Fundación Wenceslao Fernández Flórez

28 Maio 2010

Próximos actos

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:57 am

O POLO SALTÓN NO CENTRO CALVO SOTELO

laranxas 2.jpg

Estrea teatral!

A Compañía de Teatro O Polo Saltón, da FWFF, representa esta tarde no Centro Calvo Sotelo a obra de Carlos Casares que leva por título As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas.

Será por volta das sete e media no número 24 da rúa Archer Milton. A entrada é gratuíta.

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
125 Aniversario WFF
Lectura dramatizada de relatos de cans, gatos e outras especies animais
escritos por Wenceslao Fernández Flórez

VF2.jpg
 
Mañá, sábado día 29 de maio, pechamos o mes cunha lectura dramatizada de textos de Wenceslao Fernández Flórez relacionados co mundo animal: moscas, cans, gatos, loros, peixes ou arañas serán os protagonistas desta tarde primaveral. O grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, será o encargado de efectuar esta divertida lectura dramatizada que nos ofrecerá unha nova visión sobre os nosos animais de compañía. Ás sete do serán en Villa Florentina.

25 Maio 2010

Las gafas del Diablo (prólogo)

Arquivado en: Prólogos — magago @ 10:09 pm

“Se puede jurar, sin temor a perder el alma, que en este mundo hay una excesiva seriedad. Se nos pide que tomemos en serio demasiadas cosas, y nosotros mismos reclamamos que nuestros actos merezcan una grave consideración. Los hombres han ido tramando una porción de convencionalismos, han corregido con bambalinas la obra de la Naturaleza y han declarado su labor “seria”, de toda solemnidad. Un espíritu que llegase de otro mundo distinto tendría con todo esto asegurada la risa para el tiempo que hubiese de permanecer entre nosotros. Un espíritu que no fuese aquel ángel que Wells hizo descender en un villorrio inglés, cerca de la casa de un pastor protestante. Aquel ángel, de Wells, era demasiado lírico y su convivencia con un pastor protestante había de aumentar necesariamente su propensión a las meditaciones trascendentales y a tocar el violín. Con otro carácter menos humano se hubiese divertido bastante.”

WFF por A del Castillo.jpg

“No quiero asegurar con esto que sea necesario caer de otro planeta para poder sonreir de las excentricidades del nuestro. Basta ahcer un esfuerzo para colocarse en el papel de espectdor. Cuando los ojos se acostumbran, se advierte que bien pocas cosas merecen la seriedad que reclaman: desde los medios a que acuden para poder comer hasta los pretextos que utilizan para matarse los hombres apelan a prácticas singularmente grotescas. Muchos grandes ideales están rellenos de ridículo. Si uno intenta abrir en ellos un desgarrón para mostrarlo le encarcelan, porque la seriedad está dispuesta abundantemente por reales órdenes, reales decretos y leyes especiales con su sanción oportuna. Pero se ha respetado, po run olvido venturoso, el derecho a sonreir. Este libro quiere ser una cosa profundamente seria, inatacablemente seria: la carcajada. Cuando queráis demoler uno de esos ideales que pasean su solemne armazón por el mundo, pidiendo, como un Moloch, víctimas y respetos; cuando queráis dar en tierra con un gobernante funesto, con un hombre injusto, con un embaucador o con un tirano, desdeñad los procedimientos de la tragedi a que apelamos desde que el mundo es mundo y con los que tan mal nos va. Acercaos a él con paso de raposo, colocad cerca vuestra risa, encended la mecha, retiraos unos pasos y que estalle ruidosamente la carcajada. Eso bastará.”

