que el espirítu de Wenceslao nos acompaña y que seguro que va a tener audiencia.

WFF.gif

Y, en efecto, la asistencia fue numerosa. Se inició el acto con la presentación de la Vicepresidenta de la Diputación, doña Teresa Pedrosa, mujer casada con un veterinario de Badajoz, lugar donde nació el autor de la obra presentada. Curioso: los trasgos de Wenceslao dan resultado y el ambiente es agradable, mientras en el exterior arrecia la lluvia. De cuando en vez la fuerza del agua, golpeando el lucernario con estruendo, ahoga nuestra palabra.

Comienzo hablando de Wenceslao y de su 125 Aniversario y de que era el primer acto oficial después de la inauguración del Centenario en el Panteón Familiar de San Amaro en La Coruña. Agradezo el esfuerzo de la Diputación de Pontevedra en la Edición del libro, agradezco al autor su tiempo y su investigación, que es muy exahustiva y sólidamente elaborada. Es una crítica constructiva y efectivamente eficaz en el desenmascaramiento de diversos críticos que no han sabido estudiar al escritor coruñés, hombre de muy difícil encasillamiento y manipulador, que no le permite al ignorante hacer un análisis con sólo la lectura de una de sus obras, como Una Isla en el Mar Rojo, por la que el propio escritor se sentía tremendamente molesto consigo mismo. Esta novela no representa el espíritu luchador de un hombre que amaba la justicia y despreciaba el abuso de los caciques sobre el pueblo, de los politicos, de la justicia o de los propios representantes de la Iglesia. Wenceslao era un hombre que buscaba la forma de incidir en los dirigentes con la finalidad de conseguir mejorar las circunstancias del pueblo temeroso de Dios. De Wenceslao se ha dicho mucho, pero casi nada a la vez. Sigue siendo ese incómodo desconocido. Nuestros profesores lo rechazan por etiquetarlo ignorantemente como franquista. Los franquistas lo han tenido que soportar como quien soporta una callosidad en un pie, siendo incapaz de cortarla. Wenceslao fue el tábano del gobierno de Franco con sus guiones de cine, las terceras de ABC, las críticas en la revista SEMANA sobre el cine extranjero, la no llegada del tren a Galicia por Zamora (hasta que llegó y entró por Orense con el propio Franco presente teniendo como invitado y testigo de cargo Wenceslao), etc.

En definitiva Wenceslao era un ser incómodo para unos y otros: para la izquierda era el responsable de desenmascarar la clase política Republicana, los desmanes sociales y la permisividad, el paro obrero y la emergencia de los nacionalismos Catalán y Vasco. Los políticos no salen bien parados en sus Crónicas Parlamentarias, en cuya elaboración era un maestro. Para el franquismo era el responsable de los ataques a las bases del Movimiento Nacional, es decir, el Ejército, la Iglesia y la Justicia. ¿Quién le acoge en el franquismo y por qué?: sencillamente, por ser un periodista del diario ABC, de cuyos artículos ignoraban el contenido.

Precisamente en este estudio está centrado el investigador y doctor José Antonio Llera, de la Universidad Complutense de Madrid, que tan amablemente nos acompañó esta noche de truenos y esperanzas, de una magia propia del Bosque Animado.

26 Febreiro 2010

Presentación Javier Farto: La campanilla y otros relatos

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:55 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Sesión literaria

VF5.jpg
 
Mañá, sábado día 27 de febreiro, ás sete da tarde, estará con nós Javier Farto para presentar o seu libro La campanilla y otros relatos. Acompañarano o seu editor, Luis Sanz, e a escritora Ánxela Gracián.
 
Esta é a primeira obra deste xoven escritor e sobre ela poderán ler máis no seu blog http://javierfarto.wordpress.com
 
O libro foi publicado pola Editorial de Zaragoza “La Fragua del Trovador” o pasado ano 2009.

VISITA ESCOLAR

Doutra banda, onte pola mañá recibimos en Villa Florentina unha visita composta por un grupo de rapaces de 1º de ESO do Colexio “Andaina”, de Culleredo. Despois de ver a casa-museo, os mozos visitaron a sala de exposicións, dedicada nestes momentos á emigración; subiron ata o cumio do monte e, xa para rematar, deron lectura a un framento da novela O Bosque Animado na nosa Aula de Natureza.

