Fundación Wenceslao Fernández Flórez

20 Agosto 2010

Lectura dramatizada

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:28 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓIN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ
Lectura dramatizada

VF3.jpg
 
Mañá, sábado día 21 de agosto, terá lugar en Villa Florentina unha lectura dramatizada de fragmentos da novela As aventuras de Tom Sawyer, do xornalista, escritor e humorista norteamericano Mark Twain (1835-1910), a que dedicamos tamén a pasada reunón do noso Club de Lectura. Será a cargo de integrantes do grupo Fas-que-fas, da FWFF.
Este evento terá lugar ás sete da tarde e a entrada gratuíta.

19 Agosto 2010

Mark Twain en Villa Florentina

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:48 am

O pasado domingo o noso club de lectura Lendo con WFF e os seus contemporáneos estivo dedicado á novela As aveneturas de Tom Sawyer, do escritor estadounidense Mark Twain. A este mesmo escritor dedicaremos a lectura do vindeiro sábado. Lembramos que este autor está incluido na Antoloxía do Humor de WFF.

mark twaiin.jpg

Mark Twain, xornalista, escritor e humorista, naceu en Florida no ano 1835 e, quedando orfo de pai con 11 anos, viuse obrigado a buscarse a vida traballando nunha imprenta. O seu verdadeiro nome era Samuel Langhorne Clemens. Como home de espírito enérxico, en 1851 aprendeu a pilotar os vapores que navegaban polo Mississippi. No ano 1861 o seu irmán convertiuse en secretario de Nevada, o que lle ofreceu a oportunidade de levar consigo a Samuel co cargo de secretario particular. Nesta época vivíu en Nevada traballando como mineiro e en 1862 comezou a dirixir en Virxinia o periódico Virginia City Interprise. É neste momento cando comeza a empregar o pseudónimo de Mark Twain, cuxo significado é “marca dous”. Esta voz era usada polos mariñeiros que se ocupaban de medir a profundidade das augas e quere dicir que hai dúas  brazas de fondo.

No ano 1865 Mark Twain instálase en San Francisco, onde será revisteiro no Morning Call. Aparece entón un dos seus primeiros relatos: Jim Smiley and his Jumping Frog. Volve a probar sorte nas minas no condado de Calaveras e regresa pouco despois a San Francisco para continuar o seu labor de xornalista. Viaxa a Hawai en 1866, onde pasará seis meses e, ao cabo deste tempo, regresa a América onde inicia unha percorrido como conferenciante por California e Nevada.

Nese mesmo ano inicia unha viaxe polo Mediterráneo que inclúe unha visita a Palestina e a Exipto. A raíz desta travesía edita un libro de crónicas titulado The Innocents Abroad (1869).

Un ano despois dirixe o Express (de Buffalo) e casa con Olivia L. Laugdon, fixando a súa residencia na quinta de Hartford. Dá conferencias múltiples en Estados Unidos e en 1872 viaxa a Londres co mesmo obxectivo. Roughing It é o título dun libro de costumes dos indios peles roxas que escribe neste ano e, ao seguinte, aparece The Gilden Age (escrito en colaboración con Charles Dudley Warner) obra que critica a corrupción policial americana.

En 1876 publícase The Adventures of Tom Sawyer. Inicia unha nova excursión por Europa e en 1880 aparece A Tramp Abroad. Dous anos máis tarde The Stolen White Elephant. The Prince and the Pauper aparece en 1881 e continúa escribindo ata que en 1885 sae ao aire a novela The Adventures of Huckleberry Finn, considerada como a obra mellor acabada do autor. A Connecticut Yankee in the King Arthur’s Court, publicada en 1889 é unha crítica contra a opresión xeral e ofrece unha visión do avance frenético das novas tecnoloxías.