GAFAS DIABLO.jpg

“Este libro, no obstante lo dicho, no tiene -¡cuitado!- pretensión alguna de malherir. En cierto cuento muy conocido, el Diablo presta a un hombre candoroso unas gafas que tienen la extraña facultad de hacer ver las personas y las cosas no como aparecen, sino como son. Y aquel hombre ve la deslealtad de la amada, la ingratitud del amigo, la codicia del que simulaba no tenerla, la doblez del que creía justo, la mentira del que estimaba veraz… El hombre, aburrido, rompió las gafas. El diablo que se las había facilitado era un espíritu trascendental. Suponga el lector amablemente que otro diablo nos ha ofrecido unas nuevas gafas; pero no aquellas gafas terribles. Este diablo no ha de ser el diablo horrendo de las tradiciones de Castilla, siempre hosco, aparatoso y ceñudo, instigador de crímenes, que llevaba a los hombres que con él trataban a la hoguera y a la desesperación, sino el diablo que conocen los viejos campesinos gallegos, viejo también, con una mirada maliciosa y una sonrisa taimada; un diablo que es como un campesino de aquella tierra, que se ríe detrás de un vallador del susto de una rapaza, que goza con burlarse de las viejas, que sabe la importancia que hay que dar a esta vida; jovial, bonachón, receloso; que ayuda al zorro a entrar en un gallinero y que si alguna vez recibiese proposiciones para comprar un alma la cogería, ma miraría, le daría cien vueltas y acabaría por obsevar:

- Cuando tú me la vendes, algún negocio piensas hacer a mi cuenta. No me conviene.

Un diablo así, manso y apacible, es el que nos ha prestado sus gafas para que a través de ellas miremos unas cuantas cosas habituales y menudas…”

W. Fernández Flórez

21 Maio 2010

Lectura taurina

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:35 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
125 Aniversario WFF
Lectura dramatizada

toureiroFWFF.jpg

Mañá, sábado día 22 de maio, terá lugar en Villa Florentina unha nova lectura dramatizada de textos da obra El toro, el torero y el gato, de WFF, así como dalgúns romances populares relacionados co mundo taurino. Esta actividade é complemento da exposición de Fernando Viscasillas que se poderá ver na FWFF ata o día 30 de maio.
 
Esta lectura, a cargo do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, terá lugar ás 19.00h. A entrada, como sempre, é libre.

18 Maio 2010

Crónica do día 17 de Maio no ano de Uxío Novoneyra e do 125 Aniversario de WFF

Arquivado en: Eventos — magago @ 7:49 pm

4ª ROMARÍA DAS LETRAS GALEGAS

Frores de maio

nevando dos mazairos

pre que ún quede inda máis quedo

que ollándovos no alto.

Uxío Novoneyra

Deu comezo á mañá da 4ª Romaría das Letras Galegas en Villa Florentina neste ano dedicado a Uxío Novoneyra coa chegada dos nenos que viñan ansiosos por escoitar ao contacontos Pablísimo, quen elexíu como lugar especial para a súa actuación a lareira da Fundación, no alto da Fraga, entre piñeiros centenarios, castiñeiros, carballos e loureiros. En medio desta frondosidade recibíu aos nenos, como ben podedes percibir nas fotos: todos eles se mostraron entusiasmados, acompañados polo Alcalde de Cambre, Antonio Varela Saavedra, e o membro da Fundación César Rodríguez Castañeira. Eran as doce e media da mañá e os paxariños trouleaban e recibían aos nenos coa ledicia do seu canto, mentres os esquíos ían e viñan polas pólas das árbores e os nenos ficaban inquedos coas historias meigas do noso amigo Pablísimo.

PABLÃ�SIMO1.jpg   PABLÃ�SIMO2.jpg   PABLÃ�SIMO3.jpg

PABLÃ�SIMO.jpg   PABLÃ�SIMO21.jpg

Varios momentos escoitando os Contos de Pablísimo. Entre o público asistente vemos ao Alcalde de Cambre, Antonio Varela Saavedra, acompañado polo administrador da Fundación, César Rodríquez Castiñeira.