24 Febreiro 2010

Club de lectura “Lendo con WFF e os seus contemporáneos”

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:52 pm

LITERATURA E CINE

no 125 Aniversario de WFF

Na nosa próxima sesión literaria do club de lectura (domingo 28 de febreiro) trataremos de xeito especial dous tipos de relación: dunha banda, a existente entre literatura e cine; doutra banda, a existente entre literatura e xornalismo. Como é sabido, o Fernández Flórez escritor mantivo sempre un singular vencello co mundo cinematográfico, pero como escritor, tamén, sempre plasmou nas súas obras temas sociais, de actualidade cultural ou política: Los que no fuimos a la guerra reflicte, a través do humor, a traxedia da Primeira Guerra Mundial no imaxinario país de Iberina. En 1965 foi estrenada a súa versión cinematográfica baixo a dirección de Julio Diamante. Con certa proximidade temática, o libro que centrará a nosa atención foi escrito polo valenciano Vicente Blasco Ibáñez e está ambientado no mesmo conflito bélico. Trátase de Los cuatro jinetes del Apocalipsis, obra escrita por encargo, tal e como describe o autor da novela no comezo. Raymond Poincaré, presidente da República Francesa nos inicios da guerra, diríxese a Blasco Ibáñez deste xeito:

“- Quiero que vaya usted al frente -me dijo-, pero no para escribir en los periódicos. Eso pueden hacerlo muchos. Vaya como novelista. Observe, y tal vez de su viaje nazca un libro que sirva a nuestra causa.”

Por todo isto, na nosa reunión dominical falaremos da novela que nos corresponde, mais faremos especial fincapé nestas interesantes cuestións que están directamente próximas á obra elexida: xornalismo, literatura e cine.

Los cuatro jinetes del Apocalipsis foi levada ao cine en dúas ocasións: unha delas, en 1921 baixo a dirección do irlandés Rex Ingram. Un xoven Rodolfo Valentino aparecía como protagonista, encarnando o papel de Julio Desnoyers. Estaba acompañado de Pomeroy Canon, Josef Swickard, Wallace Berry e Alice Terry. Esta película está considerada como unha das xoias do cine mudo da época. A adaptación foi feita por June Mathis, que foi unha das máis destacadas e ricas mulleres daquel tempo.

Anos máis tarde, en 1962, foi Vicenti Minelli quen se encargou do texto de Blasco Ibáñez, levando a cabo unha serie de modificacións e adaptacións máis próximas ao tempo en que foi rodada, pois está ambientada na Segunda Guerra Mundial. A película, cunha duración de 153 minutos, está protagonizada por Glenn Ford, Ingrid Thulin, Cesar Romero, Charles Boyer, Yvette Mimieux, Lee J. Cobb e Paul Henried.

23 Febreiro 2010

Teatro en Vimianzo

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:17 pm

O pasado domingo o grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, representou en Vimianzo a obra Os mortos factúranse e as mulleres denúdanse, de Darío Fo.

Velaquí presentamos algunhas imaxes da representación, así como un enlace coa edición de La Voz de Galicia de Carballo, onde aparece unha reseña desta teatral tarde de vento e chuvia.

df 1.JPG   df2.JPG   df4.JPG

df5.JPG   df6.JPG

http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2010/02/23/0003_8312948.htm?ok=1&idioma=galego#

 

19 Febreiro 2010

Explorando a Biblioteca de WFF

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 12:09 pm

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF4.jpg

Explorando a Biblioteca de WFF

Na tarde de mañá, sábado día 20 de febreiro, terá lugar en Villa Florentina unha nova sesión literaria conducida por David Meier que, neste caso, levará por título “El Romancero en la Biblioteca de Wenceslao. Versos de juventud”.

Con tal motivo falaremos tamén, neste ano do 125 Aniversario de WFF, das súas primeiras creacións poéticas publicadas (algunhas delas) na Revista Gallega e outros versos inéditos.

Este encontro terá lugar ás sete do serán e a entrada, como sempre, será gratuíta.

 

18 Febreiro 2010

¿Una industria artística?