En 1884 Mark Twain asóciase co editor Carlos L. Webster. Cando a unión empresarial acaba en bancarrota, Mark Twain inicia coa súa familia, en 1891, unha viaxe polo mundo que durará varios anos durante os cales escribirá e dará conferencias recuperándose economicamente para poder pagar as súas débedas. Escribe neste tempo o libro Following in Equator (1897), unha obra de reflexión que describe o seu pensamento en relación coa explotación que os gobernos fortes e poderosos exercen sobre os máis débiles.

Mark Twain morreu en Connecticut o 21 de abril de 1910 e este é o motivo polo que este ano desde a súa casa-museo, en Hartford, Connecticut, estén organizando actos diversos para conmemorar o aniversario da súa morte.

http://www.marktwainhouse.org/index.php

17 Agosto 2010

A Coral de Cecebre

Arquivado en: Eventos — magago @ 4:25 pm

O pasado sábado actuou a Coral de Cecebre na Fundación W. Fernández Flórez. Non é a primeira vez que o fai, pois xa ten participado en anteriores ocasións na celebración do Aniversario da FWFF, mais neste caso debemos destacar un feito singular.

presentación coral.jpg   Coral1.jpg

Velaquí vemos un momento da presentación da actuación a cargo de César Rodríguez Castiñeira, administrador da FWFF e membro da Coral, e a formación interpretando unha das primeiras pezas.

O director da formación, N. M. Nicora, compuxo unha peza que leva por título Cecebre e que está inspirada no lugar que xa servíu de fonte creativa a WFF e tamén, anos antes, a Eduardo Pondal. Así, a letra desta peza recrea o decorrer do día na Fraga de Cecebre, desde que as primeiras luces do día se asoman entre as formas múltiples das follas dos carballos e ata que, xa despois da xornada, retorna ao seu misterioso desterro. Coa mesma harmonía que as notas da composición, así nos incita a canción a sentir o paso do tempo neste lugar.

Coral2.jpg

Vaia desde a FWFF o noso parabén para o autor da peza e para os seus intérpretes.

13 Agosto 2010

Música e contos

Arquivado en: Eventos — magago @ 11:07 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF2.jpg

Sábado 14 de Agosto de 2010

Varios integrantes do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, serán os encargados de ler mañá, en Villa Florentina, algúns contos dos irmáns Grimm para dar paso, a continuación, á actuación da Coral de Cecebre que interpretará diversas pezas do seu repertorio.

coral.jpg

A Coral de Cecebre nunha das súas anteriores actuacións na FWFF.

Este evento terá lugar ás sete da tarde.

11 Agosto 2010

Consejos para neurasténicos

Arquivado en: Obras de WFF — magago @ 11:17 am

Visiones de neurastenia es el título de una singular novela de Wenceslao Fernández Flórez publicada por vez primera en 1924. Está narrada en primera persona por un hombre que padece una profunda crisis neurasténica y que sufre por ello angustias constantes. En el primer capítulo, titulado “Donde aparece el otro yo”, el protagonista, poco después de darse cuenta de su nuevo estado, decide ir a visitar al señor Teruel, a quien había conocido en singulares circunstancias, tal y como se puede ver:

“Al fin, me decidí a consultar el caso con mi amigo el señor Teruel. El señor Teruel está todavía más neurasténico que yo, y es mi único confidente, porque no hay nadie que sea capaz de comprender y tolerar la charla de un neurasténico más que otro neurasténico. Simpatizamos en un tranvía. Yo iba leyendo en un periódico colocado al revés, y el iba gesticulando y hablando solo.”

visiones bartolozzi.jpg   visionesribas.jpg

Visiones de neurastenia. Ilustraciones de Bartolozzi y Ribas, respectivamente.