PABL�SIMO4.jpg

Rematado este acto, iniciouse un rápido descenso e comezou a formarse a comitiva que habería de subir cara o monolito de Wences, cos cantores da Fundación, cos convidados en xeral e o señor alcalde, a iso da unha e media. O lugar do monolito é un espazo maxicamente instalado nos anos 50, coidado e posto en valor polo actual alcalde o ano pasado a través do Plan E, o que é moito de agradecer. O Alcalde presidíu a comitiva acompañado polo señor César Rodríguez e seguidos eles polo público presente coa grata ambientación musical da gaita e do tamboril. Realmente semellaba a procesión da Santa Liberdade das Letras Galegas, esa señora da que a sociedade galega se lembra somentes un día ao ano e de quen se fai preciso lembrarse con máis frecuencia.

HOMENAXE3.jpg   HOMENAXE2.jpg

MONOLITO W.jpg

HOMENAXE4.jpg   HOMENAXE5.jpg

Chegados ao lugar foron feitas as correspondentes presentacións por parte do anfitrión. Neste caso, o señor César Rodríguez falou en nome da Fundación para lembrar o motivo da reunión deste significativo día, agradecendo a presenza da autoridade local, o señor Alcalde e convidados, cedéndolle a palabra á directora do grupo teatral, Alicia Longueira, quen dirixíu a ofrenda dando comezo á lectura dunha selección de poesías de Uxío Novoneyra co persoal do grupo de teatro infantil O Polo Saltón e membros do grupo de teatro Fas-que-fas, ambos os dous da FWFF, que fixeron unha fermosa lectura dunha parte da obra Os Eidos. Pechou esta parte do acto o grupo de canto Arumes da Fraga, da FWFF, interpretando o Himno Galego en memoria dos homenaxeados. Tomouse o camiño novamente para volver á Fundación, onde se despedíu a autoridade local mentres o resto dos presentes entraban na Fundación para continuar coa Romaría nese espazo máxico que é Villa Florentina.

ARUMES DA FRAGA.jpg

Arumes da Fraga, coro da FWFF.

Alií xa se foron achegando pouco a pouco outras personaxes da zona, como o amigo da Fundación Eloy Gómez Taboada e outros convidados. Dispúxose entón a xente para xantar un sabroso lacón asado acompañado dunha ensalada e outras viandas que cada quen trouxo preparadas con todo o agarimo propio dun día de romaría. Logo de xantar tranquilamente baixo a sombra dos carballos, foi disposto o campo de xogo para comezar coas carreiras de sacos, onde os máis pequenos e áxiles rapaces se lanzaron nun frenético rebote embutidos dentro dos correspondentes sacos nunha loita febril por chegar antes á meta. Non deixaron de darse situacións enormemente tensas entre os competidores, como é adoito nestes casos. Ofrecemos imaxes impactantes sobre este aspecto.

CARSAC2.jpg   CARSAC3.jpg   CARSAC4.jpg

CARSAC11.jpg   CARSAC5.jpg   CARSAC10.jpg

Pouco a pouco foron quedando participantes eliminados. Velaquí abaixo verán unha trepidante imaxe do momento en que Lucía Cernadas Varela chega á meta convertíndose en gañadora da carreira despois de que o seu rival se apease do saco caendo ao chan.

CARSAC9.jpg

Despois das carreiras de sacos, en que aínda competiron un grupo de adultos, iniciouse o campeonato de croquet, proba que creou grande expectación mesmo entre os medios de comunicación. Aproximadamente ás cinco da tarde deu comezo a partida en medio dun agradable e soleado ambiente. Catro equipos formados por catro participantes, aos que se xuntaron máis tarde dous novos xogadores, loitaron deportivamente polo título de campeóns. Foi o equipo negro quen, despois dunha reñida partida, acadou a victoria. Amosamos algunhas imaxes deste xogo polo que Wences sentía especial predilección. En Villa Florentina pode verse hoxe en día o xogo orixinal empregado pola familia no seu tempo de lecer.