Arquivado en: Eventos, WFF e o cine — magago @ 12:37 pm

Cuando uno dice: “Voy a ver una película al cine”, se entiende que esa persona, por un precio más o menos módico, va a entregarse al placer de la evasión de la realidad durante hora y media, aproximadamente, sin tener en cuenta todo el trabajo que se esconde detrás de la pantalla. Y así debe ser. Si la película está bien hecha, si su argumento y su puesta en práctica están perfectamente encajados, entonces el espectador, cautivado, se adentrará en la pantalla y se olvidará de todo lo que no sean las vivencias de los personajes representados. Es el resultado de un pacto: en el tiempo que dura la película se condensa el esfuerzo y el trabajo de un elevadísimo número de personas de muy diversas especialidades que dura un no menos elevado número de días, de meses y, en ocasiones, de años. Es un pacto real para que, en la oscuridad de la sala, el espectador pueda vivir otras vidas. Y estamos, en realidad, ante una obra de arte, sí, pero también ante ”un producto industrial”.

WFF.gif Fernández Flórez, que a sus múltiples facetas une la del crítico de cine, hablaba sobre esta cuestión para la revista Semana en el año 1950 en una sección que llevaba por título “Paracaidistas en la sombra”. Y decía así:

El cine -decíamos- es un arte, pero también es una industria, con sus lógicas consecuencias comerciales. Cuando se estrena una película, sale de cada una de las Redacciones de los periódicos de Madrid un señor estimable y competente que abandona cualquier otra ocupación para sentarse en una butaca, clavar sus ojos en la pantalla y, luego, verter en las cuartillas el juicio que le merecieron los actores, los directores, los fotógrafos, los guionistas, los decoradores, considerados desde un punto de vista artístico. Esto es recomendable y quizá necesario. Pero no es completo. Queda algo por examinar: el aspecto que impone la condición industrial del cine. Toda industria pretende una utilidad, atraer clientela con la eficacia de sus productos, ganar dinero a trueque de satisfacer necesidades o mejorar las condiciones de la vida. Esto también suele enjuiciarse públicamente, aunque en forma distinta a la que se emplea para la crítica de un cuadro, de un libro o de un drama. Si se emprenden las obras de un pantano, los diarios examinarán el socorro beneficioso que proporcionará al consumo de energía eléctrica; si se crea un laboratorio para la producción de antibióticos, los diarios exaltarán el provecho que la doliente humanidad recibirá de tales labores. La industria cinematográfica nos impone que la consideremos desde ese mismo mirador.”

17 Febreiro 2010

Cine, cine, cine…

Arquivado en: Eventos, WFF e o cine — magago @ 2:41 pm

Acaban de ser entregados los Premios Goya con gran éxito para la empresa gallega. Esto seguramente halagaría a Fernández Flórez, quien, como ya sabrán, fue (y tal vez es aún hoy en día) uno de los novelistas que más aportaciones literarias dió al cine desde que el cine se cogió de su mano. Con tal motivo queremos dedicar hoy nuestra página al séptimo arte y, con ello, felicitar a Celda 211 y al equipo que la llevó a la pantalla pero también, y de manera muy especial, al autor de la novela que la inspiró, Francisco Pérez Gandul, periodista sevillano que desde 1986 trabaja para el ABC de Sevilla, del que fue redactor jefe y del que es, en la actualidad, columnista. Decía Luis Tosar, al recoger su premio, que es fácil hacer una buena interpretación cuando el personaje está bien construído, y por ello debemos recalcar el hecho de que Celda 211 sea la primera novela del creador de Malamadre.

Pues, en relación con las palabras de Tosar, pero también con las de Pérez Gandul cuando dice, en una entrevista para Anika Entre Libros, que él puso el argumento y su historia y que el éxito cinematográfico se debe a los autores de la película, he aquí la opinión del Fernández Flórez menos conocido, el cineasta, en relación con los escritores y el cine:

“A mi juicio, lo primero que hay que asber entender en esta cuestión del cine y de la literatura es esta afirmación trascendente: “el cine es un arte de colaboración”, donde cada pieza responde a su función, donde todo es importante y necesario. Un mal argumento no podrá ser una buena película ni aun en manos de un director superdotado; un director superdotado no podrá hacer una buena película de un argumento malo y, por ende, un buen argumento tampoco podrá ser una buena película en manos de un director torpe o malo. El papel del escritor en el cine es sencillo: a él corresponde el reino de la fantasía, de la idea. Y al director incumbe desarrollar en cinematografía ese argumento literario: la fantasía, la idea, la imaginación que puso el autor…”

(Primer plano, nº 192, 18 de junio de 1944) 

16 Febreiro 2010

Baile de Antroido en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:39 pm

Estimados amigos,

Velaquí presentamos algunhas das imaxes do baile de Antroido que tivo lugar o pasado sábado na FWFF. Acompañámolas dun texto de Wenceslao Fernández Flórez publicado en Diario Ferrolano o ano 1907 onde o escritor fala desta divertida festa de burla e sarcasmo.