Al fin, inician una conversación que les empuja a confesarse sus males. El señor Teruel, quien aparentemente hablaba solo poco antes, le explica:

- “Creo poder darle a usted un buen consejo. Veamos el caso. ¿Por qué no escribe usted? Porque le ha invadido otra personalidad cuyas ideas son distintas a las que usted tenía. Pero eso no es un mal. Eso es un filón explotable. Si usted tuviese que construir una casa, que defender un pleito, que curar a un enfermo, que regir un negocio, su situación sería en verdad comprometida, porque, al salirse de los carriles de la normalidad general, usted fracasaría. Pero no se trata de eso, sino de escribir opiniones acerca de las personas y de los hechos. Tanto vale para esto un sistema nervioso quebrantado como un temperamento linfático, y acaso más. Maupassant ha hablado de cómo, para un escritor, sus propios placeres y sus propios dolores deben ser elementos preciosos de observación. Daudet, cuando creía morir, estudiaba sus sensaciones y así pudo contarnos después, en Los reyes en el destierro, la muerte de aquel pobre profesor del príncipe. La filosofía de Schopenhauer se basa principalmente… en que Schopenhauer era un amargado. ¿Es que cree usted que no hay una abundante literatura producida por desarreglos estomacales, por trastornos biliares, por defectos del riego sanguíneo, por abundancia de toxinas?… Escriba usted artículos neurasténicos. Lo hará sin gran esfuerzo. Lo agobiador, lo imposible sería que usted intentase escribir como si estuviese sano o como si padeciese septicemia. Cada enfermo tiene su especial literatura. Pero escriba usted en neurasténico, y todo irá bien. Si, por escrúpulos inconcebibles, teme que el público se extrañe de su cambio, confiese usted honradamente lo que le pasa. Después de todo, yo no sé por qué se le antoja que sus ideas de antes valían más que las de ahora. No es más que falta de costumbre. Las ideas se convierten poco a poco en costumbres, y nos habituamos a llevarlas como nos habituamos a llevar un bastón. ¿Qué le parece a usted lo que le he dicho?

8 Agosto 2010

La patada antidiplomática

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 6:37 pm

O texto que a continuación reproducimos foi un dos lidos na tarde de lecer do pasado sábado día 7 en Villa Florentina. O tema, futbolístico, patriótico… en fin, moi destes días…

O lugar escollido nesta ocasión para a lectura foi un acolledor recuncho ubicado detrás da lareira, ao pé da terraza, e á sombra dos carballos. 

relatos1.jpg

“La patada antidiplomática”

“Me parece necesario que en apoyo de las opiniones expuestas por varios escritores portugueses acerca del peligro de las competiciones deportivas, movamos también los españoles nuestras plumas. Es estúpido permanecer con los brazos cruzados ante un mal que tiene tan fácil cura y del que estamos convencidos de que ha de perseverar y aun agrandarse si no se corta de un tajo limpio y resuelto. Hay que redimir decididamente esos encuentros.

wfernandez_florez1.jpg

La pasión por los deportes -que se exalta, como señaló Spengler, en todas las épocas de decadencia- ha pasado ya las fronteras patológicas de las manías. Cuando su hervor disminuya, la gente verá todo lo que hay de ridículo en las exageraciones de  hoy y se reirá de ellas a carcajadas. El que ahora observe esos fenómenos nada más que con un simple buen sentido se inclinará también al asombro y a la burla. Que un once inflame sostenidamente el fervor de la muchedumbre, que se consideren vinculados en él impulsos espirituales, que un patadista -como los llama la Codorniz- concite devociones no alcanzadas por ningún hombre útil, son ocurrencias que bordean el delirio. Pero innocuas y más bien cómicas. Cuando presentan gravedad, cuando hay que comenzar a juzgarlas con el ceño un poco fruncido, es al proyectarse sobre la delicadísima pantalla de lo internacional.

Los deportes constituyen espectáculos públicos, tienen una parte de industria, viven de ellos muchos seres, cuentan con revisteros y críticos que escriben o hablan por las emisoras de radio. Naturalmente ninguna de estas personas trata la cuestión con el tono simple, frío y mesurado que le corresponde; ninguna dice a quienes la oyen o leen: “Señores: acaba de producirse un gol, pero esto no tiene mayor trascendencia; no se arranquen los pelos ni se entreguen a piruetas jubilosas; se trata de un uego y debe ser, sencillamente, considerado como un juego.”No lo dicen, entre otras razones, porque ellos mismos perderían importancia al aparecer vinculados a algo tan fútil. Por el contrario, se grita por los altavoces, se tensan con estudiados métodos los nervios del público, se llega a vociferar histéricamente (como lo hizo un locutor portugués al terminar la final de Oporto) que allí, en el Palacio de Deportes, estaba erguido el altar de la patria y que en él se estaba viviendo uno de los momentos más altos de la Historia.