CROQ1.jpg   CROQ2.jpg   CROQ3.jpg

CROQ4.jpg   CROQ5.jpg

E como peche desta romaría o Coro Cántigas da Terra interpretou varias pezas do seu variado repertorio. Dignísima representación da nosa tradición e da nosa cultura, esta agrupación histórica garda unha directa relación coa figura do escritor Wenceslao Fernández Flórez e eles mesmos foron quen de facelo patente cun agasallo de grande significación para a FWFF: unha fotografía onde se pode ver ao escritor visitando o local de Cántigas da Terra no ano 1947. Agradecemos moi sinceramente este fermoso detalle, dámoslles o noso parabén polo feito de que a cidade da Coruña recoñeza a valía do seu labor dándolle o seu nome a unha rúa e desexámoslles un grande éxito na súa próxima visita ao 40º Festival Intercéltico de Lorient o vindeiro mes de agosto. Levamos no noso sentir a grata emoción de saber que alí representarán, non só ao espírito da cidade coruñesa, senón tamén o de todo o pobo galego.

CÃ�NTIGAS2.jpg   CÃ�NTIGAS.jpg

C�NTIGAS1.jpg

Cántigas da Terra durante a súa actuación.

Abaixo, varias imaxes do público repartido entre o sol e a sombra…

DSC00716B.jpg   DSC00717B.jpg   DSC00718B.jpg

E xa pola noite, en chegando a oscuridade misteriosa en que revoan as meigas, tanto aquí como no Courel…

Canta o cuco cala e canta

dos castiñeiros do val.

Pasa o tempo e non di nada

e volta o cuco a cantar.

Uxío Novoneyra

Desde a FWFF queremos agradacer a inestimable colaboración de todos aqueles que neste día de celebración nos axudaron a levalo a cabo. Moitas gracias a todos, amigos!

16 Maio 2010

Unha visita axeitada as datas do 17 de Maio

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:56 pm

A nosa pequena institución foi convidada a actuar no Círculo Cultural de Galicia en Paris, e alí foron os artistas do grupo de Teatro da Fundación “Fas que fas” e a súa directora e a coordinadora. Actuaron onte á tarde, comezando cunha charla introductoria sobre o autor motivo da celebración Uxio Novoneira do que foron recitadas varias das súas poesias de seu poemario contido en EIDOS, ademáis de falarlles de Wenceslao Fernández Flórez e do Bosque Animado, peza que foi posta en escena no salón de actos que a institución tiña acondicionada a tal efecto e debidamente decorada para a posta en escena. Todo o público disfrutou e saíu visiblemente emocionado.

Temos que  agradecer o achegamento e a colaboración excelente da Asociación da Arte e da Cultura de Galicia (AGAEC), pero persoalmente á entrañable e inqueda Pepa Mariño, sin a cal sería imposible a realización desta viaxe. Gracias, Pepa.

Por este motivo foi preciso pechar as portas da Fundación durante estes días, polo que pedimos disculpas a todos aqueles que se tivesen achegado e atoparan a porta pechada. Espero que comprenda a situación e sexa indulxente connosco.

Pero mañan é un día de ledicia, un día de Romaría, un día de troula da palabra dita en galego, pero tamén da convivencia. E o mellor xeito de sentir, de palpar, de vivir esa convivencia é precisamente viaxando e comprendendo que o mundo non remata no Padornelo, cos importantes versos e pensamentos de Uxio Novoneira, non, o mundo leva rodando moitos anos ao igual que os franceses teñen que comprender que os auténticos iniciadores da revolución do pobo contra os nobles, non foi en Paris, foi en Galicia, na Galice de Abel Bouhier, cos Irmandiños, pero ¿quen está a falar diso? Estimamos, e coido que acertamos, que é necesario facer un grande esforzo en comunicación do noso e deixarnos de tantos esforzos penosos no ensino exclusivista do galego, que complementemos aos nosos rapaces con linguas como a inglesa ou  francesa. Os mesmos que impoñen a lingua son os mesmos que queren traballo, que queren progreso, que queren i+D+I nas empresas. Verán: eu, que por diferentes razóns na vida estou en contacto con ese mundo, aconsello que non se contrate a ningún rapaz que aínda que teña o mellor CV non domine o inglés. Sempre que se fixo o contrario deu mal resultado.

Pero é que se queremos atraer tecnoloxía, se queremos que as nosas empresas se difundan polo mundo adiante, os nosos técnicos teñen que falar cando menos, ademáis do galego, o español á perfección e como mínimo o inglés. A semana pasada chegou a miña filla máis nova dunha visita ao Parlamento Europeo, e veu ratificando a miña teoría e comprobou que os españois que alí progresan son rapaces cataláns que estudaron fóra de cataluña, que os que triunfan son os que dominan varias linguas. E dábame as grazas por impoñerlles unha lingua extranxeira e mandalas os veréns a estudar. Eu tíñao que facer con sacrificio, pero non todos poden levalo a cabo, por iso a aprendizaxe na escola e moi importante.

Que ninguén teña medo de que o Galego vaia a desaparecer. Verán: o galego mantívose sen RAG, sin CCG, sen a Secretaria de Política Lingüística, etc., e chegou ata nós sen que o falarán nin  avogados, nin literatos, nin os notarios, agora que temos plena lbertade de escritura, de parladoiro, VAI A DESAPARECER?

Antonio Montero

12 Maio 2010

Como se xoga ao croquet

Arquivado en: Eventos — magago @ 2:37 pm

O CROQUET

Croquet_Edouard_Manet_painting.jpg

O Croquet, por Edouard Manet

Estimados amigos,

Como complemento lúdico para a celebración da 4ª Romaría das Letras Galegas, entre a diversidade ofertada para disfrutar desta tarde de lecer, gustaríanos propoñerlles un amigable campeonato de croquet. Para que isto sexa máis doado, velaquí presentamos unhas instruccións de xogo que son as que, no seu momento, seguíu a familia Fernández Flórez no seu tempo de descanso.

Aínda que as súas orixes se remontan aos séculos XII e XIII, na zona francesa do Languedoc, o croquet tal e como se coñece hoxe en día provén de Irlanda, onde se practicaba arredor de 1830 e que, a mediados do século XIX, pasou a ser usado en Inglaterra polos aristócratas. Ten moitas peculiaridades e foi plasmado na súa obra por diversos pintores. Hoxe en día ten moita aceptación en países como Inglaterra, en Nova Zelanda, Francia, en lugares como Australia e algúns países de África.

CÃ?MO SE JUEGA AL CROQUET.pdf

11 Maio 2010

Mes de Maio, mes das Letras Galegas

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 12:12 pm

4ª ROMARÍA DAS LETRAS GALEGAS EN VILLA FLORENTINA

no 125 Aniversario WFF

VF1.jpg

Luns, 17 de Maio

Queridos lectores, como en anos anteriores a Fundación Wenceslao Fernández Flórez quere conmemorar con todos vostedes o Día das Letras Galegas e convidalos á Romaría que terá lugar o vindeiro luns día 17 a partir das 12.30h.

novoneyra.jpg

Este ano, como xa é adoito, iniciamos a celebración dedicada á figura do poeta do Courel Uxío Novoneyra (1930-1999) cunha sesión de contos dedicada aos nenos: os Contos de Pablísimo.

Continuaremos a mañá visitando, o monolito de Wences, a carón da fraga, onde terá lugar unha ofrenda floral e unha lectura poética dedicada a Novoneyra. O Coro Arumes da Fraga, da FWFF, acompañaranos nesta ofrenda coas súas voces. Sairemos da Fundación cara o monolito ás 13.30h.

A partir das dúas e media iniciaremos o xantar e, a continuación, para mellor facer a dixestión, teremos preparados algúns xogos para nenos (o tiro da corda, o zambombazo, o pano, a pita cega…) e tamén para adultos, que poderán emular ao escritor nunha amigable competición de croquet.

Aqueles que non queiran xogar poderán tertuliar arredor do Día das Letras Galegas e o seu significado. E, xa para remate deste día de conmemoración, o Coro Cántigas da Terra interpretará varias pezas do seu repertorio ás sete da tarde.

——–

E, noutra orde de cousas, gustaríanos comunicarlles que, entre o 13 e o 16 de maio, a FWFF permanecerá pechada pois, se a nube de cinzas volcánicas o permite, o Grupo de Teatro Fas-que-fas, da FWFF, sairá cara París a fin de participar no encontro Tras as pegadas culturais da emigración, organizado polo Círculo Cultural Galego de París (CICUGAPA), e co gallo da celebración do Día das Letras Galegas, en colaboración cunha serie de institucións entre as que se atopan o Concello de París e a Xunta de Galicia. Acompañamos aos nosos amigos de AGAEC, a Asociación Galega da Arte e da Cultura, con sede en Santiago de Compostela, e ao Balet Studio Danza de Santiago.

Neste encontro aunaranse diversas disciplinas artísticas como a pintura, a música, o baile, a literatura, o teatro e a arte da palabra. O Grupo de Teatro Fas-que-fas achega á capital francesa a figura de Fernández Flórez no ano en que celebramos o 125 Anivesario do seu nacemento, e a súa obra O bosque animado coa versión teatral de varios fragmentos da famosa novela do xornalista coruñés.

10 Maio 2010

Comentarios de un amigo. De tal palo…

Arquivado en: Biografía — magago @ 12:23 am

COMENTARIOS DE UN AMIGO SOBRE LA FORMA DE SER DE WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ 

Hace cuestión de unos días, visitando a un amigo vigués en su Notaría, éste comenzó a contarme una historia de Wenceslao que él vivió de pequeño. Resulta que Wenceslao visitaba la cafetería Cristal, en La Coruña, y siempre ocupaba la misma mesa delante de la cristalera donde, en silencio, permanecía durante largo rato. Al amigo le extrañaba esa actitud de silencio y recogimiento hasta que sacaba unas cuartillas y se ponía a escribir. Él era pequeño y alborotador, como todos los chiquillos, pero le llamaba la atención que el camarero les mandase callar, o al menos evitar el ruido, y les señalaba a aquel hombre ya mayor escribiendo solo en aquella mesa.
Le cuento al amigo la historia narrada por el propio Wenceslao, en su crónica de actualidad en la revista SEMANA del 31 de Mayo de 1960, titulada “Padres gritadores a hijos palmípedos. (Fallos de educación)”.
Al amigo, obviamente, no le narré todo el trabajo de Wenceslao, pero Wenceslao sostenía la teoría de que los españoles no hablamos para comunicarnos si no que gritamos, que tenemos la insoportable costumbre de hablar a gritos, y de permitir caminar a los niños por los pisos como palmípedos haciendo ruido, y que hasta los padres tenemos esa mala educación, en especial cuando se trata de pisos de madera, y decía que no era exclusiva de los españoles esa fea costumbre, sino que también los portugueses la tenían. Le cuento que, en cierta ocasión, el propio escritor se encontraba en un Hotel de la zona de Caldas da Rainha, en Portugal, pasando una temporada y que coincidió con cierta familia numerosa, un matrimonio portugués que tenía cuatro o cinco hijos e hijas y que, por su juventud, hacían mucha algarabía, siendo esto especialmente estremecedor a las horas de desayunar y almorzar. No se oían más que gritos y aullidos. “Harto de soportarlos llamé un día al maître: ‘¿Cree que es posible soportar tal estrépito?’ El hombre me respondió flemáticamente: ‘Se trata, señor, de un acaudalado matrimonio de Oporto. Reconozco que todos ellos vociferan al hablar; pero ya sabe usted que portugueses y españoles no sabemos hablar si no gritamos.’ ‘Pues yo me marcharé del Hotel si así continúan.’ Y así continuaron. El Hotel era cómodo y tenía una situación espléndida. A mí me parece que como todas las cuestiones de educación, éstas deben ser vigiladas desde la infancia.”
Hoy mismo, durante mi paseo mañanero a lo largo de una calle estrecha, circulaba un taxista y detrás un grosero que circulaba tocándole el claxon para que este le dejase adelantar. Era materialmente imposible el adelantamiento, pero hasta que el bueno del taxista llegó a la parada, el susodicho no cesó en el empeño de adelantar, con tan mala suerte que al llegar al semáforo éste se le cerró.
¿Qué logró este buen hombre? Acaso probar que el claxon de su coche funcionaba; despertar al vecindario a las 12.00 de la mañana de un domingo; levantar el vuelo de cuatro gaviotas. En efecto, esto puede corregirse con una multa, pero ¿dónde está el guardia Municipal para hacerlo?
Wenceslao decía que “la charla gritadora pone en evidencia una mala educación. El estrépito de los autos puede corregirse con una multa; la charla insufriblemente gritadora incita al traumatismo…”
Es frecuente, en la actualidad, tener que soportar en ciertas zonas de las grandes ciudades, a alborotadores casi profesionales. Me refiero a esas zonas que se suelen llamar “de botellón”, donde se dan cita cientos de jovencitos que sin permiso se asientan en los portales, en los bancos de las calles o de las plazas y dan comienzo al ritual de la borrachera y del alboroto. A ti, ciudadano de bien, que pagas tus impuestos, que compras una vivienda con gran sacrificio, ¿quién te puede dar satisfacciones o devolverte la tranquilidad? Acudirás al Ayuntamiento, a la Asociación de Vecinos, al cuartel de la Policía Municipal, presentarás denuncias, te molestarás en formar una asociación de afectados, perderás dinero en abogados… Para que al final todo siga igual y que, con mucha suerte se marchen cuando ellos quieran y, si lo hacen, dentro de 20 años vendrán a recordar ya de mayores el lugar que frecuentaban de jóvenes.
Yo no sé en qué nos equivocamos, pero francamente opino lo mismo: esto se aprende y es urgente, y creo que más urgente que si gallego sí o si español: el ruido lo hacen en ambas lenguas.

Antonio Montero
Fundación WFF

8 Maio 2010

El escritor con fama de franquista en el diario con fama de derechista.

Arquivado en: Eventos — magago @ 1:57 pm

Creo, y ustedes no me dejarán mentir, que los años cincuenta del franquismo fueron años duros y de cierta represión y censura. Y siendo esto así, me gustaría que me explicaran cómo fue posible que un escritor como Wenceslao publicase en un diario franquista como el ABC de Sevilla el 3 de Septiembre de 1953, con el titular EFEMÉRIDES, en primera página, un artículo demoledor contra los medradores, los especuladores, contra los que se enriquecían a costa de sus cargos públicos en unos tiempos en los que un comerciante amasaba fortunas, y aquél que no lo lograba en un bienio era un negado para los negocios.

 WFF - A CASTILLO.jpg Wenceslao Fernández Flórez

Estimados amigos, ¿a qué les suena todo esto? ¿Acaso no les parece que este Wenceslao está hablando del siglo XXI, años 2000 a 2010? Pues piensen en la fecha, piensen en quién dirigía España y qué gentes le rodeaban y qué poder tenían. Si no fuese cierto lo escrito el fiscal actuaría, pero la guardia pretoriana que le rodeaba también, y no sé yo a quien temerle más.

Voy a transcribirles unos párrafos del artículo que no tienen desperdicio. Están escritos en clave de humor, claro, con el estilo que caracteriza a su autor.