DIPLOMÃ?TICOS 3.JPG   DIPLOMÃ?TICOS 2.JPG

O grupo Os Diplomáticos do Acordeón, de Forcarei, amenizaron coa súa alegre música o baile de Villa Florentina. No descanso, tivo lugar a sesión de contos da Caixa dos Contos Favoritos e, como non podía ser menos, foron degustados uns buñuelos de confección doméstica e chocolate, pois a noite presentouse fría como corresponde ao mes de febreiro.

BAILE 2.JPG   BAILE 1.JPG   BAILE 5.JPG

Velaquí vemos algunhas das personaxes pintorescas que pasaron pola casa de Wences a tarde do sábado 13.

BAILE 8.JPG   BAILE 3.JPG

A continuación, reproducimos o artigo que leva por título “Monólogo”, escrito por Wenceslao Fernández Flórez para o Diario Ferrolano o 3 de febreiro de 1907, pouco despois de comezar o seu labor como director de dito xornal. Tiña por aquel entón 22 anos. 

“Monólogo”

WFF retrato1.jpg

Señor: hoy fue el gran día.
Hoy salí tempranito de ultramarinos, me puse el traje de bebé, apreté con mi mano enrojecida por los sabañones, un sonajero que mejor parecía un cencerro, y ¡a gozar! que para algo se hizo el mundo y para algo es el Ferrol una de las mejores partes del mundo.
Corrí, grité, alboroté el pueblo, tomamos yo y otro amigo unos vasos del Ribero, fumé un puro y di broma a medio Ferrol. ¿Puedo pedir más?
Claro las muchachas me conocieron en el “aquel”, pero antes de descubrirme tuvieron que soportar media hora el ruido inaguantable de mi sonajero; sobre todo aquella modista joven que en sus ocios hace los pitillos a mi principal. “¡No me conoces!, ¡no me conoces!”… Cuánto he reído.
¿Y don Dámaso?… Ese señor gordo y calvo, que tiene pelos en la punta de la nariz y habla mal de los modernistas como mi amo… ¡Anda! Pues ese llegó hasta incomodarse. Aún oigo su voz avinagrada decirme:
- ¡Paso, miserable encapuchado!
Segurito, segurito que eso es de algo que leí yo de Ortega y Frías. ¡Bueno, mañana ya no habla mal de los modernistas, contará en cambio que una máscara joven y femenina lo obligó a ciertas aventurillas!… La leyenda de siempre.
¡Pues ya lo creo que me he divertido! Todos me lo dicen: “Tú eres terrible, tú eres terrible, calavera, calavera; vas a perder la salud”… Pues, ¿para qué está?… Nada, nada: el domingo vuelvo a ponerme el traje de bebé y a coger el cencerro y a correr por esas calles y a gritar a las modistas y a tomar otro vasito de vino. ¡Si no se divierte uno de joven!…”

14 Febreiro 2010

Así foi o 125 Aniversario

Arquivado en: Eventos — magago @ 9:26 pm

125 ANIVERSARIO EN SAN AMARO

125 ANI WFF.JPG

Onte foron iniciados os actos do 125 Aniversario de Wenceslao Fernández Flórez, organizados pola Fundación nunha homenaxe realizada ante o Panteón familiar ás 12 da mañá. Foi nun sinxelo acto que concitou aos sobriños do escritor, aos membros da Fundación e ao Alcalde de Cambre, Antonio Varela Saavedra, á Concelleira de Cultura do Concello da Coruña, María José Bravo, en representación do Alcalde, a Luz Pozo Garza, en representación da Real Academia Galega, a Avelino Pousa Antelo en representación da Fundación Castelao. Disculpáronse por non poder asistir o Presidente da Xunta de Galicia, o Presidente da Deputación da Coruña e o Presidente da Deputación de Pontevedra, así como o Alcalde de Madrid, o Comisario Xefe da Policía Nacional, Luis García Mañá, entre outros.