Yo estuve en Lisboa en vísperas de un partido hispanoluso y fui testigo de la extraña efervescencia de los ánimos, y he podido leer después en algún periódico desaforadas alusiones a la batalla de Aljubarrota.

Se pensará que estas demasías nacen en pobres cerebros débiles. Pero cunden mucho más de lo que puede suponerse; porque en cuanto se une eel nombre de la patria a cualquier acción, aunque sea, como esta, tan trivial, no se puede evitar el alistarse más o menos ardientemente en uno de los bandos. Habrá muchísimos ciudadanos a quienes no les importe nada que once jóvenes de cualquier país lleven la pelota cierto número de veces a la portería de otros jóvenes jugadores. Mas si el nombre de su patria está involucrado; si se les dice que esos goles se le hacen a esa patria, y las zancadillas y las cargas se dirigen contra esa patria, la cosa cambia. Si se pregona: “Vamos a repetir la victoria marcial de agosto de 1385″, la actitud ya no puede ser la misma. Esto es idiota, pero explicable.

Sería también idiota, aunque los equipos representasen sistemáticamente la capacidad, la habilidad, el vigor de las naciones, porque el que en una de ellas se jugase invenciblemente al hockey, por ejemplo, nada supondría en favor del puesto que ocupase en la civilización. Pero es que no hay tal condensación representativa; ni del hecho de que una mujer holanesa o finesa lance el martillo más lejos que todos sus competidores en unos juegos olímpicos, puede deducirse que todas las mujeres de Finlandia o de los Países Bajos arrojen los martillos a mayor distancia que el resto de los seres humanos; ni si un equipo de chinos vence a otro de belgas en un cross-country, ha de admitirse que los belgas en general corriesen menos que los chinos en general.

Esto aparte, parece frecuentemente que los equipos no estén constituídos tan sólo por muchachos del país, sino que abundan en ellos jugadores contratados en otros cualesquiera. En estos días se contó en la prensa madrileña que en el once Los Millonarios, de Bogotá, que derrotó al Real Madrid, únicamente figuraba un equipier de nacionalidad colombiana.

Que en el buen entendimiento entre dos pueblos, en su recíproca cordialidad, se deslice esa polilla del risible fanatismo de los aficionados a presenciar deportes -ni siquiera de quienes los practican- es intolerable. Suprímanse tales encuentros; no nos interesa nada comprobar si el Bemfica de más certeras patadas que el Alcoyano. Y aplíquese a quienes desde la Prensa o la radio azuzan pasiones peligrosamente imbéciles el mismo trato que a los agitadores.

Aunque grupos de portugueses se dedicasen todos los jueves y todos los domingos a derrotar a grupos de españoles al hockey sobre hielo, no se alteraría ni en un punto nuestra estimación por la presencia de sus heroicos voluntarios en nuestra Cruzada. Ese sí que fue un buen gol en nuestros propios corazones.

Pero hay sembradores de cizaña que aprovechan las más nimias oportunidades. Un corresponsal afirma que “el partido comunista portugués y otros elementos extranjeros echan leña al fuego cuando pueden, al filo de esas competiciones”, y se mezclan con el público para excitar protestas.

Y no es que se haya descubierto la existencia de goles antimarxistas, sino que la diabólica astucia de esa gente pretende hallar hasta en un marcador de tantos un auxilio para sus propósitos de relajar entre dos pueblos de noble tesón y de visible progreso una amistad que no le conviene.

Añádase al Pacto ibérico una cláusula por la que nos comprometamos recíprocamente a no ir a buscar goles a la casa del vecino.

Y la paz.”

29 de julio de 1952

6 Agosto 2010

Sábado 7 e os talleres da semana en imaxes…

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 10:37 am

TARDES DE LECER NA FUNDACIÓN WENCESLAO FERNÁNDEZ FLÓREZ

VF1.jpg

Relatos de verán

Mañá, sábado día 7 de agosto, terá lugar en Villa Florentina unha lectura dramatizada de textos diversos da autoría de W. Fernández Flórez relacionados co tempo estival.

Este evento terá lugar ás sete da tarde e a entrada será gratuíta. Membros do grupo de teatro Fas-que-fas, da FWFF, serán os encargados de levar a cabo esta lectura.  

Estes son algúns dos suxerentes títulos preparados:

“Déjenlas que toreen” (6 de xullo de 1952)

“El asqueroso insecto” (27 de xullo de 1957)

“La patada antidiplomática” (29 de xullo de 1952)

“El pozo de agua y la rana” (11 denovembro de 1958)

“Escenas a la orilla del  mar” (sen data)

“El traje de baño” (1 de xullo de 1952)

“Fases de una playa” (11 de setembro de 1956)

ESTE É O RESULTADO DO TRABALLO DESTA SEMANA…

taller árbore.jpg   taller árbore 2.jpg

Esta semana os nenos fixeron uns cadros con elementos tales como pequenas ramiñas caídas, follas de buxo e outras prantas surtidas pola imaxinación…

club lectura infantil.jpg O Club de Lectura Infantil reúnese os martes ás sete, despois de xogar coa natureza, para ler á sombra dun frondoso castaño…

escaiola1.jpg   cortando1.jpg E mentres uns rematan o seu traballo coa escaiola no taller de máscaras, outros cortan periódicos vellos para preparar a clase da próxima semana…

5 Agosto 2010

De animales hombres y otros. Una reflexión…

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 1:15 pm

NEURASTENIA EN LOS ZOOS

Por Wenceslao Fernández Flórez

wfernandez_florez.jpg

“Los monos -ha dicho el director del parque zoológico de Midlan, en Tejas, a las autoridades superiores en un informe-, los monos están excitados al ver todos los días a cientos de personas que acuden a mirarlos y a hacerles muecas; las fieras se exasperan ante las constantes visitas que les tiran colillas y manotean ante sus jaulas. Desde las cacatúas a los rinocerontes, todos los animales aquí recluídos padecen depresiones nerviosas por motivos análogos. Necesitan reposo, a lo menos un día a la semana. Pido que, por piedad, se les conceda.”

Nuestra opinión suscribe la del director del parque. Bastará recorrer demoradamente uno de estos zoos para atisbar la tortura a que están sometidos sus huéspedes. Se dirá que enjuiciamos la cuestión con criterio humano; pero, aparte de que no disponemos de otro, el asunto que consideramos tiene perfecta consideración con esa parte de animalidad que nos es común. El mono que salta incesantemente de un columpio a otro o entre los diversos travesaños de la reja de su jaula concluye por darnos una sensación de angustia, y también el espectáculo de esas fieras poderosas que apuran su tiempo recorriendo el breve recinto en que están confinadas, o ese ir y venir, con pasos breves, de los osos corpulentos, que se detienen a husmear, como si estuviesen empeñados en descubrir dónde se encuentra el acceso a la libertad. Cuando el hombre quiso crear algo parecido en tormento, ideó los famosos molinos de las prisiones inglesas, en que los presos están condenados a una actividad sin provecho y sin fin.

Indudablemente, estamos capacitados para comprender los padecimientos de las bestias recluídas en un parque zoológico, porque nuestra propia vida nos lo impone: las muecas y la persistente curiosidad estúpida de los visitantes de un zoo nos acosan todos los días a los hombres. Los hombres también estamos enjaulados, aunque las rejas no sean visibles. Somos los unos, para los otros, motivos de espectáculo. Cuando salimos de paseo, recorremos nuestro parque y examinamos con curiosidad, con burla o con alabanzas, con muecas o con sonrisas, los ejemplares ante los que desfilamos: la mujer guapa, el hombre notorio…; un traje elegante equivale, en esa revista, a la extraña piel de un animal…, y el artista famoso que acaba de llegar de Hollywood viene a ser como el ejemplar raro recientemente adquirido en el África Central. Tampoco nos dejamos en paz entre nosotros. Hay cada día muchas visitas inoportunas de las que no alcanza a defendernos ni el “no está en casa” de nuestros servidores. Y hay el correo que nos trae cartas, molestas en su mayoría, que nos acribillan con sus peticiones de recomendación. Y está el teléfono que se interfiere en nuestros propósitos, torciéndolos, y que viene a ser como un visitante inesquivable y de todos los momentos.

Sí, sabemos bien lo que todo eso puede ser. Y resulta lógico que, puesto que hemos traído entre nosotros a esos animales, los hagamos partícipes de las mejoras que nos benefician. ¿El descanso semanal también? ¿Y por qué no? Y las pensiones para una vejez duramente alcanzada después de mucho tiempo de soportar la tenaz persistencia de rostros de papanatas en torno de las jaulas. Si los animales poseen algún sentido crítico (y a mí me parece que sí), sería curioso saber quienes formarían peor y más divertido concepto de los otros: si los visitantes del zoo alrededor de las jaulas, o los que están dentro de esas jaulas y examinan a aquellos que los van a ver.

Voto porque se otorgue ese descanso semanal a las pobres bestias deprimidas por nuestra presencia, según la autorizada creencia del director del parque de Tejas, y también porque se llegue más allá en tal tipo de concesiones. Y cuando hayamos garantizado su tranquilidad y el reposo de sus nervios, entonces… entonces sería la ocasión de pedir que a los hombres fatigados por motivos reveladores de ciertas analogías de cansancio nos concediesen una de esas jaulas.

13 de junio de 1958

4 Agosto 2010

¿Cómo eran las playas de nuestros alrededores cuando Wenceslao andaba por La Coruña?

Arquivado en: WFF Xornalista — magago @ 12:11 pm

Nos lo cuenta el propio escritor en el artículo “Fases de una playa”, publicado el 11 de septiembre de 1956…

WFF lendo na solaina de Villa Florentina.jpg Wenceslao Fernández Flórez en la galería de su casa de Cecebre, Villa Florentina, durante el verano.  

Wenceslao venía a pasar el verano a San Salvador de Cecebre. A parte de pasear por la fraga y por la orilla del río, también solía ir a la playa. El artículo a que nos referimos hoy empieza así:

“A lo largo de la tenaza de montes que parece sostener, mordiéndola, la ría de La Coruña, desde el Seijo Blanco a la Torre de Hércules, existen numerosas playas; alguna, extensa y presuntuosa, como la de Santa Cristina, que aspira a la notoriedad y acoge a bañistas que, si pudiesen, de buena gana imitarían modas exóticas; otras revelan ideales mesocráticos y ofrecen escatimadas olitas a una clientela de gente moderada que no quiere sustos, ni peligros, ni cócteles, ni bikinis, sino el simple y gozoso chapuzón en el agua, y mejor que el chapuzón, avanzar pisando en la arena fina y compacta hasta que sobrepase la cintura la línea del nivel marino, y entonces encogerse con una flexión para completar el baño. Son sitios en los que si hay un gordo o una gorda, no sienten el complejo de sus kilos y los traen, llevan y sumergen con modesta naturalidad.

Hay también otras playas más pequeñitas, ocultas entre morrazos, limpias y solitarias, quizá adornadas con la vecindad de pinares. Caminando por aquella ribera es posible saborear el placer de los descubrimientos y hallar un arenal que parezca no haber sido pisado antes por nadie. Diríase que el litoral interpela a los hombres así:

- ¿Cuántos son ustedes? ¿Dos centenares?… A poca distancia de aquí verán una playa para familias aisladas. Y, en fin, tenemos tres o cuatro individuales, propias para eso que se llama el baño integral de sol, y en algunas de ellas hasta encontrarán cabinas, oquedades formadas por las rocas, más gratas que cualquier caseta de tablas.

En el verano suelo ir a con frecuencia a la playa de Gandarío, de arena apelmazada, de extensión cómoda -es el vocablo que le corresponde: ni grande ni chica-, defendida de las carreteras por la muralla de bosques que se alzan detrás de Sada y por Guísamo y Lubre y Santa Marta de Babío.”

wbas.jpg Otra de las playas que Fernández Flórez visitaba en ocasiones era la de Bastiagueiro.

El resto de esta crónica de verano será leída el próximo sábado 7 a las siete de la tarde, en Villa Florentina.

3 Agosto 2010

AGOSTO NA FWFF

Arquivado en: Eventos, Programa TARDES DE LECER NA FWFF — magago @ 11:43 am

ASÍ FOI O PASADO FIN DE SEMANA…

O sábado pasado, día 31 de xullo, visitou a casa-museo de Wenceslao Fernández Flórez un grupo de excursionistas procedentes da comarca de Ponteceso, da Fundación Eduardo Pondal e da Asociación Cultural Monte Branco. O grupo, composto por 61 persoas entre nenos e adultos, visitou Villa Florentina e os seus exteriores, monte e xardíns baixo un sol propio do verán. Despois de facer este percorrido polas instalacións, un grupo de gaiteiras representando a esta Asociación interpretou varias pezas de música popular e foi lido tamén, pola súa parte, un poema de Pondal onde o escritor fala das terras de Cecebre e do seu entorno. A lectura do poema, verdadeiramente sentida e moi ben interpretada, resultou moi do agrado do noso público.

poema1.jpg   DSC_0021[1].jpg

A continuación, os membros do grupo de teatro O Polo Saltón, da FWFF, representaron a obra de As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas, de Carlos Casares, tal e como estaba previsto, causando moi boa impresión nos nosos visitantes.

teatro.jpg   final.jpg

Rematado este intercambio artístico e cultural, todos os participantes e o público puideron disfrutar dun pequeno tentempé e un refrixerio.

Doutra banda, o domingo 1 iniciamos a nosa programación do mes de agosto cunha tertulia dedicada á figura do debuxante vigués Federico Ribas. Así, falamos da vida e obra do autor, lemos algunhas entrevistas e comentamos algunhas das súas obras.

ACTIVIDADES DO MES DE AGOSTO EN VILLA FLORENTINA

VF.jpg

Adiantamos xa algunhas das nosas próximas actividades do mes de agosto:

Sábado 7: Lectura dramatizada de Relatos de Verán de WFF. Ás sete da tarde.

Sábado 14: Actuación da Coral de Cecebre e conto infantil da Caixa dos Contos Favoritos. Ás sete da tarde.

Domingo 15: Sesión do Club de Lectura da FWFF, dedicado á novela As aventuras de Tom Sawyer, do escritor estadounidense Mark Twain. Ás seis da tarde.

Sábado 21: Lectura dramatizada de As aventuras de Tom Sawyer, de Mark Twain. Ás sete da tarde, para todos os públicos.

Sábado 28: Explorando a Biblioteca de WFF con David Meier. O autor que centrará a nosa atención este último sábado do mes de agosto será Fray Luis de León. Ás sete da tarde.

Domingo 29: Expedición Literaria arredor do Bosque Animado. A cita é ás dez e media e a saída efectuarase ás once da mañá de Villa Florentina.

Entretanto, esta semana continúan os nosos talleres de verán: hoxe, martes, “Xogando coa Natureza”, e o próximo xoves, o Taller de Teatro continúa o proceso de elaboración de máscaras…

« Páxina anteriorPáxina seguinte »

Xestionado con WordPress