“El periodista se refiere a don Ramiro Carrion que nada debe a la mustia resignación con que soportó durante muchos años una vida modesta moteada de dificultades y escaseces. En este aspecto no fue ni siquiera un ciudadano representativo sino que se confundía con los demás en el montón anónimos. Hasta los 45 su labor como publicista se redujo a una ‘Carta al Director’ de un periódico madrileño, quejándose del precio de la merluza, y aunque algunos apasionados exégetas creen adivinar en aquellos párrafos un modelo de las futuras concepciones de don Ramiro, lo cierto es que el genio cuya teoría había de causar tan honda emoción en la Europa decadente y atormentada de fines del siglo XX, apenas reveló las preocupaciones que dedicaba a uno de los más enmarañados problemas de la Economía, como no fuese en breves aforismos y concisas sutilezas – apoyadas a veces con interjecciones -, que después de su celebridad recogieron sus Eckerman con el meticuloso cuidado con que un fumador sin tabaco escudriña y reune las partículas que puede haber en el fondo de su faldriquera, para componer un cigarrillo…”

WFF lendo na solaina de Villa Florentina.jpg WFF en la galería de su casa de Cecebre, Villa Florentina.

“Cundía entonces por diversos países del Continente una fiebre de enriquecimiento cuyo principal síntoma era una aguda impaciencia por atesorar. Los bacilos de la codicia, que siempre existen en los entresijos del alma, se habían exacerbado, favorecidos por el clima de la posguerra y, en medio de la abundante pobreza, las ambiciones, perdido el lento y normal ritmo a que sometía su satisfacción, revolaban alocadamente, batiendo contra las paredes de la legalidad para abrirles brecha. En poco tiempo se improvisaban fortunas, y un negociante que tardase más de un bienio en conseguir aquello que antes costaba una vida de labor, se consideraba fracasado. Esto creaba un hondo, casi un desesperado descontento en quienes testigos de tales medros abusivos, no hallaban medio de libertarse del dogal de la escasez y padecian el suplicio de Tántalo entre la indiferencia de una impía sociedad…”

Continía la descripción de lo que sería el Manual de las Confesiones de Do Ramiro Carrión, del que destacaremos ciertos pasajes realmente premonitorios y descriptivos de la situación actual de Europa y del país llamado España, a saber: “Las causas que motivaban su encumbramiento económico se daban en climas imprecisos; ya eran modestísimos mercaderes, ya individuos de fluctuantes y nimias ocupaciones, ya ciudadanos que descubrían en un puesto hasta entonces estéril de conocida y tacaña remuneración insospechadas posibilidades pingüedinosas. El favor, la mediación, las recomendaciones, las tercerías eran próvidas ubres para quienes las sabían ordeñar.”

Estimados amigos, simpáticos lectores, pueden conseguir el trabajo completo de Wenceslao Fernández flórez, pero subscribirán conmigo que era una importante denuncia en pleno corazón latente a ritmo elevado y sin achaques del franquismo.

La pregunta que me hago constantemente con la lectura de sus copiosos e ignorados trabajos, es la siguiente:

¿Cómo era posible sobrevivir en aquel régimen escribiendo estas denuncias tan claras y meridianas?
 
Antonio Montero
Fundación Wenceslao Fernández Flórez

7 Maio 2010

Programación

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:10 am

Teatro e contos… contos e teatro…

Estimados amigos,

Hoxe, ás oito da tarde, no Salón de Actos do Centro Calvo Sotelo (Archer Milton, nº 24 - A Coruña), actúa o Grupo de Teatro Fas-que-fas coa obra Os mortos factúranse e as mulleres denúdanse, de Darío Fo. Esta representación enmárcase dentro do XIII Certame de Teatro Escolar e Afecionado 2010 Candilejas Don Bosco, promocionado e patrocinado pola Deputación da Coruña.

Dentro deste mesmo certame actuará a Compañía de Teatro O Polo Saltón coa obra As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas, de Carlos Casares, o día 28 de maio, ás sete da tarde.

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF.jpg

Doutra banda, mañá, sábado día 8, terá lugar en Villa Florentina unha nova sesión da Caixa dos Contos Favoritos que, neste caso, incluirá contos de creación propia.

Páxina seguinte »

Xestionado con WordPress