125 ANI 4.JPG   125 ANI 3.JPG   125 ANI 1.JPG

O acto foi conducido polo Secretario da Fundación, Antonio Montero Carro, quen explicou que este ano estará dedicado a amosar que Wenceslao era un hombre de profundos sentimientos, pensamentos e bos desexos para Galicia e a súa cultura. Antonio Montero explicou os feitos máis importantes:
1- A denfensa da nosa lingua na RAE, xa que foi Fernández Flórez quen logrou que o galego pasase a ser considerado lingua e non dialecto.
2- A loita contra o caciquismo desde o xornal La Defensa, de Betanzos a partir de 1906, escribindo artigos incendiarios en defensa dos nosos labregos e moito antes que Basilio Álvarez.
3- A defensa do galeguismo con artigos evocadores que ofrecen unha idea da súa identificación coa súa causa.
4- O afervoado manifesto a favor da figura de Curros Enríquez ou a realización da última entrevista feita a Manuel Murguía.
5- A colaboración na creación dunha das primeiras asociacións de prensa españolas, a APC, da que foi secretario.
Antonio Montero tamén deu as claves polas que Wenceslao durante a guerra foi perseguido en Madrid e polas que foi acollido polo Goberno de Burgos, xa que foi ben recibido polo chamados “nacionais” ao tomalo estes por un xornalista que escribía no ABC, ignorando a súa loita contra os principios básicos do Movemento, a iglesia, os militares, a banca e a xustiza. Non foi sometido a un consello de guerra por ignorancia dos seus dirixentes, destacando tan só o feito de ser un xornalista para eles coñecido e recoñecido como dos seus.

DSC00311B.JPG

Pasada a guerra todos os acontecementos vividos deixaron unha fonda pegada na súa obra futura. Wenceslao na súa apariencia externa foi amable e condescendente, mais nos seus escritos foi crítico, así como nos seus guións cinematográficos e foi crítico, tamén, co goberno establecido, facendo guiños con fineza abondo como para obviar a CENSURA. Así Wenceslao, en pleno franquismo, critica a especulación arredor do poder, a explotación no traballo, o baleirado do país permitindo a emigración da súa mellor man de obra para traballar e enriquecer países alleos, a explotación da ignorancia dos nosos paisanos  e moitas outras cousas especialmente dirixidas contra o goberno establecido, como foi a reclamación do tren a Galicia polo Sur, circunstancia que foi suficientemente anotada por Franco, quen o chamou para a inauguración da vía ferrea ata Ourense.

A Fundación está a traballar na recopilación documental e publicación deste dossier coa finalidade de dalo a coñecer para poñelo en mans das autoridades culturais e así demostrar o erro dese esquencemento e ignorancia de Wenceslao como escritor galego.
Os actos previstos para o ano do 125 Aniversario irán encamiñados nesta dirección: dar a coñecer esa etapa ignorada do escritor por medio de conferencias e difusión da figura do escritor. A modo de exemplo están actos de homenaxe e recordo en diferentes espacios galegos, españois e internacionais.

124 ANI 9.JPG
 
Pechouse o acto coa interpretación do Himno Galego  a cargo do gaiteiro Raul Galego.

12 Febreiro 2010

125 Aniversario WFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 12:28 pm

SÁBADO 13 DE FEBREIRO

Pola mañá:

WFF retrato.jpg

Conmemoración do 125 Aniversario do nacemento de Wenceslao Fernández Flórez no Cemiterio de San Amaro, ás doce da mañá.

Ante o Panteón Familiar terá lugar unha sinxela homenaxe á figura do ilustre cronista coruñés e facerase unha ofrenda floral. Para remate, serán lidos algúns dos seus artigos máis descoñecidos.

Pola tarde:

VF3.jpg

Gran Baile de Antroido en Villa Florentina co grupo Os Diplomáticos do Acordeón, de Forcarei.

Neste día, como é costume os segundos sábados de mes, terá lugar tamén unha nova sesión infantil da Caixa dos Contos Favoritos.

Será a partir das sete da tarde.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress